اتابک نادری: بزرگترین گناه دروغگویی است.

۳ تیر ۱۳۹۵ ساعت : ۰۹:۱۹
اتابک نادری: بزرگترین گناه دروغگویی است.

به گزارش تیکت، اتابک نادری فارغ التحصیل رشته بازیگری از دانشگاه آزاد اسلامی است. وی علاوه بر فعالیت در تئاتر، سالها در سینما و تلویزیون به بازیگری پرداخته است. خانه پدری ،هیوا، چشم عقاب، ترنج ، متولد ماه مهر، عشق فیلم و متولد ماه مهر ازاین جمله حضورهایش در حوزه بازی تصویری هستند. در حوزه تئاتر هم نادری در نمایش های زیادی به عنوان بازیگر و کارگردان حضور داشته است. یک فیلم مستند داستانی، مرز، بچه فیل، هشتمین سفر سندباد، واینک یحیی، زندگی در میان آتش، تعبیریک رویا از جمله آثار مهم نادری درتئاترهستند.

اتابک نادری سالها در مدیریت های مختلف تئاتری مثل مدیریت مجموعه تئاتر شهر و مدیریت امور استانهای مرکز هنرهای نمایشی فعالیت داشته است. نادری بعد از ۱۹ سال غیبت در حوزه کارگردانی نمایش دپوتات را براساس نمایش نامه  به دنبال دروغگو نوشته دیمیتری پسات‌هاس نمایشنامه نویسی یونانی که توسط کریم عظیمی ترجمه و توسط محمد نادری دراماتورژی شده است را  از ۲۱ فرودین ماه هرشب در سالن ایوان شمس  روی صحنه برده است و با توجه به استقبال خوب از این نمایش اجرایش همچنان ادامه دارد. با نادری درباره مضمون و تم نمایش گفت وگویی انجام داده ایم .

اجرای موفق چندماهه نمایش دپوتات نشان داده علی رغم عدم استقبال از برخی از اجراها در این چند مدت اخیر، اگر نمایشی با استانداردهای حرفه ای تئاتر اجرا شود مورد توجه مخاطب قرار می گیرد؟

انتخاب درست متن و سوژه نمایش نامه به نظر من مهم ترین عامل توفیق یک نمایش می باشد. در سال های اخیر حتی در سینما اغلب موضوعات نمایش‌ها و فیلم‌ها شبیه به هم شده است. مثلث‌های عشقی، روابط دختر و پسری و جدایی زن و شوهرها محور اصلی بیشتر اجراها و فیلم‌ها هستند. در سینما هم خیلی از کمدی های متفاوت مورد توجه مخاطب قرار گرفته است. من سراغ سوژه ای در نمایشم رفتم که به روابط انسانی و اجتماعی به صورت رئالیستی در زیر متنی از کمدی پرداخته است و این روابط هم در جاهای در نمایش مورد نقد و چالش قرار گرفته است. شاید همین مسئله باعث استقبال مخاطب از دپوتات شده است. متن نمایش نامه هم (بحث روابط انسانی و اجتماعی) به نظرم جهان شمول است و می تواند در هر جامعه ای رخ بدهد. خوشبختانه نمایش "دپوتات" هر نوع تماشاگری از تمام اقشار جامعه داشته است. خیلی از هنرمندان و آرتیست ها از قیبل حسن فتحی و مسعود آب پرور در کنار مردم کوچه و بازار به دیدن نمایش نشستند و با آن ارتباط برقرار کردند.

یکی از موضوعات محوری نمایش بحث دروغگویی است. طرح این موضوع چقدر برایتان حائز اهمیت است؟

به قول حضرت مولانا "بزرگترین گناه دروغگویی است". اینکه شما بلد باشید دروغ نگوئید هیچ گناهی مرتکب نخواهید شد. من با این نگاه به سراغ این موضوع رفتم و درنمایش آدمها به سمت دروغگویی رفته اند .

حتی شخصیت کشیش که باید نماد راستگویی باشد به دروغ گویی می پردازد؟

بله و آدم هایی که می خواستند بر دیگران تاثیر گذار باشند در نمایش در ورطه دروغگویی می افتند و متوجه تقلبی بودنشان می شویم . در این میان دو شخصیت نمایش که عشق پاکی دارند صادقانه برخورد می کنندو اهل دروغگویی نیستند.

