tik8
پیگیری بلیط
نقد و بررسی پرتره مرد ریخته در جلسه دوشنبه‌های نقد تئاتر

نقد و بررسی پرتره مرد ریخته در جلسه دوشنبه‌های نقد تئاتر

  • ۱۲ مهر ۱۳۹۵
  • ساعت:۰۶:۴۰

شرح خبر

<p style="text-align: justify;">نشست نقد و بررسی نمایش پرتره مرد ریخته نوشته و کار غلامحسین دولت آبادی و آراز بارسقیان توسط کانون ملی منتقدان تئاتر ایران برگزار شد. به گزارش تیکت به نقل از ایران تئاتر، در پنجمین جلسه از سری جدید برنامههای &quot;دوشنبههای نقد تئاتر&quot; که توسط کانون ملی منتقدان تئاتر ایران برگزار می&zwnj;شود، دوشنبه &nbsp;۵ مهرماه &nbsp;نشست نقد و بررسی نمایش &quot;پرتره&zwnj;ی مرد ریخته&quot; نوشته و کار غلامحسین دولت آبادی و آراز بارسقیان، با حضور &quot;حسن پارسایی&quot; و &quot;سید جواد روشن&quot; از &nbsp;اعضای کانون ملی منتقدان تئاتر ایران و با حضور جمعی از مخاطبان نمایش و علاقهمندان به تئاتر و همچنین اصغر همت، بازیگر این &nbsp;نمایش پس از اجرای این نمایش در تماشاخانه سنگلج برگزار شد.<br /> &nbsp;در ابتدای این جلسه، سید جواد روشن مدیر جلسات &quot;دوشنبه&zwnj;های نقد تئاتر&quot;، ضمن خیر مقدم به حاضران و خسته نباشید به گروه نمایش، به اهمیت برگزاری جلسات نقد حضوری و تلاش کانون ملی منتقدان تئاتر برای ایجاد فضای گفت و گو در ارتقای سطح کیفی آثار همچنین توجه به نقد علمی اشاره کرد.<br /> روشن در ادامه نشست به سوابق هنری و فعالیت&zwnj;های گروه نمایش &quot;چیستا&quot; اشاره کرد و از نویسندگان نمایش خواست تا در مورد چگونگی نگارش و تولید نمایش &quot;پرتره&zwnj;ی مرد ریخته&quot; توضیحاتی را ارائه نمایند.<br /> آراز بارسقیان گفت: پیش از این اثر، نمایشنامه&zwnj;ای طولانی و پر پرسوناژ نوشته بودیم و تصمیم گرفتیم این&zwnj;بار اثری با یک بازیگر بنویسیم و در واقع اول فرم را انتخاب کردیم که شد تک&zwnj;گویی، بعد بررسی کردیم که در مورد چی و یا چه کسی بنویسیم. پنج اسم مطرح شد که یکی از آن&zwnj;ها عبدالحسین نوشین بود. از آنجایی که آقای دولت&zwnj;آبادی سابقه&zwnj;ی تحقیق و پژوهش روی شخصیت&zwnj;ها و تاریخ نمایش ایران را داشتند، قرار شد روی شخصیت نوشین کار کنیم. در این مسیر کتاب آقای نصرت کریمی خیلی به ما کمک کرد و در واقع ما هرچه در آن کتاب نیست را نوشتیم. مثلا می&zwnj;گویند نوشین موسیقی کلاسیک دوست داشت ولی هرچه بگردید هیچ کجا نگفته ایشان دقیقا چه موسیقی&zwnj;ای گوش می&zwnj;داده است و ما خودمان انتخاب کردیم که در بین تنوع موسیقی کلاسیک چه چیز را انتخاب کنیم.<br /> او ادامه داد: اگر دقت کنید می&zwnj;بینید که این نمایش&zwnj;نامه داستان دارد، داستان ندارد. شروع دارد، شروع ندارد. حرکت دارد، حرکت ندارد و... کاراکتر باید یک مسیری را برود و در آوردن این فضا کار بسیار سنگین و سختی بود. سه ماه پروسه مطالعه و پژوهش زمان برد و حدود دوماه و نیم نیز نگارش آن طول کشید.