کنسرت تهمورس و ما در تالار وحدت به روی صحنه رفت.

۳ شهریور ۱۳۹۴ ساعت : ۱۵:۵۱
کنسرت تهمورس و ما در تالار وحدت به روی صحنه رفت.

 شب گذشته کنسرت-پرفورمنس «تهمورس و ما» با نگاهی آزاد از ترکیب آهنگسازی و بداهه‌نوازی موسیقی در تالار وحدت اجرا شد و تهمورس پورناظری که قبلاً این برنامه را کاری کاملاً شخصی و درونی توصیف کرده بود، آن را در شش پرده به همراه دیگر نوازندگان روی صحنه برد.

این برنامه كنسرت كوچكی بود که امکان انجام کارهای دلخواه او را برایش فراهم کرده بوددر واقع او کنسرتی رسمی را بر اساس یک تمرین صمیمی اجرا کرد و تجربه‌ای متفاوت در آهنگسازی را نسبت به کارهای خودش، روی صحنه برد که درصد کمی از آن بر اساس کارهایی بود که تا امروز از او دیده بودیم.

پورناظری برای این اجرا شش پرده در نظر گرفته بود که شامل «شب - وقتی تو در خوابی - طلوع - در آستانه»، «سمرقندهار»، «از ارس تا هامون - رخس باران»، «مطرب خوش نوا»، «مردی که نه می‌گفت»، «بال در بال» بر اساس اشعاری از ابوسعید ابوالخیر، مولانا، سیاوش کسرایی و ترانه‌های محلی بود که تهمورس در برخی از قطعات علاوه بر نوازنده در سمت خواننده هم ظاهر میشد. او برای این کنسرت برخلاف قطعات گذشته‌اش، بیشتر از  موسيقی تركيبی با تم‌‌های تصويری و خيال‌انگيز استفاده کرده بود؛ برخی قسمت‌ها خيلی ايرانی بود -مثل سولوها با نوانزدگی تهمورس- اما می‌توان گفت تنظيم‌ها به دليل حضور سازهای غربی تحت تأثیر موسيقی غرب بودند.

بخش اول این کنسرت-پرفورمنس در سه پرده تصویری از موزیسین‌هایی بود که خیلی جدی روی صحنه‌ای می‌روند که فضایی ساده و صمیمی دارد؛ انگار که در غیاب تماشاگران می‌خواهند بدون هیچ‌گونه بازی، خود واقعی‌شان باشند. آنها در واقع زندگی روزمره‌شان را روایت می‌کردند و هر کس به نوعی روی صحنه زندگی می‌کرد.

بخش دوم، سه پرده با سه كارگردانی مستقل بود که علاوه بر استفاده از فرم‌های کاملاً تکراری اجراهای قبل، فرم‌های جدیدی را نیز به آن اضافه کرده بود. يك پرده آن بر اساس موسيقی تنبور بود که توسط تهمورس پورناظری نواخته شد. او برای اجرای این قطعه در میان صحنه نشست و نوازندگان در انتهای سن تالار وحدت او را همراهی می‌کردند؛ صحنه‌آرایی این اجرا به گونه‌ای بود که گویی این اتفاق در قونیه در حال رخ دادن است و رقص سماعی توسط امیرحسین حسنی‌نیا برای آن در نظر گرفته شده بود که حال و احوالی معنوی داشت. پرده دیگری از كار، بر اساس شعری از سياوش كسرايی ساخته شده و آهنگ آخر هم قطعه‌ای پرشور بود. همانطور که تهمورس پورناظری در نشست خبری کنسرت اعلام کرده بود، این برنامه نوعی بازیگوشی است، در این پرده این بازیگوشی را تماماً به رخ کشیده بود. از بخش تصویری آن که نوازنده‌ها با سایه‌بازی حضور خودشان را حین نوازندگی به تماشاگران نشان می‌دادند، تا قطعه کردی انتهایی آن که پورناظری این قسمت را با سه‌تار اجرا کرد و در واقع نوازندگی سه‌تار را با تکنیک‌های تنبور پیاده کرد. پرده‌ای که بسیار هم مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت.

موضوع قابل توجه این اجرا فاصله زمانی بین هر پرده بود که مخاطب به دلیل کارگردانی‌های متفاوت هر قسمت که توسط رضا موسوی صحنه‌پردازی شده بود و هر بار مخاطب با یک صحنه و دکور کاملاً متفاوت روبه‌رو می‌شد، چیزی حدود پنج دقیقه در فضای کاملاً خاموش تالار وحدت سرگردان می‌شد که همین موضوع باعث شده بود برنامه بیش از پیش شبیه به یک دورهمی بزرگ شود. دورهمی که احتمالاً این بخش آن با توجه به دیدگاه تهمورس که در نظر داشت فضایی صمیمی و نزدیک به دورهمی داشته باشد، به آنچه که می‌خواسته نزدیک شده بود.

تهمورس پورناظری را در این برنامه تینا جامه‌گرمی (ویلن و پیانو)، نگار نوراد (ویلنسل)، آتنا اشتیاقی‌ (ویلنسل و کنترباس)، حسین رضایی‌نیا (سازهای کوبه‌ای) و آرین کشیشی (کنترباس و گیتار باس) همراهی کردند و تهمورس هم خود در این کنسرت تار،‌ سه‌تار، تنبور و برای نخستین بار دوتار نواخت.