tik8
پیگیری بلیط
یادداشت رضا آشفته برای نمایش ˝ آرتیگوشه˝

یادداشت رضا آشفته برای نمایش ˝ آرتیگوشه˝

  • ۰۴ خرداد ۱۳۹۵
  • ساعت:۰۵:۳۱

شرح خبر

<p style="text-align: justify;">اگر اهل تئاتر دیدن هستید؛ باید نمایش &quot;آرتیگوشه&quot; را ببینید، چرا که در آن ملاحظاتی نوین هست که تماشایش را لذت بخش می&zwnj;کند. این نمایش هم در نوشتار دارای نوآوری&zwnj;هایی قابل تأمل است و هم در حوزه&zwnj;ی کارگردانی و بازیگری حرف برای گفتن دارد.<br /> نویسنده در &quot;آرتیگوشه&quot; چند اقدام نوین انجام داده است و این همان نکته&zwnj;ای است که متنِ &quot;آرتیگوشه&quot; را قابل ملاحظه می&zwnj;کند؛ در &quot;آرتیگوشه&quot; ترکیب و تلفیقی از فرهنگ&zwnj;های نامتجانس صورت گرفته است که در واقع به لحاظ تاریخی نقطه مقابل هم بوده&zwnj;اند. ترکیب فرهنگ و تاریخ ایران و یونان باستان، سازنده&zwnj;ی این کنش غیر متعارف است؛ ایران و یونان بارها در دوران باستان، با هم جنگیده&zwnj;اند و نمونه&zwnj;های بارزی از این تقابل را می&zwnj;توان در نمایشنامه &quot;ایرانیان&quot; اثر &quot;آشیل&quot; و &quot;آنتیگونه&quot; اثر &quot;سوفوکل&quot; دید! در &quot;ایرانیان&quot; شکست خشایارشاه از یونانیان با صراحت آمده است، اما در آنتیگونه که منشاء اصلی نوشتن &quot;آرتیگوشه&quot; است، خاکسپاری جسد برادر آنتیگونه که علیه دایی و پادشاه تب طغیان کرده و باید مردارش خوراک کفتارها و لاشخورها شود مساله&zwnj;ی مورد نظر ما را می&zwnj;سازد، چراکه این رسمی ایرانی است که مردار را نه خاکسپاری که خوراک حیوانات می&zwnj;کنند و در یونان، دستور پادشاه نوعی اهانت است به اجساد، چون خاکسپاری امری واجب در فرامین خدایان یونانی است. در آرتبگوشه نوعی همگرایی و هماهنگی بین دو فرهنگ و تاریخ شده است و این نوعی نگاه تازه است از جنس زمان، که ما را دعوت می&zwnj;کند از منظری صلح جویانه و انسانی، جویای تاریخ طغیانگری در جهان باشیم. فرقی هم نمی&zwnj;کند که این طغیان اساطیری باشد و به یونان تعلق داشته باشد یا به طغیان تاریخی مزدک در ایران ساسانیان مرتبط باشد.<br /> علاوه بر این&zwnj;ها ساختار نمایشنامه نیز هست که ما را به وجد می&zwnj;آورد. البته می&zwnj;شود با ملاحظات و مناسبات تاریخی مطرح شده وارد بحث شد اما نوع مواجهه تازگی دارد . به این&zwnj;ها باید نحوه فضاسازی و ارائه درست و به جای تک گویی های نمایشی را افزود. هفت اپیزود که به شیوه تک گویی اجرا می&zwnj;شود که هر کدام هم حال و هوای خودش را دارد و زبان و بیانش هم متفاوت است، و این، بدان معناست که ملاحظاتی آوانگارد در &quot;آرتیگوشه&quot; در حال وقوع است؛ نظمی پسامدرن، بدونِ برزخِ گذار از سنت به مدرن.<br /> این در هم تنیدگی جهان اساطیر، تاریخ و امروز، نوعی پاگشایی پر رمز و راز است برای پذیرش نظم پسامدرن که در اروپا و آمریکا و کشورهای پیشرفته مسیر طبیعی و تاریخی خود را پیموده است اما ما هنوز در مدار دو گانه سنت و مدرن گرفتار هستیم و ورود به برزخ این دو هست که رجعت به سنت و گذشته را در التقاط با نظم مدرن می&zwnj;تواند سمت و سوی متعادلی دهد که تعادل&zwnj;اش، همان نظم پست مدرن خواهد بود که البته در &quot;آرتیگوشه&quot;، توصیه ای جهشی برای وقوف بر جهانی است که برای ما مقتدارانه آرامش بخش خواهد بود.<br /> &quot;آرتیگوشه&quot; تماشایی است، که فضاسازی&zwnj;های غیر مترقبه ما را بیشتر متوجه بازیگران می&zwnj;کند که این هم اتفاقی است برای ورود به جهانی قابل ملاحظه که کشف و شهودی را به دنبال خواهد داشت و مطمئناً برای هر یک از ما که به تماشایش نشسته&zwnj;ایم نکات متفکرانه&zwnj;ای را به دنبال خواهد داشت. در واقع تئاتر حقیقی نیز در چهارچوب چنین فضاهایی می&zwnj;تواند دگرگونی اندیشمندانی به همراه داشته باشد که این خود آغازگاه اتفاق بایسته تری برای رشد و تعالی فرد و فراتر از آن جامعه خواهد شد.<br /> رضا آشفته (دبیر سرویس تئاتر روزنامه شرق)</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;</p>
منبع:tik8