tik8
پیگیری بلیط
گفتگو با هستی حسینی، مصطفی کوشکی و شهروز دل افکار

گفتگو با هستی حسینی، مصطفی کوشکی و شهروز دل افکار

  • ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۶
  • ساعت:۰۵:۵۲

شرح خبر

<p>تیکت به نقل از خبرگزاری هنرآنلاین: نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; به کارگردانی هستی حسینی با دکور و شیوه اجرایی توجه برانگیز خود این روزها گفتمانی جدید در عرصه تئاتر ایجاد کرده، فارغ از خوب و بد و درست و غلط این شیوه اجرایی و دکور عظیم، مسئله&zwnj;ای که اینجا اهمیت دارد اتفاقی است که افتاده و بررسی اینکه این تجربه چه دریچه تازه&zwnj;ای به این نمایشنامه گشوده و چه تجربه&zwnj;ای را برای مخاطب می&zwnj;سازد. آنچه در ادامه می&zwnj;خوانید گفت&zwnj;وگوی هنرآنلاین با کارگردان هستی حسینی، طراح صحنه مصطفی کوشکی و بازیگر نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; شهروز دل افکار است.<br /> <br /> - <em><strong>خانم حسینی علت آن&zwnj;که&nbsp; نمایشنامه &quot;رومئو و ژولیت&quot; را انتخاب کردید چه بود و با چه رویکردی به اقتباسی از این متن رسیدید؟</strong></em><br /> <em><strong>هستی حسینی:</strong></em> ایده و کانسپت اولیه ما برای این نمایش بر اساس ارتفاع و فاصله بود. متن این نمایش داستان دو عاشق را روایت می&zwnj;کند که به همدیگر نمی&zwnj;رسند، پس طبعاً اتفاق پر تعلیقی افتاده و هر چه که از نمایش می&zwnj;گذرد، فضای ابتدایی نرم و شاد آن به یک فضای تلخ&zwnj; و ترسناک تبدیل می&zwnj;شود. ما برای نشان دادن این فضای ترسناک از دکور استفاده کردیم و با دکور به کانسپت اصلی نمایش جسمیت بخشیدیم. یعنی آن&zwnj;که فاصله، ارتفاع و عدم اطمینان را در دکور آوردیم. تم چنین دکوری از خود نمایشنامه بر می&zwnj;آمد. متن اصلی &quot;رومئو و ژولیت&quot; یک متن تقریباً توصیفی با مونولوگ&zwnj;های عاشقانه طولانی است که البته در نیمه&zwnj;های آن قتل اتفاق می&zwnj;افتد و در نهایت کاراکترهای اصلی قصه، خودکشی می&zwnj;کنند. از آن&zwnj;جایی که داستان عاشقانه رومئو و ژولیت خیلی کلیشه&zwnj;ای شده، ما در این نمایش، بخش خشونت و مرگ آن را برجسته کردیم تا یک جنبه دیگری از این داستان به روی صحنه بیاید. &nbsp;<br /> &nbsp;</p> <p><em><strong>- شما با ایده طراحی صحنه به سراغ متن &quot;رومئو و ژولیت&quot; رفتید یا ابتدا متن را انتخاب کردید و بر اساس کانسپتی که در ذهن&zwnj;تان وجود داشت به این طراحی صحنه رسیدید؟</strong></em><br /> <em><strong>هستی حسینی: </strong></em>نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; با این ایده شروع شد که کاراکترهای نمایش روی ارتفاع باشند و نتوانند با همدیگر ارتباط مستقیم بگیرند و دست&zwnj;شان بهم نرسد. این ایده وجود داشت که بعد از آن متن انتخاب شد و سپس طراحی دکور آن صورت گرفت.