tik8
پیگیری بلیط
و ناگاه در ظلمت یكی ستاره

و ناگاه در ظلمت یكی ستاره

  • ۳۰ دی ۱۳۹۴
  • ساعت:۰۶:۲۷

شرح خبر

<p style="text-align: justify;">سال&zwnj;های زیادی نگذشته كه &laquo;آلیس راینز&raquo; با اتكا به آرای ژاك دریدا و ژاك لاكان، روش پدیدارشناسانه بازیگری را برای بررسی كنش در بازیگری نمایش به كار گرفته است، روشی كه تلاش می&zwnj;كرد ریشه&zwnj;های حس&zwnj;آمیزی كنش و پیچیدگی پدیداری بازی را كشف كند، روشی كه شكل دادن و قابل رویت كردن حس را به عنوان شیوه&zwnj;هایی از درك شدن بازیگر ارائه داد. اما در این میان و از زمان شناخت این نظریه آشوبنده راینز كه همتراز نظریه پدیدارشناسی تاریخی و پدیدار&zwnj;شناسی روح به&zwnj;نظر می&zwnj;رسید، بر این باور بودم كه چرا هرچه بر صحنه نمایش در ایران می&zwnj;بینم، این مولفه&zwnj;های ابتدایی را از حیث بازیگری ندارند كه بتوانم با روش پدیداری راینز به تحلیل آن بنشینم. چشم می&zwnj;بستم و آرزو می&zwnj;كردم روزی بازیگری تئاتر در ایران به این مهم دست یابد؛ نكته&zwnj;ای كه خود گویای این بود كه بازیگری تئاتر ما باید راه بیشتری را بپیماید. اما چند شب پیش، با دعوت شدن برای دیدن نمایش &laquo;اتاق ورونیكا&raquo;، بیش از آنكه بخواهم بر اثر كارگردان كاربلد هم&zwnj;روزگارم، رضا ثروتی تامل كنم، بازی تحسین&zwnj;برانگیز ستاره پسیانی، آرزوی دیرینم را به واقعیت نشاند؛ آرزوی دیرین تحلیل نوعی بازیگری كه حالا می&zwnj;تواند از روش پدیدارشناختی تبعیت كند. حالا بازیگری را در پیش رو داشتم كه همچون كاربلدترین بازیگران هنر نمایش در جهان، آگاهی فردی را بیشتر از موضوعات جمعی - گروهی در بازی&zwnj;اش دخیل كرده است. تا آنجا كه خود را امری مستقل از گروه بازیگران &laquo;اتاق ورونیكا&raquo; نشان می&zwnj;دهد، بازیگری را پیش رو دیدم كه دیگر بیان را امری صرفا نمایشی در زبان نداشت زیرا بیانش حاكی از درگیرشدنش با پدیده&zwnj;های نمایشی بود. ستاره پسیانی را قبل از این هرگز تا این حدود تاثیرگزار ندیده بودم. او با حس آمیزی و درك پدیده&zwnj;های كاری كه برایش بازی می&zwnj;كند، زبان بدن در نمایش را به یك دستگاه حسی قدرتمند بدل كرده بود كه تجربه زنده بین خودآگاه فردی و واقعیت نمایشی را نشان می&zwnj;داد و در بستر تئاتر، خود را خارج از فرم بازیگر به عنوان یك پدیده حسی و ذهنی به مخاطب نشان معرفی می&zwnj;كرد. گویی رضا ثروتی كه خود كارگردانی كاربلد است این مهم را دریافته و دقیقا پسیانی را برای بهترین نقشش آماده می&zwnj;كند و متن نمایش هم عینا به جمله&zwnj;ای اشاره می&zwnj;كند كه آگاهانه مخاطب را به بازی ابژكتیو ستاره پسیانی و ورونیكا رهنمون می&zwnj;شود: &laquo;دوست دارم نقش ورونیكا رو بازی كنم، فكر كنم این بهترین نقشی است كه تا الان بازی كردم&raquo; (نقل به مضمون). به عبارتی ساده&zwnj;تر، ستاره پسیانی در بازیگری به نقطه&zwnj;ای از حرفه&zwnj;ای بودن رسیده است كه این مولفه پدیدار&zwnj;شناسی بازیگری را به عمل می&zwnj;رساند كه آگاهی از ادراك دیگران نسبت به بازیگر مهم&zwnj;تر است.</p>
منبع:روزنامه آرمان امروز