<br /> بارسقیان افزود: دوست دارم به خاطره&zwnj;ای در زمان نگارش این اثر اشاره کنم. در همان روزها که مشغول نگارش این اثر بودیم، آقای سمندریان فوت شدند. از آنجایی که دولت&zwnj;آبادی شاگرد سمندریان بوده است، می&zwnj;خواستیم برای مراسم برویم ولی بعد تصمیم گرفتیم که نرویم. چرا که نقل است آقای سمندریان وقتی مادرشان فوت شده بودند، ایشان صحنه تئاتر را ترک نمی&zwnj;کنند و سر کار می&zwnj;روند. ما هم نرفتیم و فکر کردیم الان نوشتن و کار تئاتر کردن درست&zwnj;تر است.<br /> در ادامه این نشست، غلامحسین دولت&zwnj;آبادی در خصوص نگارش این اثر گفت: در زمان نگارش نمایش&zwnj;نامه &quot;گام زدن بر یخ&zwnj;های نازک&quot; وقتی پرده اول تمام شد احساس کردیم کار بزرگی در حال انجام و اتفاق است و این احساس تا پایان نگارش که چند ماه طول کشید همراه ما بود. بعدها هم آن اثر جوایز زیادی گرفت. در اینجا هم احساس &nbsp;می&zwnj;کردیم ساختار جدیدی در حال تجربه کردن است. تا الان و در مورد نگارش نمایش&zwnj;نامه&zwnj;ها، خصوصا &nbsp;نگارش مونولوگ&zwnj;ها و آثار تک نفره، به شدت به تک&zwnj;گویی&zwnj;هایی که در ایران نوشته شده است منتقد بودیم و به نظر ما بیشتر آن&zwnj;ها تک گویی&zwnj;های داستانی و واگویه&zwnj;های ذهنی است و هیچ کدام قالب نمایش&zwnj;نامه را ندارند. لذا در این اثر سعی کردیم نگاه ما به نمونه&zwnj;های خوب غربی باشد و نه آثار ضعیفی که در اطراف ما در حال اجراست و با نگاه به الگوهای خوب غربی به سراغ نگارش این اثر رفتیم.<br /> جواد روشن گفت: به نظر انتخاب شخصیت نوشین به عنوان سوژه نگارش نمایش&zwnj;نامه، کمی ریسک است، چون ایشان برای اهالی تئاتر شخصیت و نام با ارزشی است. وقتی قرار است کاری نوشته و اجرا شود از تاریخ معاصر تئاتر ایران آن هم از زبان خود شخص و با منابع کم و محدود، به نظر کار مشکلی است. این مسائل باعث نشد که سوژه را تغییر دهید؟<br /> دولت&zwnj;آبادی نیز اظهار داشت: منابع کم است و آن&zwnj;هایی هم که هست خیلی&zwnj;ها همراه با اغراق و تحریف است. مثلا در قضیه کلنل پسیان، نوشته&zwnj;اند نوشین همراه با او جنگیده است! درصورتی که به لحاظ تاریخی درست و منطقی نیست.<br /> بارسقیان گفت: معمولا در ممنوعیت&zwnj;ها کار کردن لذت بیشتری دارد. دوست داشتیم این تجربه را داشته باشیم. همچنین وقتی کار را شروع می&zwnj;کنید به مرور اطلاعاتی بدست می&zwnj;آورید و اتفاقاتی نیز کمک می&zwnj;کند تا کار پیش برود.