tik8
پیگیری بلیط
پدر یک دقیقه نمایشی مناسب برای کودکان و بزرگسالان

پدر یک دقیقه نمایشی مناسب برای کودکان و بزرگسالان

  • ۱۲ امرداد ۱۳۹۵
  • ساعت:۰۹:۰۶

شرح خبر

<p dir="RTL" style="text-align: justify;">قصه&zwnj;ها، داستان&zwnj;ها و نمایشنامه&zwnj;هایی که برای کودکان و نوجوانان نوشته می&zwnj;شوند، الزاما باید از کنش&zwnj;زایی حس آمیز و دراماتیک نیرومندی برخوردار باشند تا بتوانند به تناسب سن و خصوصیات روحی این گروه&zwnj;های سنی، آنان را تحت تأثیرات عمیقی قرار بدهند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">برای کودک یا نوجوان، حادثه از نظر حسی و ذهنی بر دیالوگ و گفت&zwnj;وگو تقدم دارد. البته دیالوگ&zwnj;ها هم در مواردی که بسیار تعیین&zwnj;کننده و حاوی مضامین و مفاهیم غیرمنتظره، کنش&zwnj;زا و تهییجی&zwnj;اند، همانند حوادثی کوچک عمل می&zwnj;کنند؛ به همین دلیل اگر نویسنده می&zwnj;خواهد بر این دو گروه سنی تأثیر عمیقی بگذارد، طوری که آن&zwnj;ها همزمان به طور عینی و عملی واکنش&zwnj;های روحی و روانی هنجارمندی از خود نشان بدهند و به ادراکات مناسبی از &quot;زندگی سنی&quot; خود برسند، باید در وهله نخست به حوادث و موقعیت&zwnj;های تأثرزای حسی و عاطفی اولویت بدهد و دیالوگ&zwnj;های متن&zwnj;اش هم از کنش عاطفی و حسی بیشتری برخوردار باشند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">در نمایش &quot;پدر یک دقیقه&zwnj;ای&quot; به نویسندگی و کارگردانی رضا فیاضی که هم اکنون در تالار هنر اجرا می&zwnj;شود، نه داستان و داستانگونگی درکار است نه موقعیت کنش&zwnj;زایی. این اجرا ظاهرا برای همه گروه&zwnj;های سنی است، با این تفاوت که در آن کودک و نوجوان هم محوریت نسبی دارند: در خانواده&zwnj;ای معمولی مادر می&zwnj;میرد و فرزندان رابطه&zwnj;شان با پدرشان به بهانه دعوایی که قبلا او با همسرش داشته، دچار تنش می&zwnj;شود. پدر برای جبران و یافتن یک راه حل و برقراری رابطه&zwnj;ای خوب با فرزندانش پیش روانپزشک می&zwnj;رود و دکتر هم روش &quot;پدر یک دقیقه&zwnj;ای&quot; را به او پیشنهاد می&zwnj;کند که خود این&quot; پدر بودن یک دقیقه&zwnj;ای&quot; کاملا توجیه شدنی از کار درنیامده و حتی تا حدی مبهم و صرفا نظری است: پدر باید در رفتار با فرزندانش از تنبیه و تشویق&zwnj;های یک دقیقه&zwnj;ای استفاده نماید و همیشه معترض و استفساری عمل نکند<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">موضوع فوق اساسا یک نظریه شخصی و تاحدی سلیقه&zwnj;ای برای تربیت کودکان است و از کارکرد عملی و عینی به اثبات رسیده&zwnj;ای برخوردار نیست. در این نمایش همه مشکلاتی که پدر در رابطه با فرزندانش دارد، خیلی سریع و به طور گول&zwnj;زننده&zwnj;ای رفع می&zwnj;شود و همه چیز به سامان می&zwnj;رسد و حتی بهتر هم می&zwnj;شود<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">تأملی در موضوع فوق نشان می&zwnj;دهد اساسا داستان یا موقعیت و موضوع کنش&zwnj;زا و نمایشی زیاد مهمی وجود ندارد که کنجکاوی کودکان و نوجوانان و متعاقبا تشریک ذهنی آنان را برانگیزاند و در نتیجه، اجرا فاقد گیرائی نمایشی است. رضا فیاضی که نویسنده و کارگردان نمایش است، سعی کرده به کمک موسیقی&zwnj;های شاد و ریتمیک این نقص را تا اندازه&zwnj;ای جبران نماید، اما واقعیت آن است که این موسیقی&zwnj;ها و حتی حرکات موزون و شادی بخش پرسوناژهای نمایش (همه افراد خانواده)، عملا بدون دلیل و صرفا برای چاشنی زدن به نمایش &quot;پدر یک دقیقه&zwnj;ای&quot; است<span dir="LTR">.