tik8
پیگیری بلیط
نقد بر اساس دوشس ملفی به زبان سفیر فنلاند

نقد بر اساس دوشس ملفی به زبان سفیر فنلاند

  • ۱۰ مهر ۱۳۹۵
  • ساعت:۰۷:۰۳

شرح خبر

<p style="text-align: justify;">نمایش&zwnj;نامه &quot;براساس دوشس ملفی&quot;، نوشته محمد رضایی&zwnj;راد و نغمه ثمینی، جان تازه&zwnj;ای به یکی از آثار بزرگ ادبیات انگلیسی دوره نوزایی، &quot;دوشس ملفی&quot;، نوشته جان وبستر می&zwnj;بخشد. کارگردان این نمایش، رضایی&zwnj;راد و گروهش که شامل ٣٠ نفر بازیگر و موزیسین می&zwnj;شوند، تماشاگران را به گشت&zwnj;وگذاری به معنای واقعی کلمه، نفس&zwnj;گیر می&zwnj;برند؛ به ایتالیای قرن شانزدهم با تمام توطئه&zwnj;ها و نزاع&zwnj;هایش بر سر قدرت. بازیگران در آفریدن وهمی که تماشاگر را به این دنیای تراژیک و درعین&zwnj;حال غریب می&zwnj;کشاند، گل می&zwnj;کارند، دنیایی که پر از فساد، حسادت، ناراستی و ولع قدرت است. این دنیایی است که در آن دورویی و خشونت، تعیین&zwnj;کننده بازی هستند. جای تعجب نیست، اینها خصلت&zwnj;هایی&zwnj;اند که هنوز در تیتر اخبار و رسانه&zwnj;های جهان با آن روبه&zwnj;رو می&zwnj;شویم. حتی امروزه، رسوایی&zwnj;هایی حول نزاع طبقاتی در خاندان&zwnj;های سلطنتی اروپا به چشم می&zwnj;خورد. در &quot;تئاتر مستقل تهران&quot; درست در قلب پایتخت ایران، می&zwnj;توانیم از نمایشی لذت ببریم با عناصری از تراژدی&zwnj;های شکسپیر، روم باستان و یونان، درآمیخته با کمدیادلارته ایتالیایی- این همه با رنگ&zwnj;ولعابی قدرتمند از محمد رضایی&zwnj;راد. داستان گاهی تکان&zwnj;دهنده می&zwnj;نماید و گاهی بسیار خنده&zwnj;آور. لحظه&zwnj;هایی احساس می&zwnj;کنی درحال تماشای اثری از هیچکاک هستی، لحظه بعد شاید &quot;آلیس در سرزمین عجایب&quot; یا &quot;ارباب حلقه&zwnj;ها&quot;. درست همان لحظه&zwnj;ای که در غم عمیق دوشس، با بازی درخشان باران کوثری، شریک شده&zwnj;ای، خود را می&zwnj;بینی که به شخصیت&zwnj;های عجیب&zwnj;وغریب روی صحنه می&zwnj;خندی. رضایی&zwnj;راد به ما نشان می&zwnj;دهد که فاصله بین اشک شادی و اشک غم چندان زیاد نیست و این کار را چه کارآمد و موفق انجام می&zwnj;دهد! هرآنچه خوش می&zwnj;درخشد، خیر نیست. هرآنچه تیره می&zwnj;نماید، شر نیست. کشمکش میان ظلمت و نور، شر و خیر می&zwnj;فریبد و همچنان ادامه می&zwnj;یابد. موسیقی&zwnj;ای که پنج جوان بااستعداد آن را اجرا می&zwnj;کنند تنها موسیقی پس&zwnj;زمینه نیست، بلکه بخشی از گفت&zwnj;وگو می&zwnj;شود. ارکستر راهبر می&zwnj;شود، واکنش نشان می&zwnj;دهد و پلی پراهمیت میان قرن&zwnj;ها می&zwnj;زند. پس از اینکه از تماشاخانه بیرون می&zwnj;آیی، سرت پر شده است از پرسش&zwnj;ها: چرا، چگونه؟ چه می&zwnj;شد یا باید انجام داد تا تراژدی اتفاق نیفتد؟ تراژدی با یکی از نفس&zwnj;گیرترین &quot;به معنای واقعی کلمه&quot; صحنه&zwnj;های مرگی که می&zwnj;توان دید، پایان می&zwnj;یابد. نه&zwnj;تنها دوشس کشته می&zwnj;شود، بلکه بسیاری دیگر نیز کشته می&zwnj;شوند. بااین&zwnj;حال، اگر نمایش&zwnj;نامه وبستر پر است از خشونت و خون، فکر می&zwnj;کنم تیتوس آندرونیکوس، اثر شکسپیر با برجای&zwnj;گذاشتن ١١ بدن بی&zwnj;جان روی صحنه، همچنان در جایگاه نخست است. رضایی&zwnj;راد و گروه بازیگران بسیار توانا و متعهدش ثابت می&zwnj;کنند که زبان تئاتر زبانی جهانی است که حتی اگر فارسی، زبان مادری&zwnj;ات نباشد، می&zwnj;توانی آن را بفهمی و دنبال کنی. گرم&zwnj;ترین سپاس&zwnj;ها و تمجیدها را تقدیم می&zwnj;کنم به کارگردان تئاتر، رضایی&zwnj;راد و گروهش به&zwnj;خاطر یک شب تئاتری فراموش&zwnj;نشدنی دیگر در تهران.</p> <p style="text-align: justify;">مترجم: محسن ابولحسنی</p>
منبع:روزنامه شرق