<br /> دولت آبادی تصریح کرد: در دیداری با عباس بهارلو ایشان روایتی را نقل کرد از فرار نوشین از زندان. ما چیز دیگری می&zwnj;دانستیم ولی ایشان گفتند آن&zwnj;ها با لباس زندان&zwnj;بان&zwnj;ها فرار کردند. جمله&zwnj;ای که ما از آن استفاده کردیم و همین&zwnj;طور تکه تکه &nbsp;اطلاعات جمع شد. &nbsp;من در کارهای پژوهشی دیگرم &nbsp;نیز این تجربه را داشتم که اطلاعات به مرور کامل می&zwnj;شود و حتی گاهی اطلاعات قبلی &nbsp;نقض می&zwnj;شود.<br /> او ادامه داد: ما خط اصلی شخصیت نوشین و زندگی او را حفظ کردیم ولی قطعا تخیل هم باید وارد آن می&zwnj;شد. در پرده دوم بیشتر این تخیل صورت گرفته است. ما فقط سعی کردیم در این اثر از یک زاویه دیگر به شخصیت و زندگی او بپردازیم.<br /> بارسقیان نیز اظهار داشت: اطلاعات ما در پرده دوم فقط این بود که نوشین بیست سال در مسکو زندگی کرده است و ناراضی بوده. چیز دیگری در دسترس نیست و ما آن را ساختیم.<br /> در ادامه این بحث حسن پارسایی به عنوان منتقد جلسه به ذکر نکاتی در خصوص نمایش&zwnj;نامه پرداخت و گفت: خارج از بحث ژانرها ما دو نوع نمایش&zwnj;نامه داریم. نمایش&zwnj;نامه&zwnj;های تماتیک و نمایش&zwnj;نامه&zwnj;های پرسوناژ محور. برای خلق نمایش&zwnj;نامه&zwnj;های پرسوناژ محور، شخصیت&zwnj;پردازی الزامی است. نویسنده باید علاوه بر دید قیاسی، روحیه&zwnj;ی استقرایی و جزء گرایانه دقیقی هم به شخصیت، تفکرات او، رابطه او با دیگران و... داشته باشد. در اثری که امشب دیدیم، پرسوناژ نمایش&zwnj;نامه از جمله شخصیت&zwnj;های بزرگ تئاتر ایران است و نزدیک شدن به آن جسارات و شهامت می&zwnj;خواهد و نیازمند یک نگاه دقیق و درست است تا اثر به خوبی خلق شود.<br /> او گفت: از نظر من نویسندگان این اثر، کاری آوانگارد انجام داده&zwnj;اند. شخصیتی که شاید دیگران به خود اجازه ندهند که نزدیک آن شوند را انتخاب کردند و با تحقیق و پژوهش پشتوانه&zwnj;ی خوبی برای استفاده از تخیل فراهم کرده&zwnj;اند و در نهایت توانسته&zwnj;اند شخصیت را خلق کنند و ما شاهد اثری زیبا هستیم &nbsp;که به خوبی نیز بازی و اجرا شده است.<br /> حسین پارسایی در ادامه تصریح کرد: مخاطب در این اثر با ایدئولوژی، عادات، زندگی و مسائلی که نوشین با آن&zwnj;ها مواجه بوده است به طور مجمل مواجه می&zwnj;شود. این اثر به نظر من که متن را هم خوانده&zwnj;ام، مونودرام نیست بلکه درامی است که با تلفیق روایت و بازی در بازی، به شکل منودرام اجرا شده است. البته من معتقدم اجرای این اثر به شکل درام و با حضور سایر پرسوناژها، زیباتر از شکل مونودرام آن خواهد بود.<br /> پارسایی گفت: در این نمایش&zwnj;نامه بخش&zwnj;هایی است که تاویل&zwnj;آمیز است و پایان اثر هم با تاویل و تعلیق همراه است. در آوردن و نگارش روایتی تاویل&zwnj; پذیر کار مشکلی است. &quot;پرتره&zwnj;ی مرد ریخته&quot; ساختار منسجمی دارد با دیالوگ نویسی روایی، تمثیلی و گاها کنایی که به خوبی توانسته است از فرم گزاره&zwnj;ای خارج شود. حتی برخی از مواردی که در این نمایش&zwnj;نامه به آن&zwnj;ها اشاره می&zwnj;شود در زمان فعلی نیز دارای ما به ازای بیرونی است و قابل طرح و بحث است.