tik8
پیگیری بلیط
گفت و گویی با عوامل نمایش سرآشپز پیشنهاد می کند - بخش دوم

گفت و گویی با عوامل نمایش سرآشپز پیشنهاد می کند - بخش دوم

  • ۰۷ خرداد ۱۳۹۷
  • ساعت:۱۱:۱۳

شرح خبر

<p><strong><span dir="RTL">ما در نمایش &quot;سرآشپز پیشنهاد می&zwnj;کند&quot; دو شخصیت شهناز و ارنواز را می&zwnj;بینیم که دختران جمشید هستند و در دستان ضحاک اسیر شده&zwnj;اند. دختران جمشید در داستان اساطیری خودمان نماد ایران و آینده ایران هستند که می&zwnj;توانند دربار ضحاک را از درون تبدیل به ویرانه کنند ولی در نمایش شما فقط با کاریکاتوری از این&zwnj;ها روبرو هستیم. انگار دو پیردختری هستند که منتظر همسر هستند. یکی از آن&zwnj;ها هم عاشق ضحاک است. فکر نمی&zwnj;کنید این نوع ویرانی اسطوره&zwnj;ها می&zwnj;تواند خطرناک باشد؟ یعنی دست را برای یک سری آدم&zwnj;هایی که دانشی به اندازه دانش محمدامیر یاراحمدی و شهاب&zwnj;الدین حسین&zwnj;پور ندارند باز بگذارد که با هر اسطوره&zwnj;ای شوخی کنند و آن&zwnj;ها را به کاریکاتور تبدیل کنند؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">شهاب&zwnj;الدین حسین&zwnj;پور</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">واقعیت امر این است که هر چیزی که خلق می&zwnj;شود را از هر منظری می&zwnj;شود نگاهش کرد، کما این&zwnj;که فریدون نمایش ما را هم به همین شکل نقد کردند و گفتند این شخصیت زن&zwnj;باره است. ما دیدیم ارنواز و شهناز دو شخصیتی هستند که در داستان اساطیری ما هستند و قالب تاریخی هم ندارند، پس راحت&zwnj;تر می&zwnj;شود با آن&zwnj;ها شوخی کرد. خود ضحاک هم کاریکاتوری از ضحاکی است که ما می&zwnj;شناسیم و درباره آن شنیده&zwnj;ایم. قبلاً نقش&zwnj;های شهناز و ارنواز را دو خانم بازی می&zwnj;کردند ولی ما برای این&zwnj;که به شکل نویی برسیم، کلیشه&zwnj;های نمایش&zwnj;های آیینی و سنتی را ترکیب کردیم و در کنار المان&zwnj;های سایه، روحوضی، سیاه&zwnj;بازی و نقالی، از زن&zwnj;پوشی هم استفاده کردیم. از نظر من و آقای یاراحمدی استفاده از زن&zwnj;پوشی اصلاً نمی&zwnj;تواند جنبه تخریبی داشته باشد و اتفاقاً کیفیت اجرایی ما را هم بالاتر برده است</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">مهدی فریضه</span></strong><strong>:</strong>&nbsp;<span dir="RTL">من فکر می&zwnj;کنم نگاه تعصب&zwnj;گونه به این ماجرا خیلی خوب نیست چون حرف ما در این نمایش نقد دیکتاتوری و قدرت است و این باید نسبت به هر چیزی ارجح باشد. ما ارنواز و شهنواز را در قالب یک کمدی روایت می&zwnj;کنیم که حرف&zwnj;های مهمتری بزنیم</span>.&nbsp;</p> <p><strong><span dir="RTL">آرش فلاحت&zwnj;پیشه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">همان&zwnj;طوری که استاد سمندریان هم گفته، جهان ما جهان مضحکی است. الان همه چیز مضحک است؛ از جهان، سیاست و اجتماع گرفته تا روابط بین آدم&zwnj;ها. الان حتی تعریف عشق، قدرت و خیلی چیزهای دیگر هم عوض شده است. دخترهای نمایش هم جدا از این فضا نیستند و ما باید کاراکترهایی را به مخاطب امروزی نشان می&zwnj;دادیم که شکل امروزی&zwnj;تری داشته باشند. خواستیم جهان نمایش بی&zwnj;شباهت به زندگی امروزی نباشد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">رامین ناصرنصیر</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">اسطوره&zwnj;ها گنجینه&zwnj;های هویتی این ملت هستند و طرف شدن با آن&zwnj;ها حساسیت&zwnj;های خاص خودش را می&zwnj;طلبد ولی نه به این معنا که مقدس هستند و ما نمی&zwnj;توانیم به آن&zwnj;ها دست بزنیم. ما باید مرزها را بشناسیم و&nbsp;تا جایی که دست به تخریب آن&zwnj;ها زده نمی&zwnj;شود پیش برویم. اگر یک آزادی