tik8
پیگیری بلیط
گفت و گو با گروه نمایش "عقل صورتی"

گفت و گو با گروه نمایش "عقل صورتی"

  • ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۶
  • ساعت:۰۵:۵۰

شرح خبر

<p dir="RTL">این روزها یک گروه حرفه&zwnj;ای تئاتر با استفاده از دانش&zwnj;آموزان و بچه&zwnj;های خردسال نمایش متفاوتی درباره مدرسه و خانواده را با نام &quot;عقل صورتی&quot; در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان روی صحنه برده&zwnj;اند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;اگر این روزها به مرکز تئاتر کودکان و نوجوانان کانون پرورش در پارک لاله تهران سر بزنید، نمایش &quot;عقل صورتی یا مدادی که فقط مشق نمی&zwnj;نوشت&quot; را به نویسندگی و کارگردانی مهدی فرشیدی&zwnj;سپهر خواهید دید که به جرات می&zwnj;توان گفت از مهم&zwnj;ترین، متفاوت&zwnj;ترین و تاثیرگذارترین نمایش&zwnj;های کودک و نوجوان طی دو دهه گذشته است. این نمایش که از روز 10 اسفندماه سال گذشته اجراهایش را در کانون پرورش فکری پارک لاله آغاز کرده، با سه اجرا در روز دو اجرا صبح&zwnj;ها ویژه مدارس و یک اجرای عصر ویژه عموم تماشاگران ـ مورد استقبال مخاطبان گروه&zwnj;های سنی مختلف قرار گرفته است. نمایش &quot;عقل صورتی...&quot; درباره رابطه میان دانش&zwnj;آموزان، معلمان، پدران و مادران در محیط مدرسه و خانواده است؛ مساله&zwnj;ای که بسیاری از دانش&zwnj;آموزان با آن مواجه&zwnj;اند. حضور بازیگران کودک و نوجوان که خود دانش&zwnj;آموزان مقاطع مختلف هستند، از نکات قابل&zwnj; توجه این نمایش است؛ بازیگران نوجوانی که با تجربه اندک در کنار دیگر بازیگران باسابقه عرصه تئاتر کودک و نوجوان به ایفای نقش می&zwnj;پردازند. به این بهانه سراغ کارگردان و برخی از بازیگران این نمایش رفتیم و پای حرف&zwnj;های آنها درباره نقش&zwnj;شان و اجرای این اثر ارزشمند نشستیم<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>سعید ابک بازیگر نقش معاون پرورشی</strong></p> <p dir="RTL">سعید ابک از شناخته&zwnj;شده&zwnj; ترین بازیگران عرصه تئاتر و بخصوص نمایش&zwnj;های کودک و نوجوان است. او که رفاقت بیست&zwnj;ساله&zwnj;ای با مهدی فرشیدی&zwnj;سپهر(کارگردان) دارد و فعالیت تئاتری&zwnj;شان را از سال 75 با هم شروع کرده&zwnj;اند، می&zwnj;گوید:&quot;من و آقای فرشیدی&zwnj;سپهر در کارهای مختلفی با هم همبازی بودیم و من همیشه می&zwnj;گفتم کاش با هم کار مشترکی انجام بدهیم، مثلاً تو کارگردان باشی و من بازی کنم، چون تفکر او را می&zwnj;شناختم، می&zwnj;دانستم کار بد نمی&zwnj;بندیم. سال گذشته ایشان گفتند متنی آماده کرده&zwnj;ام که ماجرای چند معلم است و یک معلم خاص داریم که می&zwnj;خواهم شما بازی کنید. گفتم هستم. گفت سختی کاراین است که هم&zwnj;بازی اصلی شما یک پسر نوجوان ده &zwnj;ساله است. کمی ترسیدم، چون تا حالا با بچه&zwnj;ها این&zwnj;گونه کار نکرده بودم اما می&zwnj;دانستم فرشیدی&zwnj;سپهر سال&zwnj;هاست با بچه&zwnj;ها کار می&zwnj;کند و آنها را خوب می&zwnj;شناسد، بنابراین خیالم راحت بود.