<br /> در ادامه نشست جواد روشن این سوال را مطرح کرد که مخاطب برای فهم بهتر اثر تا چه حد نیازمند شناخت از شخصیت نوشین است و آیا مخاطبی که با نوشین آشنا نیست، شناخت کافی و مناسبی از شخصیت وی دریافت خواهد کرد؟<br /> &nbsp;حسن پارسایی در پاسخ اظهار داشت: مخاطبان خیلی وقت&zwnj;ها از کاری که می&zwnj;بینند شناخت ندارند ولی اگر نمایش درست اتفاق بیافتد در ارتباط با مخاطب موفق خواهد بود.<br /> او ادامه داد: البته فکر می&zwnj;کنم اگر این نمایش در سالن دیگری مثل تئاترشهر اجرا می&zwnj;شد، در ارتباط با مخاطب موفق&zwnj;تر بود. هرچند معتقدم محوریت کار نباید خوش آمدن مخاطب باشد بلکه هنرمند باید به دنبال حقیقت باشد و سعی کند اثری با کیفیت و با اندیشه که برای جامعه مفید است ارائه کند. اجرای این نمایش در تالار سنگلج نامتعارف است و مخاطب این سالن عادت به دیدن این نوع نمایش&zwnj;ها ندارد.<br /> روشن گفت: اگر اسم نوشین را مطرح نکنیم چه اتفاقی می&zwnj;افتد؟ من فکر می&zwnj;کنم در این نمایش بیش از اینکه نوشین مهم باشد، تنهایی این شخصیت هنرمند مهم است. مخاطب با یک هنرمند تئاتر مواجه است که به خاطر فعالیت&zwnj;های سیاسی&zwnj;اش مجبور به ترک وطن می&zwnj;شود و در نهایت دور از وطن و در انزوا نیز جان می&zwnj;دهد. جمشید خانیان در نمایش &quot;قتل اقای کاف&quot; به قتل احمد دهقان می&zwnj;پردازد ولی نامی از وی نمی&zwnj;آورد و تلاش هم نمی&zwnj;کند که موضوع شخصیت وی از نگاه تاریخ باشد بلکه بیشتر به موضوع دادگاهی شدن یک بی&zwnj;گناه می&zwnj;پردازد.<br /> او ادامه داد: مخاطب عام می&zwnj;فهمد که نوشین یک هنرمند تئاتر بوده است ولی متوجه جایگاه و تاثیر نوشین بر تئاتر ایران نمی&zwnj;شود. مخاطب تئاتری نیز نوشین را بیشتر از اینکه بازیگر بداند یک کارگردان و مدیر تئاتری می&zwnj;شناسد ولی در اینجا و به لحاظ شکل اجرایی نوشین بازیگر بیشتر دیده می&zwnj;شود.<br /> دولت آبادی در پاسخ گقت: البته نوشین همیشه نقش اول کار هایش را خودش بازی کرده است و در اینجا هم همه چیز را خودش کارگردانی می&zwnj;کند. مخاطبان تئاتری که نوشین را می&zwnj;شناسند و با جایگاه او آشنا هستند و ما برای آن&zwnj;ها به نکات دیگری از زندگی نوشین می&zwnj;پردازیم و اگر هم مخاطبی نوشین را نشناسد، در می&zwnj;یابد که &nbsp;با یک هنرمند تنها مواجه است.<br /> او ادامه داد: کار قبلی ما هم تا حدودی به حزب توده مرتبط بود و می&zwnj;شود گفت شخصیت&zwnj;های مرتبط با این حزب، سرنوشت&zwnj;های مشابهی پیدا کردند. شما سرنوشت حسین خیرخواه، محمدعلی جعفری، حسن خاشع و... را ببینید. از این جهت بخشی از &nbsp;فضای این اثر می&zwnj;تواند تعمیم پیدا کند به همه هنرمندانی که مرتبط با &nbsp;اتحاد جماهیر شوروی بودند و در درجه بعد هنرمندانی که در رویای یک آرمان شهر بودند.