بی&zwnj;حد و مرز برای شوخی کردن با اسطوره&zwnj;ها قائل شویم، ممکن است آثار تخریبی هم داشته باشد. بنابراین در مورد سؤال شما من فکر می&zwnj;کنم که با کمی سهل&zwnj;انگاری ممکن است عده&zwnj;ای احساس کنند خیلی راحت می&zwnj;توانند هر نوع شوخی و کاری که دل&zwnj;شان خواست با اسطوره&zwnj;ها انجام بدهند؛ ولی در هر صورت باید مرز بین شوخی و تخریب را شناخت و ما سعی کردیم با اسطوره&zwnj;ها شوخی کنیم نه تخریب</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">شخصیت&zwnj;های نمایش کاراکترهای&nbsp;اسطوره&zwnj;ای هستند و مابه&zwnj;ازاهای امروزی ندارند. بنابراین باید یک بازآفرینی در شخصیت&zwnj;ها صورت بگیرد و این اتفاق هم برای بازیگر چالش&zwnj;برانگیز و خوشایند است و هم کارش را سخت می&zwnj;کند، چون بازیگر باید کشف و شهود کند تا یک کاراکتری را به وجود بیاورد. آقای فریضه شما وقتی می&zwnj;خواستید به سراغ کاراکتر ضحاک بروید، چه چیزهایی در ذهن داشتید که ضحاک مختص این نمایش را به وجود بیاورید؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">مهدی فریضه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">واقعیت این است که من خیلی بلد نیستم درباره&nbsp;مسائلی که در ذهنم اتفاق می&zwnj;افتد حرف بزنم ولی اگر بخواهم در مورد چگونگی رسیدن به نقش ضحاک صحبت کنم باید بگویم اساس کار من این جمله بود که دیکتاتورها احمق&zwnj; هستند. یک آدمی در کره شمالی یک حرفی را می&zwnj;زند که همه آدم&zwnj;ها تأییدش می&zwnj;کنند ولی وقتی شما متوجه می&zwnj;شوید آن آدم چه گفته است فقط باید بخندید. در واقع آن آدم سمبل حماقت است ولی متوجه نیست. حالا این&zwnj;که ما چکار می&zwnj;توانیم انجام بدهیم که تماشاگر امروزی به یک درکی از حماقت دیکتاتورها برسد. خیلی مهم است که این کار از نظر من نیاز به یک بازی بیرونی داشت. یعنی نیاز به این داشت که حماقت این آدم بازی شود و یک کودکی در وجودش بیاید که آن حماقت تلطیف شود و بیرون نزند. این&zwnj;ها مرزهایی بود که من به آنها&nbsp;فکر کرده بودم ولی اساس کارم این بود که دیکتاتورها احمق&zwnj;اند</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">لهجه شما از کجا آمد؟ یک جاهایی هم بر اساس وزن دیالوگ&zwnj;ها آواز می&zwnj;خوانید. لهجه&zwnj;ای که دارید و بعد آن آواز خواندن از کجا شکل گرفت؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">مهدی فریضه</span></strong><strong>:</strong>&nbsp;<span dir="RTL">آواز که از بخش موزیکال کار به ما رسید. ما داشتیم یک کار موزیکال می&zwnj;کردیم که آواز هم داشت. من هم یک توانایی در خواندن و یک شناختی نسبت به دستگاه&zwnj;ها داشتم. این&zwnj;ها به من کمک کرد ولی ماجرای موسیقایی کار مربوط به فرمت اجرا است. همه این اتفاقات در اتودها یک نماد بیرونی برایم پیدا می&zwnj;کرد. با کمک بچه&zwnj;ها اتود می&zwnj;زدیم و آن&zwnj;ها می&zwnj;گفتند که مثلاً اگر این&zwnj;طوری بخوانم یا این اکت را انجام بدهم بهتر است. من پارسال این نمایش را 30 شب اجرا رفتم و امسال هم تا به حال 20 و چند اجرا داشته&zwnj;ایم و هر شب احساس می&zwnj;کنم نقشم دارد کامل&zwnj;تر می&zwnj;شود. یک وقت&zwnj;هایی بعد از اجرا با آرش فلاحت&zwnj;پیشه درباره&nbsp;نقش&zwnj;ها حرف می&zwnj;زنیم و هنوز هم داریم به کشف و شهود می&zwnj;رسیم. بخش زیادی از کار من در یک تیم&zwnj;ورک شکل گرفت و بچه&zwnj;ها خیلی کمک کردند</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">آقای فلاحت&zwnj;پیشه، شما دارید نقش ابلیس (سرآشپز) را بازی می&zwnj;کنید که کاراکتر بسیار جذابی است. ابلیس یک کاراکتر است و اصلاً تیپ نیست و مابه&zwnj;ازای بیرونی هم ندارد. یعنی این نقش هم مثل