tik8
پیگیری بلیط
یادداشت محمّد اسدی نژاد به مناسبت زادروز « جواد انصافی»

یادداشت محمّد اسدی نژاد به مناسبت زادروز « جواد انصافی»

  • ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۵
  • ساعت:۰۵:۳۹

شرح خبر

<p style="text-align: justify;">حضوری بر تولدت، استاد ...<br /> تاریخ پربار سرزمین کهنِ باستانیِ ایران آکنده از نام و نشان هایی ست که همیشه برایمان خاطرات خوشی را تداعی میکنند. نام هایی که جاودانه بر تارک زمانه حک شده و می درخشند. گروهی از آنها هنرمندان این مرز و بوم هستند که با شمع وجود شان تاریکی ها را زدوده و روشنگر افکار خاموش جامعه شدند.<br /> این شگفتی ها در ایران عزیز فراوان بوده و هست اما کم تر قدر زحمات هنرمندان دانسته شده است.<br /> باری، سخن برگردانیم و از هنرمندی صحبت کنیم که در طول نیم قرن فعالیت هنری با ایفای نقش های کمیک و طنز، خاطره ساز نسل دیروز این سرزمین شد. در روزگاری که چشم ها پراَشک و دل هـا لبریزِ خون بود، آنرزوها که کودکان معصوم این سرزمین چهره خونین پدرهایشان را از جعبه های شیشه ای جادویی می دیدند که برای آرامش خاطر مردمان در برابر توپ وُ تانک وُ مسلسل ایستادند و به شهادت رسیدند، در زمانی که هر لحظه خانه ای بر سرساکنین بی گناهش ویران می شد او با شخصیتی ساده و صمیمی به نام &laquo; عبدلی&raquo; شادی را به دل هـا و خنده را به لب هـا می آورد و سبب نشاط و دلخوشی مردمان غم زده وطن شد.&nbsp;<br /> &laquo;عبدلی&raquo; برگ زرینی ست در تاریخ هنر نمایش ایران. من همچون اغلب مردم و دلباختگان هنر نمایش، به دفعات نامش را شنیده بودم. با تماشای نمایش های تلویزیونی &laquo; عبدلی و اوستا&raquo; بر تبحر و توانائی اش واقف گشتم و دوست داشتم با او دیداری داشته باشم تا گپی پیرامون نمایش داشته باشیم. همیشه در این فکر بودم کی این انتظار به پایان میرسد. هر بار با دیدن نمایش عبدلی و اوستا شور و اشتیاق من برای دیدار آن استاد طنز پرداز افزون تر و بی تاب تر می شدم و این انتظار هر روز امید شیرین دیدار می آفرید.&nbsp;<br /> چندین سال گذشت و خودم وارد حیطه نمایش شدم، ارتباطات وسیع شد تا به لطف تقدیر، من به دلیل دوستی با فرزند برومند آن استاد ارجمند بدیدار عزیزش نائل شدم و نه تنها گپی، که گفت و گوهای بسیار شیرین &nbsp;بین مان رد و بدّل شد که براستی برایم آموزنده و مغتنم بود.<br /> او مردی ست آشنا به سنت های کهن ایران، تلاشگری خستگی ناپذیر که حلقه پیوندی ست بین ایران قدیم و ایران مدرن امروزی، غرق در آیین ها و آذین های نمایشی، محقق و پژوهشگری که بارها تحقیقات میدانی اش را در اجراها بکار گرفته و نمایش های متعددی را به صحنه برده است. نام او &laquo; جواد انصافی &raquo; ست.&nbsp;<br /> او در بیست و هفتم اردیبشهت سال 1330 هجری خورشیدی در رستم آباد شمیران به دنیا آمد. کوشش های او برای سراپا نگه داشتن نمایش شادی آور ایرانی از سال 1350 شروع و همچنان ادامه دارد.<br /> دهه 50 دهه ای ست که تئاتر ایران بیشتر از متون خارجی و تعداد انگشت شماری درام نویس ایرانی چون بیضایی، رادی، ساعدی بهره مند می شود. اما انصافی که از همان ابتدا راه خود را در نمایش ایرانی انتخاب کرده بود، مصرانه و آگاهانه در مسیر نمایش نامه های شاد، منتقد و برخوردار از آیین و سنت هـا در جهت آگاهی و بقای این گونه از هنر نمایش اصرار ورزید و پای فشرد و در حد بضاعت خود جای خالی طنز پردازان و نگارندگان این چهره ی هنر را خالی نگذاشت.