<br /> <em><strong>مصطفی کوشکی: </strong></em>معروف&zwnj;ترین صحنه متن &quot;رومئو و ژولیت&quot;، بالکن و ارتفاعی است که باعث می&zwnj;شود این دو عاشق برای بهم رسیدن دچار مشکل شوند. شیوه اجرایی نمایش ما از آن بالکن شروع شد ولی دکورمان از ابتدا این دکور نبود. ابتدا خانم حسینی یک متن فارغ از نمایشنامه &quot;رومئو و ژولیت&quot; به نام &quot;لباس&quot; نوشته بود که لباس&zwnj;ها، رومئو و ژولیتی بودند که روی رگال قرار داشتند. این دو لباس روی دو رگال قرار داشتند و به همدیگر دسترسی نداشتند. آن&zwnj;ها می&zwnj;خواستند از آن&zwnj; جا فرار کنند، فارغ از آن&zwnj;که بدانند اگر لباس از رگال پایین بیفتد، هویتش را از دست می&zwnj;دهد. در واقع لباس مچاله می&zwnj;شود و به نوعی مرگ آن می&zwnj;رسد. ما این متن را کنار گذاشتیم چون احساس کردیم که یک مقدار تم عروسکی دارد و به همین خاطر کاراکترها را به آدم واقعی تبدیل کردیم. از ایده اولیه اجرای نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; تا اجرایی که از آن روی صحنه هست، حدود دو سال طول کشید. در این بین نمایشنامه اصلی &quot;رومئو و ژولیت&quot; برای اجرا یک دور کامل بازنویسی و بازخوانی شد و در نهایت یک طراحی دکور همراه با چاشنی ترس برای آن در نظر گرفته شد.<br /> &nbsp;نمایش با کشته شدن کاراکتر تیبالت شروع می&zwnj;شود که این مسأله همچنان هم بحث مورد چالش ما است. در متن اصلی &quot;رومئو و ژولیت&quot;، همه چیز حول محور مرگ تیبالت می&zwnj;گذرد و بعد از آن دیگر نمایشنامه خیلی بی&zwnj;چیز می&zwnj;شود. ارتباط میان خانواده&zwnj;ها، کاراکترهای فرعی و درگیری میان دو خاندان است که این نمایشنامه را جذاب می&zwnj;کند. نقطه عطف نمایش تا مرگ رومئو و ژولیت زمانی اتفاق می&zwnj;افتد که تیبالت می&zwnj;میرد. ما خواستیم نمایش&zwnj;مان را از مرگ تیبالت آغاز کنیم و فضای ترسناک، خشن و درگیرانه را در کانسپت دکورمان بیاریم. کاراکترهای اصلی متن شکسپیر 14،15 نفر هستند اما ما خواستیم که تعداد کاراکترهای اصلی&zwnj;مان 5،6 نفر باشد و به همین خاطر بیشتر فشار را روی کاراکترهایی مثل رزالین و هاریس آوردیم. در کل متن نمایشنامه ما نسبت به متن اصلی شکسپیر خیلی تغییر پیدا کرد و این چالش همچنان هم وجود دارد و سه عنصر کارگردان، نویسنده و طراح صحنه را برای ارتباط بهتر درگیر خود می&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><em><strong>- در صحنه نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; یک وضعیت ملتهب و درگیرانه وجود دارد و انگار که کاراکترها در گیر و بند قرار دارند. شما این وضعیت را می&zwnj;توانستید به شکل دیگری هم نشان دهید اما چرا به این شکل و سازه اجرایی رسیدید؟</strong></em><br /> <em><strong>مصطفی کوشکی:&nbsp; </strong></em>دایره جزو شکل&zwnj;هایی است که نمی&zwnj;شود سر نخ آن را پیدا کرد و به آن پایان داد چون در آن یک جنسی از سیال بودن و گیر افتادن وجود دارد. در نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; دو کاراکتر اصلی وجود دارد که عاشق همدیگر هستند و هر بار که به هم نزدیک می&zwnj;شوند، دوباره یک اتفاقی از هم دورشان می&zwnj;کند. سازه صحنه هم از همین دور شدن و درگیر بودن این دو کاراکتر آمد. اصولاً من وقتی کار طراحی صحنه انجام می&zwnj;دهم، سعی می&zwnj;کنم که صحنه دارای دینامیک و شخصیت باشد. یعنی خود صحنه هم کاراکتری داشته باشد که بتواند نمایش را با بقیه عواملش جلو ببرد. من از صحنه&zwnj;های ایستا بیزارم و معتقدم که سازه حتماً نباید عجیب و غریب باشد اما لازم است که فعال و اکتیو باشد و بتواند مانند کاراکترها که نمایش را جلو می&zwnj;برند، آن هم جریان نمایش را جلو ببرد.