ضحاک باید ساخته شود. شما برای بازسازی این نقش چه چالش&zwnj;هایی داشتید؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">آرش فلاحت&zwnj;پیشه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">نقش ابلیس از آن دست نقش&zwnj;هایی است که تو به عنوان بازیگر می&zwnj;توانی هر کاری با آن انجام بدهی چون هیچ مختصات مشخصی ندارد. واقعیت این است که من ابتدا اصلاً دوست نداشتم این نقش را بازی کنم چون در سه سال گذشته در نقش&zwnj;هایی بازی کرده بودم که آن&zwnj;ها هم روح شیطانی داشتند. مثلاً در &quot;ازدواج می&zwnj;سی&zwnj;سی&zwnj;پی&quot; که خودم کارش کردم یا کاری که با علی شمس انجام دادم هم یک نقش شیطانی داشتم اما چیزی که خیلی روی من تأثیر گذاشت یک جمله از آقای یاراحمدی بود که ایشان&nbsp;گفت تو اصلاً بگو صد تا ابلیس بازی کرده&zwnj;ای، مگر بازیگر نیستی؟ یک ابلیس متفاوت دیگر بازی کن. این&zwnj;طور شد که من پذیرفتم دوباره با یک نقش این&zwnj;چنینی دست و پنجه نرم کنم. معمولاً همچین نقش&zwnj;هایی یک سری مشخصه&zwnj;ها و المان&zwnj;ها دارند که تو به عنوان بازیگر باید آن&zwnj;ها را بگیری و باقی&zwnj;اش همان است که در دل جهان نمایش جلو می&zwnj;آیی و آن را با اتمسفر کلی، پارتنرها، ری&zwnj;اکشن&zwnj;های مختلفی که می&zwnj;بینی و... پیش می&zwnj;بری.&nbsp;من می&zwnj;گویم از یک جایی به بعد باید خودت را در اختیار جهان نمایش بگذاری و آن اتفاقی که مدنظرت هست خودش می&zwnj;افتد. در اجراهای اول سال گذشته هم این تردید در من وجود داشت ولی بعد از یکی دو اجرا با بازخوردهایی که از تماشاگرها گرفتم، نقش سرآشپز به مرور تکمیل شد. قرار بود فضا، فضای فانتزی و کارتونی باشد و رفتارهایی انجام شود که رفتارهای غلوآمیزی هستند. سعی شد به حد اعلی به این رفتارها بپردازیم که یواش یواش کاراکتر به جوکر تبدیل شد. احمد نگهبان هم جزو گریمورهایی است که هر موقع مرا گریم کرده یک اتفاق جدیدی در من شکل گرفته است. با هم تعامل داشتیم و خود او هم خیلی مرا کمک کرد. شهاب هم عادت دارد که خیلی زود تست گریم را در برنامه&zwnj;اش قرار می&zwnj;دهد و آن را به اواخر تمرینات نمی&zwnj;گذارد. همه این&zwnj;ها دست به دست هم داد که من زودتر به کاراکتر ابلیس برسم. از طرفی بهزاد جاودان&zwnj;فرد هم در حوزه طراحی حرکت و فضای آوازی و موسیقایی کار خیلی کمک کرد و همه این&zwnj;ها انگیزه من به عنوان بازیگر را دوچندان کرد که به قول آقای یاراحمدی یک ابلیس جدید بسازم و یک پرده&zwnj;هایی از خودم نشان بدهم که تا به حال وجود نداشته است</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">مهدی فریضه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">به نظرم سخت&zwnj;ترین نقش نمایش را آرش بازی می&zwnj;کند. من اولین نفری بودم که به این نمایش اضافه شدم و به شخصه از همان ابتدا اصرار داشتم که آرش بیاید این نقش را بازی کند. به نظرم خروجی&zwnj;اش هم خیلی خوب شده است. فکر می&zwnj;کنم بقیه نقش&zwnj;ها یک کمک&zwnj;هایی در متن و اتفاقات دیگر دارند ولی کاراکتر ابلیس خیلی متفاوت است و طبیعتاً بازی کردنش هم سخت&zwnj; خواهد بود</span>.</p> <p align="center">&nbsp;</p> <p><strong><span dir="RTL">آقای ناصرنصیر، شما دو نقش را در نمایش &quot;سرآشپز پیشنهاد می&zwnj;کند&quot; بازی می&zwnj;کنید که یکی نقش حاجب&zwnj;الدوله است و دیگری نقش شهناز، یکی از دختران جمشید که کاراکتر زن&zwnj;پوشی است. ابتدا در مورد این&zwnj;که چرا دو نقش را بازی می&zwnj;کنید توضیح بدهید و بعد بگویید که چطور شد حاضر شدید زن&zwnj;پوشی کنید؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">رامین ناصرنصیر</span></strong><strong>:</strong>&nbsp;<span