<br /> او اظهار داشت: البته در زمان بازبینی این اثر در جشنواره تئاتر فجر در دو سال پیش و به پیشنهاد آقای همت اسم نوشین را حذف کردیم ولی بعدا به این رسیدیم که اسم نوشین باشد و همان&zwnj;طور که گفتم این موضوع تعمیم&zwnj;پذیر نیز هست. مخاطب به فراخور دانش و بینشش می&zwnj;تواند دریافت&zwnj;های خودش را داشته باشد.<br /> اصغر همت نیز در این خصوص گفت: ما در اینجا نوشین بازیگر نداریم، در صحنه&zwnj;ای که نوشین از کلنل محمد تقی&zwnj;خان پسیان صحبت می&zwnj;کند، این گریه&zwnj;ی نوشین برای کلنل یا گریه&zwnj;ی نوشین برای خودش نیست. بلکه گریه&zwnj;ی اصغر همت برای نوشین است. از نگاه من ما فقط در قسمت بازی شاهنامه که نوشین زال را بازی می&zwnj;کند، نوشین بازیگر را نشان می&zwnj;دهیم و من در صحنه&zwnj;های دیگر چنین تصوری را ندارم که با نوشین بازیگر مواجه هستیم و اتفاقا به ویژگی&zwnj;های دیگر نوشین مثل کارگردانی، تئوریسن بودن، نویسندگی و... نیز اشاره می&zwnj;شود.<br /> بازیگر نمایش &quot;پرتره&zwnj;ی مرد ریخته&quot; اظهار داشت: آن&zwnj;چه در این اثر مهم است، این است که هنر به طور کل و تئاتر به شکل ویژه قوی&zwnj;تر و بالاتر از ایدئولوژی و هر اندیشه&zwnj;ی حزبی است. &nbsp;وقتی که از تئاتر به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده شود و تئاتر تبدیل به پروپاگاندا شود ناموفق خواهد بود. نباید تئاتر و هنر را تنها در اختیار یک اندیشه خاص قرار داد. به نظر من در این کار اصلا مسئله زیر سوال بردن حزب توده نیست بلکه این حزب می&zwnj;تواند هر چیز دیگری باشد. وقتی تئاتر بخواهد در خدمت آن حذب خاص باشد نتیجه&zwnj;ی خوبی ندارد.<br /> او گفت: تئاتری که در خدمت چیزی غیر از بشیریت و اصلاح جامعه باشد محکوم به فنا است. تئاتر وقتی تبلیغ چی شود موفق نیست مگر تبلیغ کرامات انسانی و فضیلت بشر. این مفهوم در این اثر بسیار اهمیت دارد. لازم نیست مخاطب همه چیز را از قبل بداند. مگر مخاطب ریچارد سوم یا مکبث را از قبل می&zwnj;شناسد؟ &nbsp;گاهی دانستن به فهم ما از اثر لطمه می&zwnj;زند. اگر بعد از دیدن اثر سوال پیش بیاید و مخاطب به دنبال کشف آن باشد زیباتر است.<br /> حسن پارسایی نیز گفت: به نظر من در این اثر اسم بهانه است بلکه شخصیت این هنرمند مهم و مورد توجه است و ما فقط با یک گزارش از یک شخص مواجه نیستیم بلکه جهان درونی او را می&zwnj;بینیم.