<br /> &nbsp;</p> <p><strong><em>- فکر نمی&zwnj;کنید که با سازه&zwnj;ای که به عنوان دکور طراحی کرده&zwnj;اید، ممکن است که دکور به یک ایده مجزا تبدیل شده و فکر و ذهن تماشاگر را به جای توجه به کلیت نمایش، صرفاً به سمت دکور منحرف کند؟</em></strong><br /> <em><strong>مصطفی کوشکی:</strong></em> به این مسأله هم فکر کرده&zwnj;ایم و حقیقتاً همین حالا هم داریم با آن دست و پنجه نرم می&zwnj;کنیم. یک بخشی از تمرین&zwnj;های ما به خاطر همین مسأله است. ما داریم سعی می&zwnj;کنیم که بازیگران را به شکلی روی صحنه نمایش ببینیم که هیچ حالتی از نامتعارف بودن دکور بر آن&zwnj;ها غلبه نکند. به هر حال جهان کاراکترها دارد روی این سازه اتفاق می&zwnj;افتد. ما الان داریم به سادگی بر روی زمین صاف حرکت می&zwnj;کنیم چون از روز اول بر روی این زمین حرکت کرده&zwnj;ایم اما اگر از روز اول احساس می&zwnj;کردیم که قرار است با این چرخه ارتباط فیزیکی و مستقیم نداشته باشیم، کارمان خیلی سخت می&zwnj;شد.<br /> این که گفته می&zwnj;شود بازیگری حتی از کارگری در معدن هم سخت&zwnj;تر است، به خاطر این&zwnj; نیست که در آن کار بدنی یا ویژه&zwnj;ای انجام می&zwnj;شود، بلکه این تمرکز و توانایی بازیگر است که بازیگری را مهم می&zwnj;کند؛ وگرنه نشستن روی صندلی و فقط استفاده از بخش بیان کار خیلی سختی نیست. سختی بازیگری در باورپذیر عمل کردن نقش است. یک بازیگر همچنان&zwnj;که روی یک سازه معمولی و آرام نقش یک عاشق را در می&zwnj;آورد، باید بتواند روی یک سازه خشن هم طوری رابطه عاشقانه برقرار کند که مخاطب آن را احساس کند و برایش باورپذیر باشد. در نهایت هدف ما در بازیگری همین است و به همین خاطر است که ما در گروه&zwnj;مان سعی می&zwnj;کنیم که همه چیز را به طور کامل انجام دهیم. حواشی هیچ&zwnj;وقت برای ما اهمیت نداشته و ما هیچ&zwnj;گاه با استفاده از حاشیه&zwnj;سازی به دنبال دیده شدن نبوده&zwnj;ایم. ما داریم تئاتر کار می&zwnj;کنیم و تئاتر هم یعنی به همه عناصر یک نمایش به طور تمام و کمال پرداخته شود. ما این رویکرد را در نمایش &quot;رویای یک نیمه شب تابستان&quot; داشتیم و در این نمایش هم سعی کردیم اتفاق بیفتد. نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; هنوز برای ما تمام نشده و ما همچنان داریم با آن دست و پنجه نرم می&zwnj;کنیم.<br /> &nbsp;</p> <p><em><strong>- آقای دل افکار مواجهه اولیه شما با دکور نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; چطور بود و نقش دکور در یک نمایش را چقدر مهم می&zwnj;دانید؟