dir="RTL">این&zwnj;که چرا دو نقش را بازی کردم به هر حال پیشنهادی بود که شهاب مطرحش کرد و من آن را به خاطر علاقه&zwnj;ای که به حال و هوای نمایش داشتم پذیرفتم. نمایش همان&zwnj;طور که در ابتدای گفت&zwnj;وگو درباره آن&nbsp;صحبت کردیم خیلی ویژگی&zwnj;های کم&zwnj;نظیری دارد. نمایش خیلی مفرحی است و در عین حال حرفی هم برای گفتن دارد و ذهن را به چالش می&zwnj;کشد. قصد نمایش فقط تفنن و شاد کردن تماشاگران نیست، اگرچه این کار را هم به شکل تمیز و بدون حاشیه&zwnj;ای انجام می&zwnj;دهد ولی به آن بسنده نمی&zwnj;کند. کمتر نمایشی را سراغ دارم که این ویژگی را داشته باشد. من فقط یک نفر را دیدم که با این نمایش ارتباط برقرار نکرد. عمدتاً آدم&zwnj;ها جذب این نمایش می&zwnj;شوند&nbsp;اما در مورد چگونگی رسیدن به نقش&zwnj;ها من بیشتر از این&zwnj;که ذهنم درگیر نسبت بازی با اسطوره باشد، درگیر هماهنگ شدن و قرار گرفتن در استایلی بود که شهاب&zwnj;الدین حسین&zwnj;پور برای نمایش در نظر گرفته بود. از طرفی باید خیلی به این دقت می&zwnj;کردم که تفاوت و تمایز دو نقش به شکل واضحی پیش بیاید. ما درباره دخترهای نمایش کمتر می&zwnj;دانیم و به همین خاطر من به آن&zwnj;چه که نمایشنامه به من می&zwnj;گوید بسنده کردم</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">به نظر می&zwnj;رسد نقش مقابل&zwnj;تان در بخش زن&zwnj;پوشی که شهرام قائدی آن را بازی می&zwnj;کند هم تأثیر خوبی در بازی&zwnj;تان می&zwnj;گذارد و یک جاهایی به شما کمک کرده است</span></strong><strong>.</strong></p> <p><strong><span dir="RTL">رامین ناصرنصیر</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">بله این تعامل بین من و شهرام قائدی وجود دارد و شهرام هم به من کمک کرده است</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">آقای حسین&zwnj;پور، بازیگرهای نمایش&zwnj;تان چقدر دست&zwnj;شان برای بداهه&zwnj;گویی روی صحنه باز است؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">شهاب&zwnj;الدین حسین&zwnj;پور</span></strong><strong>:</strong>&nbsp;<span dir="RTL">به دلیل این&zwnj;که همه ما مراقب بودیم وارد سیستمی نشویم که یک سری&zwnj; انگ&zwnj;ها را به ما بزنند، نمایش در کمترین حالت بداهه&zwnj;پردازی روی صحنه می&zwnj;رود. شاید در یک هفته اجرا فقط یک درصد بداهه داشته باشیم که آن هم سهوی است. همه چیز ما تمرین شده است؛ دقیق و مو به مو. البته معنای حرفم این نیست که ما راه هر گونه تعامل و بداهه&zwnj;گویی را برای بازیگرها بسته&zwnj;ایم بلکه بداهه را در تمرین&zwnj;ها داشتیم و حتی یک جاهایی از نمایش که می&zwnj;بینید پیشنهاد خود بازیگرها بوده است ولی سعی کردیم روی صحنه بداهه&zwnj;ای اتفاق نیفتد که این به خاطر شرایط حساس نمایش بود. از ابتدا هر کسی نظر خوبی داشت ما آن را به فال نیک می&zwnj;گرفتیم و تلاش می&zwnj;کردیم آن اتفاقی که به نمایش کمک بیشتری می&zwnj;کند را رقم بزنیم. اگر فرصت بیشتری داشتیم و یا نمایش یک نمایش صفر کیلومتر بود، تغییرات بیشتری اعمال می&zwnj;کردیم و حتماً نمایش بهتر می&zwnj;شد. در همین تایم کوتاهی که داشتیم هم کاملاً به طور کارگاهی و با ایده&zwnj;های بازیگران پیش رفتیم. آقای ناصرنصیر و آقای قائدی پیشنهادهای زیادی داشتند که ما درباره&zwnj;شان&nbsp;فکر می&zwnj;کردیم و با بازیگرهایی که در اجرای قبلی هم همراه ما بودند سعی می&zwnj;کردیم ایرادات اجرای قبلی را برطرف کنیم. این سیستم برای کارگردان خیلی سخت است. در مورد &quot;زندگی بهتر&quot; هم همین اتفاق افتاد. این&zwnj;که کارگردان قبلاً یک نمایشی را بسته و در ذهنش ثبت کرده است و حالا می&zwnj;خواهد با بیل یک جاهایی از آن را خراب کند و یک شکل