&quot;</p> <p dir="RTL">ابک درباره مضمون نمایش می&zwnj;گوید: &quot;آنچه آقای فرشیدی&zwnj;سپهر می&zwnj;گوید، همان چیزی است که سال&zwnj;هاست درون فکر من می&zwnj;گذرد. بنابراین تلاش می&zwnj;کنم از این پس کارهایم در این مسیر باشد. منظورم شناخت حواس پنجگانه و استفاده درست از آنها در تئاتر کودک و نوجوان است، یعنی نمایشی که بچه در آن گریه کند یا بخندد، حس تنهایی را درک کند یا فکر کند. طی سال&zwnj;های گذشته در تئاتر کودک فقط به یک حواس کودک پرداخته شده و آن هم شادی، خنده و سرگرمی است. ما از حواس دیگر جلوگیری می&zwnj;کنیم. به نظرم حرف اصلی نمایش &quot;عقل صورتی...&quot; شناخت حواس پنجگانه و رسیدن به یک شخصیت تازه است. بچه این نمایش اسیر یک زندگی روزمره شده که همه بچه&zwnj;ها درگیرش هستند؛ بچه&zwnj; ای که ایکس&zwnj;باکس بازی می&zwnj;کند، به مدرسه می&zwnj;رود و می&zwnj;آید یا به قول خواهرش مرضیه با دوستانش فقط ادای معلم&zwnj;ها را درمی&zwnj;آورد. این&zwnj;ها همه فانتزی آن بچه است اما ناگهان با یک خواب متحول می&zwnj;شود و ما سیر تحول او را به واسطه معلم پرورشی می&zwnj;بینیم. حرف اصلی نمایش اینست که به درخت توجه بکن. به اطرافت، به خورشید و پدرت و گل&zwnj;های چادر مادرت دقت کن. در انتخاب آرزوهات دقت کن. در نهایت اینکه تویی که باید آرزوهایت را بسازی. وگرنه هیچ جادو یا مداد سحرآمیزی وجود ندارد. این یک ترفند از طرف آن معلم پرورشی باهوش است که او را به سمت جلو هل دهد. چیزی که ما در جامعه برای بچه&zwnj;ها نداریم، یک معلم پرورشی راهنماست که برود و هل بدهد. به این دلیل، تلنگری در بچه&zwnj;های ما ایجاد نمی&zwnj;شود.&quot;</p> <p dir="RTL">ابک ادامه می&zwnj;دهد: &quot;نکته ظریف نمایش آنست که این بچه از قشر کاملاً متوسط است. پدرش یک تراشکار و لوله&zwnj;کش ماهر است. مادر خانه&zwnj;دار و عامی است و دو خواهر معمولی دارد. برخی دوستان می&zwnj;گویند فضای این خانواده ما را یاد دهه شصت می&zwnj;اندازد، چون همه، قشر متوسط بودند. انگار ما در این دهه گیر کرده&zwnj;ایم. برای اینکه ناب&zwnj;ترین خاطره&zwnj;ها را آنجا داشتیم و همه&zwnj;چیز را از آنجا وام می&zwnj;گیریم. موسیقی&zwnj;ها، کارتن&zwnj;ها و تفکرها همه مربوط به دهه شصت است. باید این دهه را دوباره وارسی و از آن استفاده کرد. حرف اصلی نمایش، خودآگاهی بچه&zwnj;هاست، یعنی بچه درون خودش را بشناسد و وقتی شناخت، به این صورت بروز بدهد. نباید بچه&zwnj;ها را دست کم بگیریم. اینجا ببینید، رضا در لحظه آخر همه را نجات می&zwnj;دهد. نه با قلم سحرآمیز، بلکه با فکر و هوش خود، یعنی حالا رسیده به یک قدم جلوتر از آنجا که معلم پرورشی می&zwnj;گوید &quot;تو این مداد را گرفتی و مثل تنبل&zwnj;ها یک ثانیه هم فکر نکردی! آن چیزهایی را خواستی که همه می&zwnj;خواهند؛ پول و شهرت. باید چیزی بخواهی که به درد مردم بخورد.