</strong></em><br /> <em><strong>شهروز دل افکار</strong></em>: من دکور تئاتر را خیلی دوست دارم چون به نظرم تئاتر باید با سینما فرق داشته باشد و تجربه&zwnj;های متفاوتی در آن صورت بگیرد. آقای کوشکی و خانم حسینی توجه ویژه&zwnj;ای به دکور دارند. نمایش &quot;باد شیشه را می&zwnj;لرزاند&quot; یک دکوری داشت که می&zwnj;چرخید و با ما عجین شده بود. نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; هم دکور جالبی دارد که من آن را خیلی دوست دارم. من روز اول می&zwnj;ترسیدم روی این دکور بایستم اما کم کم به آن عادت کردم. پذیرفتن اجرا بر روی همچین دکوری برای یک بازیگر سخت است اما من آن را به عنوان یک اتفاق جدید پذیرفتم و اجرا کردم. مصطفی کوشکی برای چنین دکوری مثل دهه 80 از جایی کمک هزینه نمی&zwnj;گیرد و این دکور را با هزینه خودش طراحی می&zwnj;کند که می&zwnj;تواند هزینه هم نکند و مثل خیلی از نمایش&zwnj;های دیگر کارش را با 4 صندلی و استفاده از چند چهره مطرح سینمایی بسازد و بفروشد. الان تئاتر ما به سمتی آمده که چهره&zwnj;ها خوب می&zwnj;فروشند و راحت&zwnj;ترین کار همین است که همه به سراغ چهره&zwnj;ها بروند اما نمایش ما چهره ندارد و همه بچه&zwnj;های تئاتری هستند و آقای کوشکی و خانم حسینی هم این ارزش را قائل می&zwnj;شوند که برای نمایشی که می&zwnj;خواهند بسازند یک دکور خوب در نظر بگیرند.<br /> در دهه&zwnj;های 70 و 80 از طرف مرکز هنرهای نمایشی به نمایش&zwnj;ها یک سری کمک هزینه&zwnj;هایی داده می&zwnj;شد تا دکور بسازند. برای مثال در نمایش &quot;ویتسک&quot; به کارگردانی ناصر حسینی&zwnj;مهر که در سال 89 در تالار مولوی به روی صحنه رفت، به ما پول دادند تا ما آهن خریدیم و با آن ریل درست کردیم. من در تمامی نمایش&zwnj;هایی که در اواخر دهه 70 می&zwnj;دیدم هم همیشه یک دکوری روی صحنه بود و همین دکورها مرا به دیدن تئاتر جذب می&zwnj;کرد. از سال 90&nbsp; که کمک&zwnj; هزینه&zwnj;های مرکز هنرهای نمایشی به تئاترها قطع شد، تئاتر ما به یک&zwnj;باره به سمت تئاتر بی&zwnj;چیز رفت و کتاب&zwnj;هایی هم منتشر شد که نوشتند این تئاتر یک تئاتر بی&zwnj;چیز است. آن زمان به خاطر بی پولی حتی داشت آکسسوار هم از روی صحنه تئاترها حذف می&zwnj;شد. الان هم شرایط فرق خاصی نکرده و به نظرم دکور دارد از تئاتر ما حذف می&zwnj;شود و حذف هم خواهد شد. این در حالی است که الان در تئاتر دنیا مثل تئاترهای برادوی، دارند دکورهای خیلی عجیب و غریبی طراحی می&zwnj;کنند اما در اکثر تئاترهای ما خبری از دکور آنچنانی نیست و دکور همچنان مهجور مانده است. زمانی در کشور ما تئاتر تجربی مد شده بود، در حالی که ما اصلاً تئاتر نداریم که بخواهیم بدانیم تئاتر تجربی چیست. کسانی که به اصطلاح تئاتر تجربی کار می&zwnj;کردند، همچنان این کارشان را به واسطه شهرت&zwnj;شان ادامه می&zwnj;دهند. به نظرم دهه&zwnj;ای که در آن قرار داریم برای تئاتر دهه عجیبی است و احتمالاً بعدها در تاریخ در موردش می&zwnj;نویسند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><em><strong>- تماشاگر نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; در بدو ورود به سالن تئاتر مستقل تهران با دکوری مواجه می&zwnj;شود که اصلاً برایش آشنا نیست. به همین خاطر شاید احساس کند که با یک فرم بازیگری غیر رئال و عجیب و غریب مواجه می&zwnj;شود اما در اصل این اتفاق نمی&zwnj;افتد و بازی&zwnj;هایی که در آن دکور عجیب و غریب انجام می&zwnj;شود، تقریباً بازی&zwnj;های رئالیستی است. چطور شد که در یک دکور عجیب و غریب، ترجیح دادید که بازی بازیگران خیلی عجیب و غریب نباشد؟</strong></em><br /> <em><strong>هستی حسینی:</strong></em> من با شما موافقم که تماشاگر در حین ورود به سالن با یک دکور نامتعارف روبرو می&zwnj;شود اما هر چه که از نمایش می&zwnj;گذرد، تماشاگر منطق دکور را بیشتر درک می&zwnj;کند. در نمایش های اخیر ما سعی شده که ارتباط اولیه نمایش با تماشاگر از طریق متن و بازی بازیگر برقرار شود. در این نمایش هم همین مسأله وجود دارد، منتها تماشاگر با یک دکور عجیب هم مواجه می&zwnj;شود که البته برایش قابل فهم است. بازی بازیگران رئالیستی است و در همان چند دقیقه اول نمایش ارتباط خودش را با تماشاگر می&zwnj;گیرد. ما سعی می&zwnj;کنیم که منطق دکور یا چیزهای دیگری که نامتعارف هستند را در اجرا نشان دهیم. ما در تمرین&zwnj;ها مدام به این فکر می&zwnj;کنیم که هیچ چیزی در اجرا بی&zwnj;منطق نباشد و تماشاچی همه چیز را بتواند درک کند. در این نمایش هم شاید تماشاگر در ابتدا یک سری چیزها برایش عجیب باشد اما در ادامه منطق آن&zwnj; را درک خواهد کرد.<br /> <em><strong>شهروز دل افکار: </strong></em>بازی&zwnj;های رئالیستی بر روی این دکور به متن و سبک نمایش بر می&zwnj;گردد و من معتقدم که این بازی&zwnj;ها برای تماشاگرانی که با غولی به نام دکور مواجه می&zwnj;شوند، فعلاً مناسب است. ما با آن سیرک&zwnj;باز که از بچگی از روی طناب رد می&zwnj;شود خیلی فرق داریم. ما هیچ چیزی نداریم و خیلی از بزرگان ما مترجمی کرده&zwnj;اند. ما که پاهایمان را روی شانه استانیسلاوسکی نگذاشته&zwnj;ایم تا بلند شویم و بگوییم تئاتر داریم. ما در مملکتی که در آن تئاتر نداریم، تئاتر تجربی کار کردیم! آن&zwnj; سال&zwnj;هایی که من دانشجوی تئاتر بودم و وارد این عرصه شدم، نمایش&zwnj;هایی را می&zwnj;دیدم که هیچ&zwnj;وقت متوجه نشدم که آن&zwnj;ها چه کمکی می&zwnj;تواند به مخاطب تئاتر بکند و فقط پول بلیت من سوخت می&zwnj;شد. بنابراین می&zwnj;بینید که ما در این کشور تئاتر نداریم. الان همه می&zwnj;خواهند خودشان را عرضه کنند و گاهاً سعی می&zwnj;کنند که این کار را از طریق اینستاگرام انجام دهند. در چنین شرایطی یک زوج مثل خانم حسینی و آقای کوشکی برای تئاتری که می&zwnj;سازند هزینه می&zwnj;کنند تا حداقل تماشاگر نگوید که پول من حرام شد. من خودم اگر به عنوان مخاطب می&zwnj;آمدم و همچین تئاتری را با این دکور عظیم می&zwnj;دیدم، حداقل می&zwnj;گفتم که دارد یک کارهایی صورت می&zwnj;گیرد و از تئاترهای 45 تا 60 دقیقه&zwnj;ای که وقت تماشاگر را می&zwnj;گیرد و اسمش را هم می&zwnj;گذارند تئاتر تجربی بهتر است. بنابراین به همین جهت کار آقای کوشکی و خانم حسینی برای من قابل احترام و جذاب است.