متفاوت&zwnj;تری را به وجود بیاورد. بهترین اتفاق ممکن برای به تکرار نیفتن هم کمک گرفتن از هنرپیشه&zwnj;هایی است که دارند آن را کار می&zwnj;کنند. بازیگرهای نمایش بهترین کمک&zwnj;ها را به ما دادند و آقای بهزاد جاودان&zwnj;فرد و آقای یاراحمدی هم همیشه همراه ما بودند. این&zwnj;طوری نبود که یک چیزی را بگویند و بروند. این دو نفر در پروسه تمرینات هم همراه ما بودند. بنابراین &quot;سرآشپز پیشنهاد می&zwnj;کند&quot; ایده&zwnj;هایش متعلق به همه است و همه برایش زحمت کشیده&zwnj;اند ولی همه چیز در تمرین&zwnj;ها فیکس شده و ما سعی می&zwnj;کنیم روی صحنه بداهه نداشته باشیم تا به مشکل نیفتیم. به خصوص در مورد ریتم و تایم&zwnj;بندی نمایش. من یک جاهایی برای ایجاد ریتم پاهایم را زمین می&zwnj;کوبم که اگر مثلاً 4 ضربی که من به زمین می&zwnj;زنم به 5 ضرب برسد، ریتم ما دچار مشکل می&zwnj;شود. خیلی باید به این چیزها دقت شود</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">آرش فلاحت&zwnj;پیشه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">متن نمایش یک موسیقی دارد که خیلی درست است و ما به عنوان بازیگر باید آن را حفظ کنیم. به نظرم این غلط است که باب شده می&zwnj;گویند بازیگر باید هر کاری دلش خواست روی صحنه انجام بدهد. متن دارد کار خودش را می&zwnj;کند و ما باید ضرباهنگش را حفظ کنیم</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">به خصوص در مورد نقش ضحاک فکر می&zwnj;کنم بداهه&zwnj;گویی سخت&zwnj;تر است چون ضحاک همه&zwnj;اش با شعر و ترانه روبرو است و اگر یک کلمه این&zwnj;ور و آن&zwnj;ور شود، قافیه بهم می&zwnj;خورد</span></strong><strong>.</strong></p> <p><strong><span dir="RTL">مهدی فریضه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">بله. خوشبختانه پارسال که متن &quot;سرآشپز پیشنهاد می&zwnj;کند&quot; داشت بازنویسی می&zwnj;شد، ما در جریان بودیم و پیشنهادات&zwnj;مان را می&zwnj;دادیم. همان موقع هم اتود می&zwnj;زدیم و آقای احمدی پیشنهادهای خوب ما را وارد متن می&zwnj;کند. &quot;سرآشپز پیشنهاد می&zwnj;کند&quot; یک زبان خاص دارد. برای بازیگر پیش می&zwnj;آید که مثلاً یک لحظه&zwnj;ای را دوست ندارد. برای خود من همین&zwnj;طور است. یکی دو لحظه وجود دارد که وقتی به آن&zwnj;جا می&zwnj;رسم احساس می&zwnj;کنم به اندازه کافی با نمک نیستم و حتی بی&zwnj;مزه هستم. بعضی وقت&zwnj;ها فکر می&zwnj;کنم آن&zwnj;جا باید لحنم را تغییر بدهم ولی به محض این&zwnj;که می&zwnj;خواهم این کار را انجام بدهم یک آلارمی در ذهنم می&zwnj;زند که این کار اشتباه است و باید در همان مسیر و ضرباهنگی که آقای یاراحمدی تنظیم کرده پیش بروم. با خودم می&zwnj;گویم اشکال کار جای دیگری است و احتمالاً اشکال در بازی خودت است که باید درست شود چون واقعاً چیزی در متن ایراد ندارد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">آقای حسین&zwnj;پور، بازیگرها به گریم&zwnj;ها اغراق&zwnj;آمیزی که در نمایش وجود دارد اشاره کردند که البته این گریم&zwnj;ها در اکثرها کارهای شما وجود دارد و انگار بیشتر به سمت گریم ماسک می&zwnj;رود تا یک گریم معمولی. به خاطر ماهیت کاریکاتوری اجرای&zwnj;تان است که به سمت همچین گریم&zwnj;های اغراق&zwnj;شده&zwnj;ای می&zwnj;روید؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">شهاب&zwnj;الدین حسین&zwnj;پور</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">دقیقاً. گریم هم جزو همان رفتارهایی است که ما تلاش می&zwnj;کنیم در آن منحصر به فرد باشیم. حالا اگر گریم یک نمایش نسبت به نمایشی دیگر تفاوت داشته هم بر اساس کاراکترها و شیوه اجرایی هر یک از نمایش&zwnj;ها بوده