tik8
پیگیری بلیط
پای حرف‌های امین دلپذیر، کارگردان نمایش "تابستان یخی"

پای حرف‌های امین دلپذیر، کارگردان نمایش "تابستان یخی"

  • ۲۶ آبان ۱۳۹۵
  • ساعت:۱۰:۵۹

شرح خبر

<p dir="RTL" style="text-align: justify;">نمایش &quot;تابستان یخی&quot; از جمله کارهای کودک و نوجوان است که با یک گروه حرفه&zwnj;ای و با امکانات فراوان صحنه&zwnj;ای، اجرای خود را در سالن خلیج فارس فرهنگسرای نیاوران&nbsp;از اوایل آبان آغاز کرده است. تعمیرات و چیدمان صندلی&zwnj;های این سالن باعث شد که کار با تأخیر روی صحنه برود.<br /> فرهنگسرای نیاوران واقع در شمال تهران یکی از مهم&zwnj;ترین مراکز هنری شناخته شده پایتخت است که دو سالن &quot;گوشه&quot; و &quot;خلیج فارس&quot; این مجموعه میزبان گروه&zwnj;های تئاتری می&zwnj;شوند. امین دلپذیر اعتقاد دارد که یک کارگردان باید از تصویرسازی شروع کند و سپس متن نمایشی خود را روی کاغذ بیاورد. او می&zwnj;گوید: &quot;کارگردان با این کار می&zwnj;تواند یک تئاتر مملو از عناصر بصری را به تماشاگر عرضه کند. از سوی دیگر، یک کارگردان باید به ۹۰ درصد آن چیزی که ایده&zwnj;آل ذهنی&zwnj;اش هست، برسد&quot;<br /> &nbsp;نمایش &quot;تابستان یخی&quot; تا ۷ آذر میزبان تئاتردوستان خواهد بود. در زیر گفتگویی که با امین آبان کارگردان&quot;تابستان یخی&quot; انجام شده است را می&zwnj;خوانیم.</p> <p style="text-align: justify;">نمایشنامه &quot;تابستان یخی&quot; از چه زمانی متولد شد و چگونه توانست روی صحنه تئاتر جان بگیرد؟<br /> از اسفند سال گذشته پیش&zwnj;تولید آن شروع شد. در ابتدا یک ایده ساده بود و سپس با تلاش گسترده آن هم در طول سه ماه و روزی سه ساعت آن را با حامد زحمت&zwnj;کش پرورش دادیم تا رسید به شکلی که حالا شاهد هستیم. ما تصمیم گرفتیم یک &quot;پازل تصویری&quot; تهیه کنیم و براساس آن نمایش را شکل بدهیم. دیالوگ&zwnj;ها هم بر همین اساس شکل گرفت. به&zwnj;طور کلی پروژه پیش&zwnj;تولید این نمایش سه ماه طول کشید.</p> <p style="text-align: justify;">گفتید که از &laquo;پازل تصویری&raquo; استفاده کردید؛ کمی در این باره بگویید؟<br /> در گام نخست، یک طرح یک خطی در اختیار داشتیم. براساس پیشنهاد حامد زحمت&zwnj;کش تصمیم گرفتیم که از یک &quot;پازل تصویری&quot; بهره بگیریم. این پازل به این صورت است که برای تمام حالات، فضاها، ورود و خروج بازیگران، انواع و اقسام تصویرها را پیدا می&zwnj;کنیم. برای هر حرکت تا حدود ۲۰۰ راه ممکن را در میزانسن&zwnj;ها تصور کردیم. مثلا قرار بر این شد که یک شخصیت با هلی&zwnj;کوپتر بیاید و کاراکتر دیگری با یک کشتی وارد شود. همه این تصاویر را در پازل خود ثبت کردیم و بعد براساس آن دیالوگ&zwnj;ها را نوشتیم و کار را اجرا کردیم.</p> <p style="text-align: justify;">بنابراین از &quot;دراماتورژی تصویری&quot; بهره گرفتید؟<br /> بله، دقیقا از نوعی دراماتورژی که محورش تصویر است، بهره گرفتیم.</p> <p style="text-align: justify;">سالن&zwnj;های فرهنگسرای نیاوران را چگونه می&zwnj;بینید؟ سالن &quot;گوشه&quot; مدت&zwnj;هاست که فعالیت می&zwnj;کند؛ اما &nbsp;سالن &quot;خلیج فارس&quot; که بیشتر از ۲۶۰ صندلی دارد، کمی مهجور است. نظرتان چیست؟<br /> من در گذشته در سالن &quot;گوشه&quot; اجرا رفته بودم و تجربه خوبی بود. الان در سالن &quot;خلیج فارس&quot; هستیم. در ابتدا قرار بود که ۲۷ مهر اجرا برویم اما به علت تعمیرات و مسائل دیگر و مخصوصا چیدمان صندلی&zwnj;ها اجرای ما به تعویق افتاد. به همین دلیل ما از لحاظ تبلیغات ضربه خوردیم. اجرای ما درنهایت نهم آبان شروع شد. در هفته اول واقعا سالن ما سوت و کور بود. این برای ما خیلی ترسناک بود. هوای سرد این روزها و مسافت این سالن با مرکز شهر عوامل دیگری است که این سالن را مهجور می&zwnj;کند و به اجرای ما با این همه هزینه لطمه وارد کرده است.</p> <p style="text-align: justify;">مخاطب این سالن&zwnj;ها را چگونه می&zwnj;بینید؟ معمولا از طبقه خاص و یک اندیشه خاص هستند؟<br /> سالن گوشه با یک پنل &quot;پیامکی&quot; به سرعت مملو از تماشاگر می&zwnj;شود و دوست&zwnj;داران تئاتر سرازیر می&zwnj;شوند. اغراق نکنم! ۵۰ درصد سالن پر می&zwnj;شود. اما سالن خلیج فارس کمی متفاوت است. با اینکه صندلی&zwnj;های بیشتری و فضای بازتری دارد؛ که جوابگوی هزینه سنگین برای یک اجرای تئاتر نیست.</p> <p style="text-align: justify;">مگر خیلی هزینه سنگینی برای اجرای &quot;تابستان یخی&quot; داشتید؟<br /> آرزوی هر نویسنده&zwnj;ای که آن&zwnj;چه را روی کاغذ پیاده می&zwnj;کند به شکل صد در صدی روی صحنه ببیند. هنرمندان معمولا به خاطر امکانات محدود و شرایط محیطی قید خیلی از عناصر اصلی نمایش خود را می&zwnj;زنند و تنها شاید ۲۰ درصد آن چیزی که مد نظرشان باشد روی صحنه می&zwnj;رود. من تلاش کردم که<br /> صد درصد آن&zwnj;چیزی را که دوست دارم روی صحنه بیاورم و فکر می&zwnj;کنم تا ۹۰ درصد موفق شده&zwnj;ام.</p> <p style="text-align: justify;">با این تفاسیر کیفیت را فدای اجرا رفتن نکردید؟<br /> نه واقعا؛ برای من کیفیت حرف اول را می&zwnj;زند. ۹۰ درصد از آن چیزی که می&zwnj;خواستم؛ روی صحنه تئاتر آمده است. این نشان می&zwnj;دهد که گروه اجرایی زحمت فراوانی کشیده و دیدن این کار ارزش دارد.</p> <p style="text-align: justify;">تئاتر خصوصی را چگونه ارزیابی می&zwnj;کنید؟ مدتی است که سالن&zwnj;های خصوصی پا گرفته&zwnj;اند و حالا عمده تئاتر&zwnj;ها با سرمایه خود گروه&zwnj;ها روی صحنه می&zwnj;روند. نظرتان در این باره چیست؟<br /> این موضوع گسترده&zwnj;ای است. اما احساس می&zwnj;کنم تنها چند گروه در این تئاتر خصوصی موفق می&zwnj;شوند. گویا یک باند&zwnj;هایی هم شکل گرفته است. البته چند کارگردان محدود هستند که برای خودشان برند شده&zwnj;اند و اسم و رسم دارند و حق&zwnj;شان است که به فروش هم برسند. اما گروه&zwnj;های دانشجویی و جوانان صددرصد در این تئاتر ضرر خواهند کرد و این اجراها به آنها کمکی نمی&zwnj;کند. سالن&zwnj;ها هم به علت هزینه&zwnj;ها و مسائل دیگر بیشتر به دنبال افراد اسم و رسم&zwnj;دار هستند. هرچه در یک اجرا، بازیگران مشهوری بیشتر باشد، اجرا رفتن راحت&zwnj;تر می&zwnj;شود</p>
منبع:روزنامه فرهیختگان