&nbsp;</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">این نمایش، کودکان، نوجوانان و حتی والدین را خسته می&zwnj;کند. در مقاطعی از اجرا، بچه&zwnj;های داخل سالن تماشای نمایش را رها و باهم شروع به صحبت می&zwnj;کنند و حتی جابه جا هم می&zwnj;شوند. علت اصلی این عارضه همانا گیرا نبودن و غیر نمایشی بودن موضوع و حوادث بسیار معمولی و بدیهی روی صحنه است<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">آنچه دراجرا جلب توجه می&zwnj;کند، فقط دکور صحنه است که تا حدی کارکرد نمایشی پیدا کرده و &quot;ورود و خروج&quot; و حضور پرسوناژها را در مکان خانه به طور نسبی توجیه&zwnj;پذیر و باورپذیر نموده است<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">نوردهی&zwnj;ها معمولی و بازی&zwnj;ها هم به علت بی&zwnj;فراز و فرودی و عمیق و گیرا نبودن موضوع، بسیار معمولی&zwnj;اند. رضا فیاضی در بخش&zwnj;هایی از اجرا با استفاده از &quot;وانموده&zwnj;سازی&quot; به بازی&zwnj;های نمایشی و شعبده&zwnj;بازی توسل جُسته و همه این&zwnj;ها برای پُر کردن صحنه است که در این اجرا کارکرد &quot;ظرف گونه&quot;&zwnj;ای پیدا کرده است؛ در یکی از این &quot;وانموده سازی&quot;ها پرسوناژ پدر حرکات &quot;چارلی چاپلین&quot; را برای بچه&zwnj;ها تقلید می&zwnj;کند که همزمان از موسیقی معینی هم که خود چارلی چاپلین برای فیلمش ساخته، استفاده می&zwnj;شود<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">در صحنه&zwnj;ای که به نشان دادن یک میهمانی اختصاص دارد، از کودکان داخل سالن دعوت می&zwnj;شود که به روی صحنه بروند و کنار دلقکی که لباسی رنگارنگ دارد، کف زنان و شادی کنان در میهمانی شرکت کنند؛ این صحنه هم باز تحمیلی و غیرنمایشی است و صرفا برای راضی کردن لحظه&zwnj;ای کودکان است<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">تنها ابتکاری که فیاضی از خود نشان داده، افزودن &quot;پرسوناژ زن مشکل&zwnj;دار&quot; به پایان نمایش است؛ این ترفند سبب شده که با وارد شدن این زن به محیط خانواده، جایگزینی احتمالی و تلویحی برای مادر از دنیا رفته کودکان و نهایتا عاملی برای ترمیم و بازسازی نسبتا کامل و مجدد خانواده مورد نظر وجود داشته باشد<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">نمایش &quot;پدر یک دقیقه&zwnj;ای&quot; به نویسندگی و کارگردانی رضا فیاضی در کل از کارکرد تربیتی و روانشناختی قابل تأملی برخوردار نیست؛ اجرای آن صرفا نشانگر اصرار بر اجرای یک پروژه کاری و شغلی بوده است و چون اساسأ گیرائی ندارد، عملأ تماشاگران را خسته می&zwnj;کند<span dir="LTR">. </span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">&nbsp;</p>
منبع:هنرآنلاین