که ما سعی کرده&zwnj;ایم انتزاعی&zwnj;ترین گریم&zwnj;ها روی صورت کاراکترها قرار بگیرد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">موسیقی نمایش چطور شکل گرفت؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">شهاب&zwnj;الدین حسین&zwnj;پور</span></strong><strong>:</strong>&nbsp;<span dir="RTL">آرش عزیزی برای یک جاهایی از نمایش موسیقی ساخته است. آرش آمد تمرین&zwnj;ها را دید و برای لحظاتی که موسیقی احتیاج داشت یک کارهایی را آهنگسازی کرد. در مورد یک جاهای دیگری از نمایش هم نویسنده پیشنهاد موسیقی دارد که آهنگساز بر اساس این پیشنهادها روی آن بخش&zwnj;ها موسیقی سوار کرده است. یک وقت&zwnj;هایی هم پیش آمده که ما در تمرینات با خود بازیگرها مشورت کرده&zwnj;ایم و به این نتیجه رسیده&zwnj;ایم که مثلاً این شکل از موسیقی یا خواندن برای فلان بخش بیشتر جواب می&zwnj;دهد که این پیشنهاد را به گروه موسیقی ارائه داده&zwnj;ایم. یک جاهایی هم موسیقی داشتیم ولی من ترجیح دادم آن&zwnj;جا سکوت باشد. حس کردم در آن لحظات کارکرد سکوت بیشتر از موسیقی است. به هر حال بخش اعظمی از موسیقی در حین تمرینات شکل گرفت</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">موسیقی نمایش شما هر شب به طور زنده بر روی صحنه اجرا می&zwnj;شود. اجرای زنده موسیقی خیلی هزینه دارد؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">شهاب&zwnj;الدین حسین&zwnj;پور</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">بسیار زیاد. وقتی یک آهنگساز می&zwnj;آید مثلاً 5 پارت قطعه را برای یک نمایش می&zwnj;سازد و آن قطعات هر شب از پلیر پخش می&zwnj;شود، هزینه&zwnj;اش مثلاً 3 میلیون تومان در می&zwnj;آید ولی وقتی قرار است 4- 5 نوازنده برای 40 شب روی صحنه بیایند و به صورت لایو اجرا کنند، این هزینه از 3 میلیون تومان به 15 میلیون تومان می&zwnj;رسد. ما دیدیم اگر از قالب موسیقی ضبط شده استفاده کنیم سطح کارمان خیلی پایین می&zwnj;آید. ما حتی دوست داشتیم از یک ارکستر استفاده کنیم ولی سالن اجرا همچین اجازه&zwnj;ای را به ما نمی&zwnj;داد. اگر مثلاً در سالن اصلی تئاتر شهر اجرا می&zwnj;رفتیم، حتماً سیستم را تغییر می&zwnj;دادیم. یعنی یک ارکستر می&zwnj;آوردیم و از هم&zwnj;خوان دعوت می&zwnj;کردیم. در مورد شخصیت&zwnj;ها هم همین&zwnj;طور. مثلاً ضحاک را به شکل دیگری نشان می&zwnj;دادیم یا حاجب&zwnj;الدوله با 5 تا خدم و حشم روی صحنه می&zwnj;آمد. فکر می&zwnj;کنم برای مخاطب هم این&zwnj;طوری جذاب&zwnj;تر است</span>.</p> <p align="center">&nbsp;</p> <p><strong><span dir="RTL">شما تهیه&zwnj;کننده هم دارید. ما این روزها خیلی در مورد تهیه&zwnj;کننده&zwnj;ها در تئاتر می&zwnj;شنویم. به خصوص در یکی دو سال گذشته که درباره تئاتر خصوصی صحبت می&zwnj;شود و تهیه&zwnj;کننده&zwnj;های بیشتری هم وارد تئاتر شده&zwnj;اند. آقای ایرج رحمانی که تهیه&zwnj;کننده نمایش شما است چقدر به کارتان کمک کرد؟ چقدر با حضور تهیه&zwnj;کننده در تئاتر موافقید؟</span></strong></p> <p><strong><span dir="RTL">شهاب&zwnj;الدین&zwnj; حسین&zwnj;پور</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">این بحث آن&zwnj;قدر برایم مهم و حیاتی است که حرف&zwnj;های زیادی در موردش دارم و شاید در این مقال نگنجد. من تا به حال هر چه اجرا روی صحنه برده&zwnj;ام با سرمایه خودم بوده است. یا مثل نمایش &quot;زندگی بهتر&quot; ضرر کرده&zwnj;ام، یا هزینه و درآمدم برابر بوده و یا درآمد خوبی برایم داشته است ولی الان شرایط به خاطر بی&zwnj;توجهی مرکز هنرهای نمایشی و وزارت فرهنگ و ارشاد به این مقوله فرق کرده است. بعضی وقت&zwnj;ها فکر می&zwnj;کنم وزارت ارشاد