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>میلاد محمدی بازیگر نقش معلم ریاضی</strong></p> <p dir="RTL">میلاد محمدی هم گرچه خودش نویسنده و کارگردان موفق و معتبری است اما به واسطه دوستی چندساله&zwnj;اش با مهدی فرشیدی&zwnj;سپهر به تیم بازیگران نمایش عقل صورتی دعوت شده و او حتی برای این نمایش چند بازیگر را به فرشیدی&zwnj;سپهر معرفی کرده است. محمدی سال&zwnj;ها در حوزه تئاتر کودک و نوجوان فعالیت داشته و عضو انجمن تئاتر کودک و نوجوان است. او تا کنون اجراهای خیابانی و مدرسه&zwnj;یی بسیاری برای بچه&zwnj;ها داشته. این بازیگر می&zwnj;گوید: &quot;وقتی تمرین&zwnj;های کار را دیدم، به شدت تحت تاثیر قرار گرفتم و فکر کردم این یک اتفاق در هنر تئاتر ایران است و چه بهتر در آن حضور داشته باشم. این شانس زندگی من است.&quot;</p> <p dir="RTL">محمدی که نقش کوتاهی در این نمایش دارد، با خوشحالی می&zwnj;گوید: &quot;اصلا به عرض نقشم فکر نکردم. بلکه به عمق تاثیری که روی انسان&zwnj;ها می&zwnj;گذاریم فکر کردم. انسان برایم مهم&zwnj;تر بود. وقتی دیدم حرف نمایش جهانشمول است و مخاطب آن یکی مثل خودم یا از من بزرگ&zwnj;تر و کوچک&zwnj;تر است و از نمایش تاثیر می&zwnj;گیرد، گفتم این نمایش همان کاری را می&zwnj;کند که آنتوان دوسنت&zwnj;اگزوپری با کتاب شازده&zwnj;کوچولو می&zwnj;کند. من همیشه خودم را سرباز هنر می&zwnj;دانم.&quot;</p> <p dir="RTL">بازیگر نقش معلم ریاضی معتقد است: &quot;اجرای این نمایش بر رفتارهای اجتماعی کودکان در آینده تاثیرگذار است. برای مثال، برخی جریانات فکری را که تئاتر به سمت آن می&zwnj;رود، می&zwnj;توانیم راحت رصد کنیم. ببینید چه حرف&zwnj;هایی زده می&zwnj;شود. در این موج، خیلی سخت است شما بخواهید حقیقت را نشانه بگیرید. شما می&zwnj;خواهید جای دیگری را نشانه بگیرید، ولی قلم را که بزرگ&zwnj;ترین معجزه زندگی انسان است و زبان و کلام را به وجود می&zwnj;آورد، به سمت حقیقت هدایت بکنید. این تاثیر بزرگ و مهمی است. حرف&zwnj;زدن در مورد حقیقت زندگی است. الان آدم موفق کسی است که پول&zwnj;دار و مشهور باشد اما موفقیت این&zwnj;ها نیست. به قول شاعر: &quot;تو خود آفتاب خود باش و طلسم شاعرانگی بشکن&quot;. ما داریم شاعرانگی می&zwnj;کنیم. شعر می&zwnj;گوییم. برای من تئاتر خوددرمانی است و دارم در این کار از بچه&zwnj;ها یاد می&zwnj;گیرم تا مداد جادویی&zwnj;ام را پیدا بکنم.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>آرین صمدی بازیگر نقش رضا اصغری</strong></p> <p dir="RTL">فقط نه سال دارد. خیلی جدی، مودب، کوتاه و تلگرافی حرف می&zwnj;زند. قبلا هم دو نمایش &quot;زیر سوال&quot; و &quot;تماشاگران&quot; را در کانون بازی کرده است. آرین می&zwnj;گوید: &quot;قبل از من بازیگر دیگری این نقش را بازی می&zwnj;کرد که به دلایلی نتوانست ادامه بدهد. آن موقع من یک نقش کوچک پانزده&zwnj; ثانیه&zwnj;ای داشتم. چون صحنه&zwnj;ها را دیده بودم، با کار آشنا بودم. وقتی آن بازیگر نیامد، آقای فرشیدی&zwnj;سپهر با مادرم تماس گرفت و گفت فقط آرین می&zwnj;تواند به داد ما برسد.