<br /> <em><strong>مصطفی کوشکی</strong></em>: من معتقدم که بازی&zwnj;های نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; قطعاً رئالیستی نیست ولی ریشه&zwnj;هایی از رئالیست در آن وجود دارد. شاید اگر من کارگردان این نمایش بودم، فضای آن را یک مقدار فرمالیستی می&zwnj;کردم. البته نباید فراموش کرد که دکور این نمایش دور است و در فاصله 14 متری با تماشاگر قرار دارد. وقتی که تماشاگر از پایین به این دکور نگاه می&zwnj;کند شاید یک مقدار بترسد اما این ترس اصلاً با لحظه&zwnj;ای که روی آن دکور قرار بگیری قابل مقایسه نیست. من خیلی دوست داشتم که تماشاگران را در این تجربه شریک کنیم و بگوییم که شما هم مثلاً 20 ثانیه بیایید و روی این دکور معلق بدون جای دست که در ارتفاع 3، 4 متر با عرض 80 سانتی&zwnj;تر مدام در حال تاب خورد است بایستید! آن زمان تماشاگر تازه متوجه می&zwnj;شود که بازیگران کجا ایستاده&zwnj;اند.<br /> شاید اگر ما می&zwnj;توانستیم 2 سال برای نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; تمرین کنیم، حتماً به بازی&zwnj;های عجیب و غریب&zwnj;تر می&zwnj;رسیدیم ولی وقتی تا این اندازه زمان برای تمرین وجود ندارد، باید از تمامی امکانات موجود استفاده کرد. ما قبلاً کارهای رئالیستی و ناتورالیستی زیادی انجام داده&zwnj;ایم و دیگر ته این کارها را درآورده&zwnj;ایم و اگر در این نمایش یک مقدار فضای اجرای تغییر کرده به خاطر تجربه&zwnj;ای است که گروه ما به دنبال آن می&zwnj;گردد و قصد دارد همیشه در نمایش&zwnj;های مختلف یک چیزهایی را دستمایه تغییر قرار دهد. من دوست دارم که گروه&zwnj;مان تا زمانی که می&zwnj;تواند و جوان است حرکت کند چون تئاتر مدیوم متفاوتی از سایر مدیوم&zwnj;ها است و باید در آن عجیب عمل کرد و مدام در حال حرکت، تغییر و تجربه اتفاقات تازه بود. به نظرم این میزان از عجیب و غریب بودن در بازی به اندازه ظرفیتی که وجود داشته انجام شده و شاید اگر من کارگردان نمایش بودم و فرصت بیشتری هم برای تمرینات وجود داشت، نمایش به شکل فرمالیستی&zwnj;تری اجرا می&zwnj;شد اما به هر حال خانم حسینی کارگردان این نمایش بود و این اندازه از فضای فرم در نمایش را کافی دیده تا تماشاگر خیلی از مخاطب فاصله نگیرد.<br /> &nbsp;</p> <p><em><strong>- در نمایش رومئو و ژولیت انگار که این دو کاراکتر و حتی بقیه کاراکترها هم مدرن و امروزی شده&zwnj;اند. مثلاً رومئو شبیه راک استارها است یا ژولیت را هم می&zwnj;توان یک دختر عاصی امروزی تعبیر کرد. چرا سعی کردید که کاراکترها را مدرن و امروزی&zwnj; کنید و چطور شد که از میان شیوه&zwnj;های مختلفی که برای مدرن و امروزی کردن کاراکترها وجود دارد، این شیوه را انتخاب کردید؟