درپایان نمایش هم این دو نفر به هم می رسند؟

 بله، این ویژگی در متن اصلی نمایش نامه وجود نداشت و برای جذابیت بیشتر برای مخاطب این مسئله را به نمایش اضافه کردیم.

آیا تا به حال از آثار دیمیتری پسات‌هاس نمایشی در ایران اجرا شده بود؟

نه، برای اولین بار ما از آثار این نویسنده در نمایش دپوتات رونمایی کردیم. کریم عظیمی از دوستانم مترجم نمایش نامه بود و موقعی که متوجه شد من به دنبال متنی برای اجرای نمایش هستم. این متن ترجمه شده را در اختیارم قرار داد و با خواندنش برای اجرا انتخابش کردم و در برنامه آینده ام اجراهایی از این نویسنده را مد نظر دارم .

آیا قهرمان اصلی نمایش تئودر است؟

تئودر هم در ابتدا آدم صادقی به نظر می رسد و در طول نمایش متوجه می شویم که او هم دروغگویی انجام داده تا پته سیاستمدران را روی آب بریزد. تئودر روزنامه نگار است اما با عنوان دیگری ورود پیدا می کند و با گفتن یک دروغ دهها دروغ دیگر هم می گوید . تلاش کردم مطرح کنم که هدف وسیله را توجیه نمی کند و  عملکرد شخصیت های نمایش را قضاوت نکردم. طرح موضوع کردیم و قضاوت را بر عهده مخاطب قرار دادیم.  نمایش ما قهرمان محوری ندارد و همه شخصیتها را در یک ردیف قرار دادیم. در این بحث شما را به دو گفته بزرگی (استاد مشایخی و سهراب سلیمی) که نمایش را دیده اند، ارجاع  می دهم .هر دوی این بزرگواران اذعان داشتند "همه چیز نمایش به اندازه بود" و تلاش کردم شخصیت پردازی قابل باوری در نمایش مورد استفاده قرار بدهم .

تجربه نشان داده مخاطب ایرانی علاقه زیادی به کمدی کلامی در آثار نمایشی دارد. در نمایش دپوتات هم چند باری به سراغ استفاده از کمدی کلامی رفته اید؟

در بحث استفاده از کلام در نمایش فقط ایجاد خنده مد نظرمان نبود و تلاش کردیم به موقعیت کمدی درنمایش برسیم. بنابراین کمدی کلامی مد نظرمان نبود. یکی از دو تا شخصیت‌های نمایش جنبه تپیک و کاریکاتوری داشتند تا فضای نمایشی جذابی در کنار سایر شخصیتها که جدی و رئال هستند در نمایش به وجود بیاید. در موقعیت های درون نمایش اتفاقات بامزه ای رخ می‌دهد. اگر بیس اصلی نمایش را روی کمدی کلامی استوار می کردم کار به سمت کمدی های سبک می رود و اغلب مخاطبان نمایش به تفاوت های نمایش دپوتات با نمایش های کمدی صرف اذعان داشتند. متاسفانه چند روزنامه به جای نقد درست نمایش به گزارش نویسی پرداختند و شخصیت من را نشانه گذاری کرده بودند و در همان رو اول اجرا با درج این مقاله فضای فکری پیرامون نمایش را مسموم کردند و برای من جای گله دارد و عنوان کرده بودند نمایش دپوتات مثل نمایش های تئاتر آزاد است و موقعی که استاد مشایخی متوجه این نظر نادرست شد عنوان کردند "کسی که این نقد را نوشته یا تئاتر را نمی شناسد و یا تئاتر آزاد ندیده است و نمایش اثری سالم و فرهنگی است. زیرا در اجرایش فکر و اندیشه وجود دارد و با دیدن نمایش حالم خوب شد و اجرای این نمایش از عهده هر کارگردانی بر نمی آید." من تلاشم را برای ارائه یک کار فرهنگی جذاب برای مردم انجام داده ام و میزان توفیقم در این خواسته به نظر مخاطب اجرا دارد. من هرگز به تئاتر آزاد و استفاده از ساختارش در نمایشم فکر نکرده بودم. البته تئاتر آزاد را نفی نمی کنم.

رویدادهای مرتبط