<br /> اساساً این نوع نمایش نامه ها براساس سوژه و بداهه که ضرورتاً باید از آگاهی و شعور و هنر والایی برخوردار باشد مایه می گرفت.<br /> او خود نوشت و کارگردانی کرد، آثارش با مسائل روز اجتماع مطابقت داشت، بعنوان نمونه در زمان جنگ تحمیلی می توان به نمایش هایی چون دام، بمب، شهر وارونه، اجلاس بزرگ و ... اشاره کرد. او سیاه بازی سپید است زیرا بیان های روشنی را در تاریک ترین و خونین ترین لحظات تاریخی میهن دارد. سیاه است اما سپید و روشن سخن میگوید، دلگیر است اما میخنداند، که این طنز تلخ یادگار آبا و اجداد اوست. میهن اش در تهاجم بیگانگان است اما به گریه نمی نشیند و به تحقیر دشمن می پردازد. در صحنه ای کوچک غروری بزرگ می آفریند تا در حد توانایی هنرش دشمن اش را منکوب و خفیف گرداند. او می فهمد که چه میخواهد، چه می گوید و انتظار تماشاگرش را درک کرده است.&nbsp;<br /> خدمات ارزنده اش بر هیچ کس پوشیده نیست. کتاب هایی که در حیطۀ آموزش سیاه بازی و نمایش شادی آور ایرانی نگاشته شده است چون: سیاه بازی از نگاه سیاه باز، نمایش های شادی آور زنانه و صدها مقالۀ پژوهشی. انصافی نوآوری ست که برای نخستین بار<br /> در نمایش های سیاه بازی بازیگر مونثی را بنام تبارک در سال 55 به صحنه آورد و تا سال 58 از او بازی های مفرح و شیرینی در مقابل مبارک گرفت .<br /> &nbsp;خوب است بدانیم جناب استاد انصافی چندی پیش نائل به اخذ درجه یک هنری ( معادل دکترا) شد. مبارکشان باد که مستحق فراتر از این هـا بوده و هستند. بدیهی ست که برای رسیدن به چنین جایگاهی باید صحاری بسیاری از رنج و اندوه و سختی را به پایان برد تا به آغاز این شکوه رسیده باشی.&nbsp;<br /> انصافی انصافاً با مردم بوده و هست و یکی از بااخلاق ترین هنرمندان هنر نمایش شادی آور ایرانی ست. سرشار از ذوق و استعداد، سرشار از انرژی، سرشار از مهربانی و فروتنی ست، متواضع و دوست داشتنی.<br /> شاگردی او افتخار است، بی ریا سالها تلاش کرد و خاک صحنه خورد. صحنه ای که امروز خاصیت رنگ ها را در انواع نور افکن ها جلوه گر میکند. ما جوانان امروز نباید ناسپاسی کنیم و خودمان را زیر رنگ و لعاب های صحنه گم کنیم، بنگریم به قلب مهربانانی که با کوله بار پر حسرت فانوس نمایش را به دست گرفتند و رهسپار جاده عشق شدند، یادمان باشد چه کسانی زیر کوله بار تجربه کمر تا کردند تا ما کمر راست کنیم.&nbsp;<br /> از استاد بسیار آموخته ام، گرچه هرگز سعادت حضور در کلاس هایشان نصیبم نشد اما همواره با خواندن نوشته هایشان، تماشای آثارشان و گپ و گفت های مشفقانه ایشان درس هـای بسیار گرفته ام. هم درس معرفت هم دوستداری هم هنر و هم صداقت، کاش ما هم می توانستیم غم هایمان را بخندیم و دل های غم دیده را بخندانیم همچون مرد نخست نمایش شادی آور ایران &laquo; استاد جواد انصافی&raquo;</p> <p style="text-align: justify;"><br /> به صدر مصطبه&zwnj;ام می&zwnj;نشاند اکنون دوست<br /> گـدای شهر نگه کن که میـر مجلس شـد<br /> &laquo; حافظ &raquo;</p>
منبع:ایران تاتر