</strong></em><br /> <em><strong>هستی حسینی: </strong></em>این هم یک انتخاب بود برای نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot;. من سعی کردم که حالت کلاسیک نمایش در لحن، لباس و خیلی چیزهای دیگر رعایت شود اما در عین حال ارتباط میان کاراکترها امروزی&zwnj;تر شده و به سلیقه مردم امروز نزدیک&zwnj;تر باشد. ما برای &quot;رومئو و ژولیت&quot; یک جنس از عشق را انتخاب کردیم و همچنین یک جنس از آدم. این دو نفر به واسطه علاقه&zwnj;شان به هیجان و ارتفاع با همدیگر ارتباط می&zwnj;گیرند که این اتفاقات برای ما مهم بود؛ اما ما سعی کردیم که به وجه دیگری از هر کدام از این دو کاراکتر نیز بپردازیم. برای مثال کاراکتر ژولیت در تصور اولیه یک دختر ملیح و زیبای کلاسیک است ولی در نمایش ما بیشتر وجه بی&zwnj;پروایی و جسوری او دیده می&zwnj;شود و تماشاگر دختری را می&zwnj;بیند که عاشق کارهای هیجان&zwnj;انگیز است و دوست دارد که از شکل قاعده&zwnj;مانند خانواده خود رها شده و به شکل ساختارشکنانه&zwnj;ای عمل کند.<br /> &nbsp;</p> <p><strong><em>- چرا هیچ میزانسنی در پیش زمینه نمایش وجود ندارد و جلوی دکور اتفاق خاصی نمی&zwnj;افتد؟</em></strong><br /> <em><strong>هستی حسینی: </strong></em>هدف ما از زمانی که دکور شکل گرفت بر حذف زمین بود قرار شد که جهان کاراکترها روی دکور اتفاق بیفتد اما از آن&zwnj;جا که فضای دکورمان محدود بود، از زمین هم به عنوان بخشی از صحنه استفاده شد، گرچه کاراکترهای اصلی نمایش هیچ&zwnj;وقت روی زمین حضور ندارند.<br /> &nbsp;</p> <p><em><strong>- علت استفاده از ماسک چه بود؟</strong></em><br /> <em><strong>هستی حسینی: </strong></em>برای پر رنگ کردن جنبه وحشت نمایش از ماسک استفاده شد. به نظرم در این نمایش در نهایت یک مقدار هم به سمت اکسپرسیونیسم حرکت کرده&zwnj;ایم. &nbsp;<br /> &nbsp;</p> <p><em><strong>- کاراکتر کشیش نسبت به سایر کاراکترهای نمایش متفاوت است و اتفاقاً نقش او و به طور کلی نقش کلیسا در نمایش هم پررنگ&zwnj;تر از آن چیزی است که در نمایشنامه شکسپیر وجود دارد. چرا نقش کلیسا را تا این اندازه مهم جلوه دادید؟</strong></em><br /> <em><strong>هستی حسینی: </strong></em>ما 5، 6 کاراکتر اصلی متن شکسپیر را از نمایش&zwnj;مان حذف کردیم که همین اتفاق باعث شد که کاراکترهای دیگر تقویت شوند. به هر حال نمایش ما به دنبال یک حرف و نگاه هم می&zwnj;گردد و شاید تقویت کلیسا و روحانیت به این خاطر اتفاق افتاده است.<br /> <em><strong>مصطفی کوشکی: </strong></em>نقش کلیسا و مذهب در داستان &quot;رومئو و ژولیت&quot; نقش تأثیرگذاری است. در حقیقت این قدرت مذهب است که در نهایت باعث کشته شدن کاراکترهای اصلی نمایش می&zwnj;شود. در این نمایش عشق میان رومئو و ژولیت تحت تأثیر نگاه استبداد دینی قرار می&zwnj;گیرد. نگاهی که به کشیش اجازه هر کاری را می&zwnj;دهد اما در مورد سایر آدم&zwnj;ها اینطور نیست. در آخر هم نقش عاشقانه رومئو و ژولیت در بستر مذهب از بین می&zwnj;رود و کلیسا باعث می&zwnj;شود که همه کشته شوند. دکور ما برای&zwnj;مان این کار کرد را دارد که به واسطه فضاسازی و بعد زیبایی&zwnj;شناسی این صحنه&zwnj;ها را برای&zwnj;مان می&zwnj;سازد و تبدیل به ماشین ترسناکی می&zwnj;شود که همه کاراکترها را در خودش می&zwnj;بلعد.