مقوله هنرهای نمایشی را دور انداخته و هیچ فکری در مورد آن نمی&zwnj;کند. این بی&zwnj;توجهی باعث شده که هنرمندها به یک سرخوردگی برسند. مخصوصاً هنرمندانی که برای تئاتر وقت می&zwnj;گذارند و فست&zwnj;فودی تئاتر تولید نمی&zwnj;کنند. این بی&zwnj;توجهی به آن&zwnj;ها حس بدتری می&zwnj;دهد. این سرخوردگی باعث می&zwnj;شود که بگوییم خب بی&zwnj;خیال دولت، برویم سراغ تئاتر خصوصی. اما وقتی سراغ سالن&zwnj;های خصوصی می&zwnj;رویم هم شرایط خوب نیست چون دولت هیچ حمایتی از این سالن&zwnj;ها نمی&zwnj;کند. به هر حال مدیران این سالن&zwnj;ها هم یک بیزینس فرهنگی راه انداخته&zwnj;اند و می&zwnj;خواهند از این راه پول در بیاورند ولی چون نگاه حمایتی دولت بر سر آن&zwnj;ها نیست، شرایط به جایی رسیده که مشکلات شخصی مدیران سالن&zwnj;ها را هم باید هنرمندان رفع و رجوع کنند. منطقی&zwnj;اش این است که یک قرارداد 70 به 30 بسته شود ولی وقتی سراغ مدیران سالن&zwnj;ها می&zwnj;رویم، می&zwnj;گویند دو و نیم میلیون تومان کف فروش ما است و قرارداد 30 به 70 می&zwnj;بندیم. این&zwnj;طور است که الان 90 درصد گروه&zwnj;ها دارند ضرر می&zwnj;کنند. آن کارهایی که بازیگر و سرمایه آنچنانی برای تبلیغات دارند، سود می&zwnj;کنند ولی 90 درصد گروه&zwnj;ها ضرر می&zwnj;کنند. من در مدتی که در وب&zwnj;سایت تیکت فعالیت داشتم، به عینه شاهد این بودم که سالن&zwnj;ها و هنرمندان چه آسیبی دارند می&zwnj;خورند. واقعاً اگر یک سالنی برای ده روز درآمدی نداشته باشد کارش به تعطیلی کشیده خواهد شد. از طرفی من برای نمایشم به سراغ حمایت&zwnj;های دولتی می&zwnj;روم که می&zwnj;گویند ما به نمایش&zwnj;های بازتولید اجرا نمی&zwnj;دهیم اما حالا من می&zwnj;بینیم که به بعضی از گروه&zwnj;ها برای بازتولید نیز سالن داده می&zwnj;شود ولی چه می&zwnj;شود کرد؟ همه این شرایط باعث می&zwnj;شود که ما به سراغ تهیه&zwnj;کننده برویم ولی در همکاری با تهیه&zwnj;کننده&zwnj;ها هم لزوماً اتفاق خوبی نمی&zwnj;افتد چون بعضی&zwnj;ها تهیه&zwnj;کننده&zwnj;نما هستند. خیلی معدود آدم&zwnj;هایی پیدا می&zwnj;شوند که بشود در فضای حرفه&zwnj;ای با آن&zwnj;ها کار کرد. خوشبختانه ما با آقای رحمانی آشنا شدیم که خیلی آدم شریفی هستند. از طریق آقای ناصرنصیر با ایشان آشنا شدیم. آقای رحمانی قبلاً تجربه تهیه&zwnj;کنندگی در سینما را داشتند و این اولین تجربه&zwnj;شان در تئاتر است. من الان بزرگترین دغدغه&zwnj;ام این است که پول آقای رحمانی نسوزد و ضرر نکند و این آدم در تئاتر بماند. من رفتم تهیه&zwnj;کننده آوردم که استرس&zwnj;هایم کم شود و بخش اعظمی از تمرکز خودم را روی کارم بگذارم ولی هنوز نگرانی&zwnj;های خودم را دارم. مهمترینش این است که پول آقای رحمانی برگردد و به زحماتی که کشیده پاسخ مثبتی داده شود. فکر می&zwnj;کنم همه بچه&zwnj;ها دارند در این راستا تلاش می&zwnj;کنند و تلاش&zwnj;شان هم قابل احترام است. متأسفانه چون دولت هیچ حمایتی نمی&zwnj;کند باعث شده که ما همیشه کارهای&zwnj;مان را در نهایت استرس پیش ببریم و نتوانیم تمام تمرکزمان را روی اجرا بگذاریم. این استرس و اضطراب صرفاً مخصوص ما تئاتری&zwnj;ها نیست. این استرس و اضطراب روی مخاطبان تئاتر هم تأثیر گذاشته است، طبیعی است که مردم تا استرس کارهای دیگرشان را داشته باشند به دیدن تئاتر نمی&zwnj;آیند و تئاتر از نظر تماشاگر هم ضربه می&zwnj;خورد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">آرش فلاحت&zwnj;پیشه</span></strong><strong>:</strong>&nbsp;<span dir="RTL">تهیه&zwnj;کننده&zwnj;ای که می&zwnj;آید وارد فضای هنری و به خصوص تئاتر می&zwnj;شود باید دنبال اعتبار باشد که در کنار یک جریان تئاتری اعتبار کسب کند. این&zwnj;که