یادداشت رضا آشفته پس از تماشای آخرین انار دنیا

۲۸ مهر ۱۳۹۵ ساعت : ۱۵:۲۳
یادداشت رضا آشفته پس از تماشای آخرین انار دنیا

به گزارش تیکت به نقل از قلم رضا آشفته: ابراهیم پشت‌کوهی کارگردان بنام و صاحب‌سبکی در تئاتر ایران است و با آنکه هنوز در بندرعباس زندگی می‌کند، اما همه کارهایش را در تهران اجرا می‌کند و این‌بار نیز پس از اجرای موفق "مثل آب برای شکلات" در تالار سمندریان مجموعه ایرانشهر، قصد دارد "آخرین انار دنیا" را در مجموعه تئاتر شهر و در تالار سایه اجرا کند. از قرار معلوم در حق پشت‌کوهی اجحاف شدهاست، چون نمایش از دکور و حرکات بسیار و هیجان و انرژی بسیاری در بازی‌ها برخوردار است و باید در تالار اصلی تئاتر شهر اجرا می‌شد، اما بنابر تصمیم پریسا مقتدی، مدیریت اسبق تئاتر شهر، برای تالار سایه مناسب دیده شد. این در حالی است که در تالار سایه آن‌طور که باید و شاید طراحی‌ها، فضاسازی‌ها و میزانسن‌هایش به چشم نمی‌آید و این به‌ معنای اهمیت قائل‌ نشدن برای کارگردان جوانی است که از پایان دهه ٧٠ همواره یکی از بهترین کارگردانان نسل تازه ایرانی است که خلاقیت‌هایش جدی گرفته نشده است. در جشنواره فجر هم در حق او اجحاف شد و نمایش "آخرین انار دنیا" با همه زیبایی‌هایش در هیچ رشته‌ای حتی نامش در میان نامزدها نبود. این دیگر ربطی به سلیقه‌ای‌بودن داوری‌ها ندارد چون به این بهانه که با غبار آرد، داوران را آزرده‌ای، کارش داوری نیست. درحالی‌که محمود دولت‌آبادی و بهمن فرمان‌آرا نمایش را همان زمان در حضور تماشاگران ستودند. با همه اینها ابراهیم پشت‌کوهی خوشحال است که نمایش آخرین انار دنیا که برگرفته از رمان نویسنده کُرد عراقی است، در سیر و سلوک نمایشی، زبان و بیان دیگری یافته است، اما شاکله کار سوار بر جوهره اندیشگانی و پیرنگ رمان است که در آن سیال‌بودن فضا، رویدادها را پس‌وپیش کرده یا در دیالوگ‌نویسی گاهی از دیگر رمان‌ها و نمایش‌نامه‌های معتبر ایران و جهان نیز بهره لازم را برده است. پشت‌کوهی خوشحال از این است که پیمان شریعتی، مدیر تئاتر شهر، به او پیشنهاد داده اگر بشود علاوه بر اجراهای تالار سایه، چند اجرا هم در تالار اصلی برایش تدارک ببیند. این نمایش را باید در ابعاد درست‌تر آن که در یک تالار بزرگ هویداست، به تماشا بنشینیم. چنانچه در تالار اصلی مولوی و در زمان جشنواره سال گذشته درخشش کار بنا بر همان ابعاد بزرگ شکوفا می‌شد. "آخرین انار دنیا" درباره تقابل عشق و جنگ است و آسیب‌های جنگ که منجر به آوارگی، کشتار، معلولیت، اسارت، سرگردانی و افسردگی می‌شود. هدف این است که در هر لحظه تصویری با انرژی نمایان شود و از آنجا که روح حماسه و عشق در هم آمیخته‌اند، ضرباهنگ کار تند و بالاست و در لحظاتی نیز اندوه با ترانه‌خوانی‌های گروه بر فضا چیره می‌شود و در غایت خود، آنچه در ذهن می‌ماند، تأثیری است که نمایانگر یک اتفاق بزرگ است. آن اتفاق نیز نگاهی ضدجنگ است که انسان را در عشق به‌سوی صلح و دوستی فرامی‌خواند بی‌آنکه بخواهد شعاری بدهد و خارج از آنچه لمس‌شدنی و تجربه‌کردنی است، تصاویر و فضاسازی‌هایش را بسازد. در این نمایش، بازیگران با جان و دل حضوری پررنگ دارند و علاوه بر بازیگری، بر نوازندگی و آوازخوانی و حتی ورزش‌های سخت نیز تسلط دارند و جزء گروه‌هایی‌اند که به‌راحتی از پس ایجاد لحظه‌های موزیکال و زیبا برخواهند آمد.
نمایش "آخرین انار دنیا" از یکشنبه، ٢٥ مهر اجرایش را آغاز كرده است. در این نمایش محمد سایبانی، حسین اصیلی، الهام اسکندری، بهنام پانیزه، سارا شاهی، میراث پری‌دار، سعید عیسایی، وحید فراهانی، الناز امینی و فاطمه احسان‌فر ایفای نقش می‌کنند. دیگر عوامل نمایش هم عبارتند از: سیما کهنمویی "دستیار کارگردان"، ابراهیم پشت‌کوهی "طراح صحنه"، فاطمه پشت‌کوهی "طراح لباس"، پیمان بخشی "طراح نور"، موسی عامری "طراح نشانه"، بودا عباس‌نیا "طراح پوستر"، نهاد مولودی‌فر "ساخت دکور"، رامونا شاه "مدیر روابط بین‌الملل"، احسان حاجی‌پور "مشاور تبلیغات"، احمدرضا حجارزاده "روابط‌عمومی و امور رسانه"، بودا عباس‌نیا و مهدی آشنا "عکاسان".
"آخرین انار دنیا"، کاری از گروه تئاتر "تی‌تووَک" است. این نمایش، دهم مهر، هم‌زمان با کنسرت شهرام ناظری و نمایش فیلم‌های داریوش مهرجویی در جزیره کیش روی صحنه رفت که با استقبال و تحسین بی‌سابقه تماشاگران روبه‌رو شد.
این گروه همچنین دوم مهرماه سال جاری برای نخستین‌بار کنسرت موسیقی نمایش‌های خود را در فرهنگ‌سرای "طوبا"ی بندرعباس برگزار کرد که با استقبال مخاطبان روبه‌رو شد.

رویدادهای مرتبط