&quot;</p> <p dir="RTL">آرین آن&zwnj; قدر باهوش و استعداد است که برای بازی در این نقش اصلاً تمرین نکرده و به قول خودش یک&zwnj;روزه آمده سر این کار! او درباره نقشی که بازی می&zwnj;کند می&zwnj;گوید: &quot;به نظرم رضا اصغری دنیای عجیبی دارد، چون ناگهان شخصیتش از اول تئاتر نسبت به پایان آن تغییر می&zwnj;کند. من از نظر اخلاقیات 45 درصد به رضا شباهت دارم، مثلاً در ذهنم با خودم حرف می&zwnj;زنم، مثل رضا.&quot;</p> <p dir="RTL">به نظر آرین صمدی، تاثیر این نمایش روی بچه&zwnj;ها بستگی به خودشان دارد: &quot;یک بچه دوست دارد نمایش شاد و موزیکال ببیند، و یکی دوست دارد کار جدی و سنگین ببیند اما فکر می&zwnj;کنم تاثیر خوب و زیادی روی مخاطبان دارد.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>ونوس شمس بازیگر نقش یاسی</strong></p> <p dir="RTL">ونوس&zwnj;خانم با شش سال سن، کوچک&zwnj;ترین و محبوب&zwnj;ترین بازیگر این نمایش است. با وجود سنِ کمی که دارد، خیلی خوب و روان حرف می&zwnj;زند. می&zwnj;گوید: &quot;وقتی به کانون آمدم، در کلاس&zwnj;های نمایش خلاق خانم شراره طیار شرکت کردم و بعد برای نقش یاسی انتخاب شدم.&quot;</p> <p dir="RTL">او می&zwnj;گوید تا حالا نمایش کودک و نوجوان زیاد دیده و خودش هم می&zwnj;خواهد بازیگری را ادامه بدهد. ونوس درباره شیوه تمرین&zwnj;هایش با کارگردان &quot;عقل صورتی...&quot; می&zwnj;گوید: &quot;آقای فرشیدی&zwnj;سپهر در تمرین&zwnj;ها مثلا می&zwnj;گفت ونوس الان جیغ بزن! الان بلند شو برو آن طرف.&quot;</p> <p dir="RTL">ونوس&zwnj;خانوم کوچولو خیلی هم باهوش است و میزانسن&zwnj;ها و دیالوگ&zwnj;هایش خوب به یادش می&zwnj;ماند. او که نقش &quot;یاسی&quot; را خیلی دوست دارد، می&zwnj;گوید: &quot;این نمایش می&zwnj;خواهد به بچه&zwnj;ها یاد بدهد همیشه سر بازی نباشید. گاهی پاشو یک درسی بخون. دور و برت را ببین.کمی با دوستانت بازی و تفریح بکن. نمی&zwnj;شود که همه&zwnj;ش بنشینی پای تلویزیون.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>مهرداد باقری بازیگر نقش آقا ابراهیم، پدر خانواده</strong></p> <p dir="RTL">بیست سال است برای کودکان و بزرگسالان تئاتر کار می&zwnj;کند. هفت&zwnj;ماه پیش درباره این نمایش با دوست قدیمی&zwnj;اش مهدی فرشیدی&zwnj;سپهر حرف زده و بعد به گروه پیوسته: &quot;اوایل متنی در کار نبود.کارگردان فقط می&zwnj;آمد می&zwnj;گفت این کارها را بکنید. ایشان می&zwnj;خواست یک خانواده طبیعی جلوه بکنیم. بچه&zwnj;ها پدربودن من را روی صحنه باور می&zwnj;کنند.&quot;</p> <p dir="RTL">باقری می&zwnj;گوید: &quot;من به کار رئال علاقه خیلی زیادی دارم. به نظرم سخت&zwnj;ترین شیوه نمایشی است؛ چه در سینما، چه تلویزیون، چه تئاتر. این موضوع بازیگری در چنین کارهایی را جذاب می&zwnj;کند. به نظرم در این نمایش از پس اجرای کار برآمده&zwnj;ا.یم.