یک تهیه&zwnj;کننده تئاتر را به شکل بیزینس ببینند اشتباه است ولی اگر نگاهش درست باشد مطمئناً تئاتر برایش اعتبار و عایدی هم خواهد داشت</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">مهدی فریضه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">حرف ما این است که تهیه&zwnj;کننده نگاه صرفاً کاسب&zwnj;کارانه نباید داشته باشد وگرنه قرار نیست که پولش را دور بریزد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">رامین ناصرنصیر</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">می&zwnj;شود گفت که ما در تئاتر تهیه&zwnj;کننده نداریم. در بهترین حالتش سرمایه&zwnj;گذار داریم. در سینما هم همین&zwnj;طور است. در همه جای دنیا تهیه&zwnj;کننده یک پایه اصلی تولید هنری است که در سازوکار هنری اثر هم مشارکت دارد. حتی خیلی وقت&zwnj;ها شروع یک کار هم از طرف تهیه&zwnj;کننده است. این&zwnj;جا یک تهیه&zwnj;کننده در بهترین حالتش این است که چرخه مالی کار را راه می&zwnj;اندازد وگرنه تهیه&zwnj;کننده به عنوان یک مغز متفکر در تئاتر نداریم</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">آرش فلاحت&zwnj;پیشه</span></strong><strong>:</strong>&nbsp;<span dir="RTL">ما برای یک کاری با بعضی از تهیه&zwnj;کننده&zwnj;ها صحبت کردیم که گفتند ما یکی دو دفعه در تئاتر 50 میلیون تومان ضرر کردیم و دیدیم نمی&zwnj;صرفد! این واژه متعلق به فضای هنری نیست. تهیه&zwnj;کننده باید بداند که کجا آمده و چطوری باید عمل کند. آقای رحمانی جزو تهیه&zwnj;کننده&zwnj;های خوب است ولی چون با این فضا آشنایی ندارد ممکن است با مسائلی روبرو شود که دفعه بعد این کار را انجام ندهد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">رامین ناصرنصیر</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">تهیه&zwnj;کنندگی در تئاتر یک پدیده جدید است چون قبلاً سیستم تئاتر این&zwnj;جوری نبود. قبلاً مرکز هنرهای نمایشی کل هزینه&zwnj;های نمایش&zwnj;ها را می&zwnj;داد ولی کم کم دولت پای خودش را کنار کشید و الان نه تنها هیچ حمایتی نمی&zwnj;کند بلکه فقط از تئاتر پول در می&zwnj;آورد. این در حالی است که در کشورهای دیگر، دولت&zwnj;ها و شهرداری&zwnj;ها از تئاتر حمایت می&zwnj;کنند چون اصلاً این یک وظیفه است. یعنی دولت همان&zwnj;طور که باید برای بهداشت و آموزش هزینه کند، باید این کار را برای فرهنگ هم انجام بدهد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">مهدی فریضه</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">خیلی&zwnj;ها حاضرند برای&nbsp;یک آدمی مثل محمد مساوات&nbsp;تهیه&zwnj;کنندگی کنند که این برای فکر و ایده&zwnj;ای است که در کار این آدم وجود دارد</span>.</p> <p><strong><span dir="RTL">رامین ناصرنصیر</span></strong><strong>:&nbsp;</strong><span dir="RTL">به نظرم این هم به خاطر فکر و ایده نیست بلکه به خاطر ضمانتی است که پشت کارهای محمد مساوات وجود دارد و چون تهیه&zwnj;کننده&zwnj;ها می&zwnj;دانند کار محمد مساوات فروش می&zwnj;کند مایل هستند با او همکاری کنند. این&zwnj;که تئاتر صد درصد به دولت وابسته نباشد خوب است ولی آسیب&zwnj;هایی هم دارد که یکی از این آسیب&zwnj;ها ایجاد اضطراب در بین گروه&zwnj;هاست که از همان ابتدا فکر می&zwnj;کنند آیا این کار می&zwnj;فروشد یا نه؟ همین باعث می&zwnj;شود که یک گونه&zwnj;هایی از نمایش، به خصوص کارهای تجربه&zwnj;گرایانه بالکل از چرخه تئاتر حذف شوند چون آدم از اول تکلیفش مشخص است که این کارها برای مخاطب عام نیستند</span>.</p> <p>&nbsp;</p> <p><span style="font-size:18px;"><em><strong>پایان</strong></em></span>.</p>
منبع:هنرآنلاین