</p> <p>&nbsp;</p> <p><em><strong>- با توجه به آن&zwnj;که شما هنوز هم اجرای&zwnj;تان را با تغییرات عمده مواجه می&zwnj;کنید، بگویید که تاکنون چه بازخوردهایی از تماشاگران نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; دریافت کرده&zwnj;اید و این بازخوردها روی اجرای&zwnj;تان تأثیری هم گذاشته است یا خیر؟</strong></em><br /> <em><strong>مصطفی کوشکی: </strong></em>خوشبختانه حسنی که گروه ما دارد این است که همه ضعف&zwnj;ها را قبل از آن&zwnj;که کسی به&zwnj; ما بگوید، خودمان می&zwnj;دانیم و یک نگاه از بیرون به کار خودمان داریم که باعث می&zwnj;شود به عقب برگردیم و در نمایش تغییر ایجاد کنیم. ما همیشه در کنار کارمان یک مبحث مخاطب&zwnj;شناسی و نظرسنجی هم داریم که به دنبال رصد کردن نظرات تماشاگران هستیم. آخرین نظرسنجی که ما برای نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; انجام دادیم، پس از یکی از اجراهای&zwnj;مان به صورت ارسال پیامک انجام شد که در این نظرسنجی حدود 130 تا 140 نفر شرکت کردند و از بین نمره&zwnj;های صفر تا ده، متوسط نمره 8.5 را به اجرای&zwnj;&zwnj;مان دادند که این اتفاق برای&zwnj;مان خوشایند است. ما دوست داریم که در نهایت مخاطب نسبت به نمایش ما کامنت بدهد چون در این صورت است که نمایش ما مدام اصلاح می&zwnj;شود و تئاترمان همیشه زنده می&zwnj;ماند. خوشبختانه تماشاگران نمایش با کارمان ارتباط برقرار کرده&zwnj;اند که البته اکثراً متفق&zwnj;القول هستند که این نمایش تازه و عجیب است که این دیدگاه خوبی است چون دیده شدن یک کار تازه برای ما جای خوشحالی دارد.<br /> &nbsp;</p> <p><strong><em>- با توجه به نگاهی که در چند نمایش اخیرتان به آثار شکسپیر داشته&zwnj;اید، آیا این رویکرد همچنان ادامه پیدا خواهد کرد؟</em></strong><br /> <em><strong>مصطفی کوشکی: </strong></em>احساسم می&zwnj;گوید که ادامه پیدا می&zwnj;کند. فعلاً متنی را برای اجرای بعدی در نظر نداریم اما به نظرم خوب است که می&zwnj;شود با یک نگاه و شرایط دیگر آثار شکسپیر را اجرا کرد که هم برای خود ما جذاب باشد و هم برای تماشاگر.<br /> &nbsp;</p> <p><em><strong>- بعد از کارهای مختلفی که در سالن تئاتر مستقل تهران به روی صحنه رفته و این سالن تماشاگر خود را پیدا کرده است، الان از تصمیم خود مبنی بر مدیریت این سالن خوشحالید یا اگر به گذشته برگردید دیگر چنین انتخابی را نخواهید داشت؟</strong></em><br /> <em><strong>مصطفی کوشکی</strong></em>: از این بابت خوشحالم که داریم در این سالن تئاتر اجرا می&zwnj;کنیم، وگرنه ما نه سالن&zwnj;داری بلد هستیم و نه می&zwnj;خواهیم بلد باشیم. ما یک مجموعه داریم که خودمان می&zwnj;توانیم با اختیارات بیشتری در خصوص زمان تمرین، نوع دکور و... در آن اجرا کنیم که این برای ما خوشحال&zwnj;کننده است. در نهایت تلاش ما این است که با نمایش&zwnj;هایی که در سالن تئاتر مستقل به روی صحنه می&zwnj;رود، برای این سالن هویت، اعتبار و آبرو بسازیم.</p>
منبع:هنرآنلاین