&quot;</p> <p dir="RTL">این بازیگر که یک دختر هشت&zwnj;ساله دارد، ادامه می&zwnj;دهد: &quot;شیوه اجرای نمایش خیلی ذهنیتم را تغییر داد، چون کارهای قبلی&zwnj;ام در تئاتر کودک، بیش&zwnj;تر کارهای شاد و موزیکال بوده. شاید حرفی هم داشته اما در لحظه به لحظه این نمایش حرف هست. هر بچه&zwnj;ای نمایش را می&zwnj;بیند، به فکر فرو می&zwnj;رود. من دخترم را خیلی به تئاتر می&zwnj;برم. بعضی نمایش&zwnj;ها را برای وقت&zwnj;گذرانی می&zwnj;بیند و برخی کارها را با دقت. این از آن کارهاست که دستش را گذاشت زیر چانه و شش&zwnj;دنگ حواسش به تمام صحنه&zwnj;ها بود. بی&zwnj;شک تاثیری هم روی او دارد. شاید به من نگوید، ولی آدم متوجه می&zwnj;شود از نمایش تاثیر گرفته است.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>فهیمه باروتچی بازیگر نقش مادر خانواده</strong></p> <p dir="RTL">خانم باروتچی 17 سال است کار بازیگری می&zwnj;کند اما دو سال گذشته را بیش&zwnj;تر در حوزه تئاتر کودک و نوجوان مشغول بوده. او که کار نقالی هم می&zwnj;کند، در نمایش قبلی آقای فرشیدی&zwnj;سپهر به نام &quot;تماشاگران&quot; هم به عنوان روایت&zwnj;گر بازی داشته و چون با تجربه و شیوه فکری مهدی فرشیدی&zwnj;سپهر آشنا بوده، به این کار هم دعوت شده: &quot;می&zwnj;دانستم قطعاً نمایش موفقی می&zwnj;شود، چون شیوه کاری ایشان و نمایش&zwnj;های&zwnj;شان متفاوت از کارگردانان دیگر است. همه چیز در ذهن&zwnj;شان بود اما آن&zwnj;قدر به کارشان اطمینان داشتم که می&zwnj;دانستم در نتیجه تماشاگر از این نمایش راضی خواهد بود.&quot;</p> <p dir="RTL">او درباره تمرین&zwnj;های نمایش می&zwnj;گوید: &quot;چون تعداد بازیگران زیاد بود،کارگردان از روز اول با خانواده جدا تمرین می&zwnj;کرد که باعث تمرکز بیش&zwnj;تر می&zwnj;شد و ما زودتر به نقش می&zwnj;رسیدیم. یک روز با ما کار می&zwnj;کرد و یک روز با بچه&zwnj;های مدرسه. از میانه&zwnj;های تمرین&zwnj;ها دیگر هر روز با هم تمرین می&zwnj;کردیم.&quot;</p> <p dir="RTL">فهیمه باروتچی در مورد تاثیر این نمایش بر مخاطب می&zwnj;گوید: &quot;تاثیرگذاری این نمایش بستگی دارد آن کودک در چه خانواده&zwnj;یی بزرگ شده و چه&zwnj;قدر آمادگی ذهنی دارد. فکر می&zwnj;کنم هشتاد درصد بچه&zwnj;هایی که به تماشای این کار آمدند، اگر از دیدن نمایش ما شاد نشده باشد، دست&zwnj;کم تاثیر پذیرفتند، یعنی تماشاگر ما شب به این کار فکر کرده،که مدادی هست که آرزوهای آنها را برآورده می&zwnj;کند. همه آدم&zwnj;ها در نهاد وجودشان به دنبال برآورده&zwnj;شدن آرزوهای&zwnj;شان هستند. امکان ندارد کودکی به تماشای این نمایش بیاید و آنچه دیده در خاطرش نماند.&quot;</p> <p dir="RTL">بازیگر نقش مادر خانواده از بازی در این نمایش بسیار خوشحال است، چون: &quot;در کشور ما نمایش ویژه نوجوان بسیار کم داریم و من خوشحالم که برای نوجوان&zwnj;های این مملکت کار می&zwnj;کنم. اغلب نمایش&zwnj;های کودک ما برای بچه&zwnj;های پنج&zwnj;سال به بالا و کارهای شاد و موزیکال است. البته کارهای بدی نیستند اما چنین کاری تا به حال نداشته&zwnj;ییم. تماشاگرانی که دنبال این کارها هستند زیادند اما متاسفانه کارها کمند. امیدوارم روزی برسد که ارزش این کارها را بفمهند.&quot;</p>
منبع:ایران تئاتر