tik8
پیگیری بلیط
نقد نمایش دوپامین توسط استاد جابر قاسمعلی

نقد نمایش دوپامین توسط استاد جابر قاسمعلی

  • ۱۳ شهریور ۱۳۹۷
  • ساعت:۰۵:۰۰

شرح خبر

<p>نمایش دوپامین به نظر سهل و ممتنع می&zwnj;آید؛ چه در متن و چه در اجرا. از یک سو صحنه بسیار خلوت و بی&zwnj;رونق است؛ اشیا چندانی ندارد و صرفا اتاق (و یا زندانی) را برای بازجویی و اعترافات یک متهم به قتل نشان می&zwnj;دهد، ضمنا فقط یک بازیگر دارد و به همین دلیل چنین به نظر می&zwnj;آید که همه چیز ساده است و فاقد پیچیدگی! اما از سوی دیگر به واسطه زبان به کار رفته در متن و الحان متفاوت آن در موقعیت&zwnj;های طراحی شده که نهایتا به کار چالش&zwnj;های روانی تنها شخصیت روان نژند نمایش می&zwnj;آید، می تواند فضا را تا حد زیادی سخت و سنگین کند.&nbsp;<br /> از ویژگی&zwnj; متن که بگذریم، به کوتاهی می&zwnj;توان چنین گفت که رضا فوادی در کارگردانی، کار سختی داشته. او با کمترین متریال؛ یک صحنه محقر و فقط یک بازیگر و بدون نورپردازی جلوه&zwnj;گرانه، می&zwnj;بایست بیشترین تاثیر را بر مخاطب بگذارد. از همین روی او با درک هوشمندانه و درست از بازخوانی مجدد متن برای اجرا، کارگردانی خود را در انتخابِ درستِ تنها بازیگرش و نوع بازی گرفتن از او با لحن&zwnj;های مختلف خلاصه می&zwnj;کند.&nbsp;<br /> تداوم مسلسل&zwnj;وار گفتار و سپس مکث&zwnj;های یک باره، فراز و فرود صدا برای ایجاد تمرکز در تماشاگر و جلب توجه او برای تماشای موقعیت جدیدی که متن پیشنهاد می&zwnj;کند، نه تنها فرصتی برای هنرنمایی تنها بازیگر نمایش؛ اصغر شیرزاد به حساب می&zwnj;آید، که در موارد بسیار آشکارا با ایجاد ریتم به فضای نمایش کمک کرده است. به روشنی می&zwnj;توان چنین گفت مواجهه&zwnj;ی اینچنینی با گفتار و بازی با صدا ـ به مثابه یک عنصر ریتمیک ـ برای فوادی به عنوان کارگردان کارکردی دوگانه ـ و البته در یک راستا ـ داشته است. از یک سو تلورانس در گفتار برای بازیگر نوعی توازن ایجاد&nbsp;می&zwnj;کند تا بتواند با توجه به فراز و فرود شخصیت، خود را در پستی و بلندی&zwnj;های صحنه نمایش حفظ کند و از سوی دیگر و البته به صورت همزمان، توجه تماشاگر را به افت و خیز متن تضمین می&zwnj;کند.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p>
منبع:تیکت