tik8
پیگیری بلیط
گفت وگو با مهدی فرشادی سپهر کارگردان نمایش "عقل صورتی..."

گفت وگو با مهدی فرشادی سپهر کارگردان نمایش "عقل صورتی..."

  • ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۶
  • ساعت:۰۹:۴۸

شرح خبر

<p>تیکت به نقل از خبرگزاری ایران تئاتر: نمایش &quot;عقل صورتی...&quot; که در مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان (سالن گلستان واقع در پارک لاله) میزبان مخاطبان شده است به کارگردانی مهدی فرشیدی&zwnj;سپهر که به رغم جوانی بسیار خلاق و هنرمند است و از سال 75 تا امروز برای کودکان و نوجوانان تئاتر کار می&zwnj;کند. روایت تولید نمایش &quot;عقل صورتی...&quot; را از زبان خودش بشنوید:</p> <p><em><strong>- عقل صورتی بازمانده دوران کودکی است</strong></em><br /> از زمانی که وارد عرصه تئاتر کودک و نوجوان شدم، پنج سال اول را با گروه&zwnj;های آماتور کار کردم که درباره خرس&zwnj;های خطاکار و روباه&zwnj;های مکار قصه می&zwnj;گفتند و بازی می&zwnj;کردند. پنج سال دوم را با اساتید و مشاهیری مثل آقای حسن دادشکر، خانم سیمین امیریان و آقای عادل بزدوده کار کردم که آن ها هم دکوراسیون قوی&zwnj;تری داشتند اما پندهای مشابه&zwnj;یی می&zwnj;دادند. سال85 نمایش &quot;گاو&quot; را کار کردم و طی ده سال بعد تلاش کردم کار درست را ادامه بدهم. نمایش &quot;عقل صورتی...&quot; باقی&zwnj;مانده آن سال&zwnj;هاست. معمولاً موضوع نمایش&zwnj;هایم را از اجتماع می&zwnj;گیرم و یکسری دیدگاه صنفی و همچنین مراتب زیبایی&zwnj;شناسی را که لازمه هر هنری است، به آن اضافه می&zwnj;کنم.<br /> &nbsp;<br /> <em><strong>- درباره کودکانی که نسلشان در حال انقراض است</strong></em><br /> تولید &quot;عقل صورتی...&quot; از دی ماه سال 95 آغاز شد. من یک ایده کلی داشتم درباره کودکانی که نسل&zwnj; شان در حال انقراض است. این کودکان جای پز دادن به داشتن بنز یا بازوی کلفت &zwnj;تر و عکس با آدم&zwnj;های مشهور، به درون عالم نگاه می&zwnj;کنند. نسل این کودکان در حال انقراض است.کمپین&zwnj;هایی هستند که از انقراض پلنگ&zwnj;ها پیشگیری می&zwnj;کنند اما برای این بچه&zwnj;ها کسی این کار را نمی&zwnj;کند. زمانی آقای کیومرث پوراحمد و نسلی که قصه&zwnj;های مجید را ساخت، در این راستا تلاش می&zwnj;کرد، ولی این نسل هم به بدنه سینمای دیگری پیوست. بنابراین ما خودمان را موظف دانستیم این کار را شروع بکنیم. ما گروه فقیری هستیم! من به بازیگران مشهور، موفق و درجه یک تئاتر کودک و نوجوان،که دهه&zwnj;ها تجربه دارند، پیشنهاد همکاری دادم و آنها بدون چشم&zwnj;داشتی گرد هم آمدند. ما به کمک امیر مشهدی&zwnj;عباس مراحل سخت بازبینی کانون را گذراندیم.<br /> &nbsp;<br /> <em><strong>- تجربه متفاوت از بازخورد مخاطب</strong></em><br /> درباره تاثیر این نمایش بر تغییر در رفتار اجتماعی کودکان باید ابتدا یادی بکنم از این بیت که &quot;باده نی در هر سری شر می&zwnj;کند، آنچنان را آنچنان در می&zwnj;کند.&quot; تماشاگرانی که زمینه ای برای نگاه&zwnj;کردن به خویشتن و دگرگون&zwnj;شدن از این طریق دارند، تماشاگرانی که به عزت نفس و شخصیت خود فکر می&zwnj;کنند، پس از دیدن نمایش ما متالم و دگرگون می&zwnj;شوند اما تماشاگرانی هم هستند که لایه&zwnj;های بتونی بسیاری در زندگی&zwnj;های&zwnj;شان حائل ایجاد کرده. ما تجربه&zwnj;های متفاوتی از بازخورد مخاطب داشته ایم. تماشاگرانی بوده&zwnj;اند که مدام خمیازه می&zwnj;کشیدند. اتفاقاً صحنه&zwnj;ای داریم که رضا می&zwnj;گوید: &quot;من چیزیم نیست. فقط دارم کمی با خودم فکر می&zwnj;کنم&quot;، بعد همه گروه با تعجب می&zwnj;گویند فکر؟! از امشب می&zwnj;خواهم این صحنه را اضافه بکنم که همه پیش از تعجب&zwnj;کردن، یک خمیازه بزرگ بکشند و بگویند:&quot;فکر؟!