<br /> او ادامه داد: افرادی که ایدئولوژی برایشان مهم&zwnj;تر است به هر شکلی که به هنر بپردازند، هنر قربانی می&zwnj;شود اما هنرمندانی که ایدئولوژی دارند ولی در خلق یک اثر اول به وجوه هنری آن توجه می&zwnj;کنند، اثری هنری تولید می&zwnj;کنند و چون اعتقاداتی هم دارند ناخوداگاه دیدگاهشان در اثرشان نیز ظاهر می&zwnj;شود ولی نباید ایدئولوژی جای هنر را بگیرد. چون هنر زیر مجموعه آن نیست. پس هنرمندی که دیدگاه سیاسی و اجتماعی دارد ناخوداگاه و نه به شکل قالب دیدگاهش در اثرش احساس می&zwnj;شود.<br /> در ادامه نشست جواد روشن به بازیگری در این نمایش پرداخت و اظهار داشت: از دیدن بازی خوب آقای همت لذت بردیم. ایشان در این نمایش علاوه بر این&zwnj;که نوشین را در دو مقطع مختلف به لحاظ زمان و شرایط بازی می&zwnj;کنند. چند نقش دیگر از جمله همسر نوشین را نیز به خوبی بازی کردند که همه باور پذیر ارائه شده است. و از نکات خوب بازی ایشان استفاده درست از بیان و صدا برای ساختن این کاراکترها است.<br /> اصغر همت گفت: من نمایش&zwnj;های زیادی بازی کرده ام از بازی در نقش براند در سن ۲۶ سالگی تا سال&zwnj;های اخیر، نقش&zwnj;های اصلی، سنگین و پر دیالوگ زیادی را باز ی کرده&zwnj;ام اما هیچوقت تجربه&zwnj;ی یک اجرای تک نفره را نداشتم. این تجربه همان قدر که برایم جذاب بود ولی این اضطراب جان مرا هم گرفت. البته من همیشه برای کارهایم تا زمان اجرا و آمدن روی صحنه اضطراب دارم ولی این کار تجربه و اضطراب متفاوتی داشت. همیشه در کلاس&zwnj;هایم گفته&zwnj;ام بازیگری که اضطراب نداشته باشد بازیگر نیست ولی اضطراب نباید تنه به ترس بزند و این یک اضطراب شیرین است که &nbsp;کمک می&zwnj;کند &nbsp;به تمرکز بیشتر و بهتر شدن کار. ولی باید اعتراف کنم در این کار گاهی اضطراب من تنه به ترس می&zwnj;زد که با استفاده از تجربه&zwnj;های گذشته آن را پشت سر گذاشتم.&nbsp;<br /> او تشریح کرد: در مورد بیان همیشه گفته&zwnj;ام بازیگر باید بلد باشد جای صدا را عوض کند، فرق بین گام و ولوم(volume) عوض کردن را بداند. بازیگر باید در گام درست نقش حرکت کند و سعی کردم خودم در این نقش از این نکات استفاده کنم و حتی در باز ی نقش زن نیز سعی نکردم جنس صدا را عوض کنم.<br /> جواد روشن در خصوص طراحی صحنه این نمایش نیز گفت: در طراحی صحنه ما با دو فضا مواجه هستیم. یکی در پرده اول که خانه&zwnj;ای محقر را می&zwnj;بینیم با توجه به جزئیاتی به لحاظ تاریخی و نگاه رئالیستی و در پرده دوم که در مسکو می&zwnj;گذرد با صحنه&zwnj;ای کاملا سفید روبرو هستیم که شکلی معنایی و نمادین دارد. معمولا طراحان ما در &nbsp;طراحی صحنه از یک الگوی مشخص استفاده می&zwnj;کنند ولی در اینجا آگاهانه دو فضای متفاوت خلق شده است.<br /> حسن پارسایی گفت: از نظر من با توجه به روند و تحول شخصیت که تا حدودی افکار گذشته خودش را نفی می&zwnj;کند و به روشنگری می&zwnj;رسد، این روشنگری در صحنه جلوه پیدا کرده است. نوشین در پرده دوم به نتایج و نگاهی متفاوت رسیده است که سفیدی صحنه می&zwnj;تواند نشان این مسئله باشد و البته صحنه&zwnj;ای که همراه با چیدمان کتاب است که نشان از شخصیت متفکر او دارد.