&quot;. با این حال به نظرم در هر اجرا دست&zwnj;کم یک نفر بوده که قلبش به قدر کافی لرزیده. در هر اجرا یک انسان دگرگون شده. ما به این بسنده نمی&zwnj;کنیم اما خوشحالیم.<br /> &nbsp;<br /> <em><strong>- نگاه اجتماعی به تعلیم وتربیت</strong></em><br /> صددرصد صحنه&zwnj;های نمایش از منابع اجتماعی وام گرفته شده&zwnj;اند. این نمایش بیست بازیگر دارد. ده بازیگر حرفه&zwnj;ای، ده بازیگر آماتور. بازیگران آماتور همه دانش&zwnj;آموزند. آنها در پشت صحنه مدام در حال خواندن فیزیک و شیمی&zwnj;اند که امتحان بدهند. این بچه&zwnj;ها و خانواده&zwnj;هاشان منابع اصلی تحقیق و الهام&zwnj;گیری ما بودند. خودشان می&zwnj;گویند چطور درگیر مسائل تعلیم و تربیتی و اولیا و مربیانی هستند. من که نگاه اجتماعی دارم، می&zwnj;بینم اگر بخواهیم به بچه&zwnj;ها تعلیم و تربیت بدهیم، غیر از انتقاد باید خانواده&zwnj;ها و مربیان&zwnj;شان را هم به لحاظ فرهنگی باسواد بکنیم.<br /> &nbsp;<br /> <em><strong>- آشنایی زدایی مخاطب با سالن</strong></em><br /> اینکه چرا تماشاگران از دری که اسمش را گذاشته&zwnj;ایم &quot;درِ مدرسه&quot;، وارد می&zwnj;شوند، به این علت است که قصد آشنایی&zwnj;زدایی مخاطب با سالن تئاتر و بازیگران داشتم. مثلاً بازیگری در تئاتر قبلی یک شاهزاده زیبا بوده. از او خواستم در این نمایش نقش یک پیرزن آذری&zwnj;زبان را بازی بکند، یا دیگری در نمایش قبلی بازی فیزیکال داشته، از او خواستم اینجا ظریف بازی بکند. همچنین اتاق فرمان را در سالن قرار دادیم تا تماشاگران، پشت صحنه را روی صحنه ببینند. به نظرم تماشاگران دست ما را خوانده&zwnj;اند. ریتم، رنگ،کمدی و جوک&zwnj;های ما را روی صحنه فوت آبند. این اتفاق آبشخورهایی از برنامه&zwnj;های کمدی تلویزیون دارد یا عادت&zwnj;های هنرمندان در تئاترهای کودک و نوجوان و حتی بزرگسال. تلاش ما این بود از طریق دیگری وارد بشویم. بنابراین از ب بسم&zwnj;الله گفتیم از درِ مدرسه وارد بشوید. حالا تماشاگران معترض می&zwnj;شوند که ما از مدرسه گریخته&zwnj;ییم و امروز آمده&zwnj;ییم تئاتر ببینیم، باز شما می&zwnj;گویید بیایید توی مدرسه؟! و ما می&zwnj;گوییم این یک مدرسه دیگر است. این همان مدرسه آموزش و پرورش نیست. این مدرسه، سالن تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است. در واقع مدرسه تئاتر است! چون وقتی وارد می&zwnj;شوند می&zwnj;بینند خبری از بساط معمول مدرسه نیست.<br /> &nbsp;<br /> <em><strong>- موش ها دسته جمعی گربه را شکست می دهند!</strong></em><br /> من به جامعه&zwnj;گردان&zwnj;ها، والدین،کودکان و نوجوانان، مذهبیون، دگراندیشان، متفکران و همه پیشنهاد می&zwnj;کنم نمایش &quot;عقل صورتی...&quot; را ببینند. اگر آخرین تعبیرشان از تئاتر کودک و نوجوان اینست که عده&zwnj;یی با لباس سیاه عروسک می&zwnj;گردانند، یا موش&zwnj;هایی که دسته&zwnj;جمعی گربه را شکست می&zwnj;دهند، از آن ها خواهش می&zwnj;کنم برای به&zwnj;روزکردن ذهنیت خود درباره تئاتر پارسی&zwnj;گوی کودک به تماشای این کار بنشینند.<br /> &nbsp;</p> <p>&nbsp;</p>
منبع:ایران تئاتر