<br /> دولت آبادی نیز اظهار داشت: سینا ییلاق&zwnj;بیگی فردی دانشگاهی است که باعث می&zwnj;شد راحت&zwnj;تر با هم صحبت کنیم. ما برای طراحی صحنه در پرده اول &nbsp;چند چیز را تاکید داشتیم که باشد و سینا ییلاق&zwnj;بیگی به عنوان طراح صحنه قرار شد بر اساس این فضای اولیه کار کند و طراحی پرده دوم بر گرفته از معنای خود متن بود که ایشان به خوبی آن را ایجاد کرد و نقش موثری در ایجاد این فضا داشت.<br /> در پایان این نشست جواد روشن خواست کمی در مورد انتخاب سالن صحبت کنند و اینکه آیا این سالن به لحاظ ساختمان مناسب اجرای این نمایش بوده است یا خیر؟<br /> اصغر همت گفت: برای انتخاب سالن انتخابی نداشتیم. بلکه از اصل مهم بازیگری استفاده کردیم و شرایط را توجیه کردیم. من شدیدا مخالف بودم ولی وقتی دیدم چاره&zwnj;ای نیست پذیرفتم ولی تاکید کردم نباید دو اجرا باشد که علی عابدی به عنوان مدیر سالن لطف کرد و پذیرفت. چون معتقدم &nbsp;این شکل چند اجرا بودن سالن&zwnj;ها اتفاق بدی است که متاسفانه در حال انجام است و مفهوم طراحی صحنه را از بین برده است و تمرکز بازیگران و گروه تولید کننده را نیز از بین می&zwnj;برد و وحشتناک است.<br /> او تشریح کرد: آن&zwnj;چه مرا متقاعد کرد توجیه بود. اجرا در سنگلج &nbsp;به عنوان یک تماشاخانه پر افتخار که بزرگانی از دهه چهل روی این صحنه بازی کرده&zwnj;اند. من تنها صحنه&zwnj;ای که در میان سالن&zwnj;های بزرگ در آن &nbsp;بازی نداشتم همین سنگلج بوده است. از طرف دیگر اینجا نزدیک&zwnj;ترین مکان به نوشین است. سنگلج جایی است که شاگردان نوشین در ان به روی صحنه رفته&zwnj;اند و اگر خود او هم بود حتما در اینجا اجرایی می داشت. عباس جوانمرد ادامه نگاه نوشین در تئاتر است و در نهایت توجیه کردیم که در اینجا اجرا برویم. البته معتقدم &quot;پرتره&zwnj;ی مرد ریخته&quot; در سنگلج تمام نمی&zwnj;شود. در اینجا شروع شد ولی این اثر در اینجا تمام نمی&zwnj;شود و رپرتواری خواهد داشت برای اجرا در مکان&zwnj;های مختلف. معتقدم حقانیت این کار در برخورد با مخاطب را باید بعدا ببینیم و باید کمی صبر کرد.<br /> آراز بارسقیان نیز در خصوص این مسئله گفت: البته شرایط ایده آل برای ما اجرا در جایی مثل تئاترشهر نبود. مشکل ما شکل قاب عکسی تالار سنگلج نیست بلکه مکان و مخاطب فعلی آن مسئله است. پس اجرا در مثلا تالار چهارسو برای ما ایده ال نبود بلکه اگر این سالن در چهار راه ولیعصر بود در جذب مخاطب موثرتر و مناسب&zwnj;تر بود. &nbsp; &nbsp;<br /> این نشست با گفت&nbsp;و شنود میان منتقدان، کارگردانان و شماری از حاضران در نشست به پایان رسید.<br /> &nbsp;<br /> .</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;</p>
منبع:ایران تئاتر