tik8
پیگیری بلیط
نشست خبری تئاتر "پیکر زن ..." با حضور محمد رحمانیان

نشست خبری تئاتر "پیکر زن ..." با حضور محمد رحمانیان

  • ۱۱ آبان ۱۳۹۴
  • ساعت:۱۰:۰۶

شرح خبر

<p style="text-align: justify;">محمد رحمانیان مشاور کارگردان نمایش&laquo;پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی&raquo; درباره&zwnj;ی این تئاتر گفت: &laquo;بزرگترین حسن این اجرا، استفاده&zwnj;ی درخشان از محیط است و تماشاگران از آن استقبال می&zwnj;کنند&raquo;.<br /> پانته&zwnj;آ میرفصیحی کارگردان تئاتر &laquo;پیکر زن... &raquo; درباره&zwnj;ی دلیل انتخاب این اثر در نشست خبری این نمایش گفت: &laquo;مسئله&zwnj;ی جنگ به عنوان مسئله&zwnj;ای که انسان، تاریخ و جامعه را تغییر می&zwnj;دهد، همیشه برایم دغدغه بوده است. این اثر در مورد آسیبی است که به انسان به خصوص زنان وارد می&zwnj;شود. نمایشنامه درباره&zwnj;ی دو زن است که یکی در جنگ بوسنی مورد تجاوز قرار گرفته و دیگری یک روان&zwnj;شناس آمریکایی است که او هم به نوعی دچار سرخوردگی است.&raquo;<br /> این کارگردان تئاتر ادامه داد: &laquo;شخصیت &quot;دورا&quot; در این نمایش کسی است که جنگ هم به کشورش، هم به پیکرش تجاوز کرده است و من به عنوان کسی که تئاتر کار می&zwnj;کنم، فکر می&zwnj;کنم باید به این مسئله بپردازم چون معتقدم ما باید بتوانیم فاعل تغییرات اجتماعی باشیم.&raquo;<br /> میرفصیحی توضیح داد: &laquo;نگاه جنسیتی به زن و استفاده شیء&zwnj;گونه از زن که موضوع این نمایش است ناگزیر مناسبات قدرت و گفتمان مسلط مردسالارانه را به میان می&zwnj;کشد و ماتئی ویسنی&zwnj;یک به عنوان نویسنده، سعی کرده این فرهنگ نهادینه &zwnj;شده&zwnj;ی مردسالار را به نقد بکشد. درست است که این نمایشنامه خارجی است اما داستان هزاران زن است که در همه جای دنیا از جمله سوریه، عراق و حتی در گذشته ایران نیز وجود داشته و دارند. من سعی کردم نگاهی کاملاً بی&zwnj;طرفانه داشته باشم و با نگاه فمینیستی این نمایشنامه را اجرا نکنم.&raquo;<br /> او سپس در ادامه&zwnj;ی نشست درباره&zwnj;ی مکان اجرای این نمایش که بند 1 زندانیان سیاسی زندان قصر است، اظهار کرد: &laquo;کار در سلول&zwnj;های زندان اجرا می&zwnj;شود و طراحی کار هم به&zwnj;نحوی است که فقط در این مکان شدنی بود. متن این نمایش به علاوه&zwnj;ی محل اجرا یک خروجی منحصر به فرد می&zwnj;دهد که در هیچ جای دیگری به دست نمی&zwnj;آمد. تماشاگر وقتی وارد فضای باغ-موزه قصر می&zwnj;شود و پا به سلول&zwnj;های زندان می&zwnj;گذارد نمی&zwnj;تواند عقبه&zwnj;ی این مکان را نادیده بگیرد.&raquo;<br /> این کارگردان در پاسخ به این پرسش که آیا متن نمایشنامه تغییر کرده و یا دچار ممیزی شده است، گفت: &laquo;تا حد ممکن سعی کردیم به متن دست نزنیم. به جز یک صحنه طولانی که از حوصله&zwnj;ی مخاطب خارج بود که با راهنمایی استادم محمد رحمانیان متن کوتاه شد.&raquo;<br /> او افزود: &laquo;در جاهای خیلی کمی هم بخش&zwnj;هایی از متن حذف شده است اما بی&zwnj;انصافی است اگر بگوییم ممیزی&zwnj; باعث این حذف&zwnj;ها شد بلکه ما خودمان سعی کردیم در انتخاب بعضی لغات چیزهایی را رعایت کنیم. گرچه تذکراتی هم به ما داده شده بود اما به آن صورت دچار ممیزی نشدیم و تقریباً به متن اصلی وفادار بودیم.&raquo;<br /> میرفصیحی در مورد تعداد تماشاگرانی که در هر اجرا می&zwnj;توانند به دیدن این نمایش بروند نیز توضیح داد: &laquo;با توجه به نوع اجرا، در هر نوبت نهایتاً 30 یا 40 تماشاگر قادر به دیدن نمایش خواهند بود، هر چند ایده&zwnj;آل آن بود که 15 تماشاگر باشند.&raquo;<br /> کارگردان نمایش &laquo;پیکر زن...&raquo; در مورد بازیگران این نمایش نیز اعلام کرد: &laquo;این نمایش دو شخصیت دارد که یکی از نقش&zwnj;ها را خود من ایفا می&zwnj;کنم و دیگری را مریم شیرافکن که سال&zwnj;هاست با هم کار می&zwnj;کنیم.&raquo;<br /> در ادامه مریم شیرافکن درباره&zwnj;ی حضورش در این نمایش گفت: &laquo;من کارهای زنانه و کارهایی که با جنسیت زن سروکار دارند را دوست دارم. از طرفی سال&zwnj;هاست با پانته&zwnj;آ میرفصیحی آشنا هستم و در این کار تلاش کردم اجرایی قابل قبول داشته باشم.&raquo;<br /> سپس آسو کُهزادی سازنده&zwnj;ی موسیقی این نمایش درباره&zwnj;ی کارش توضیح داد: &laquo;در این نمایش از صداهای ضبط شده خیلی استفاده شده، بنابراین موسیقی در نقطه&zwnj;هایی از نمایش استفاده شده است. موسیقی ساخته شده با توجه به فرهنگ کشور بوسنی ساخته شده و در این نمایش موسیقی ضبط شده با همراهی اجرای زنده ویلن شنیده می&zwnj;شود.&raquo;<br /> و در آخر محمد رحمانیان به عنوان مشاور و همراه کارگردان اظهار کرد:&zwnj; &laquo;در فقدان هرگونه اطلاع&zwnj;رسانی، حضور خبرنگاران برای ما مغتنم است و بسیار متأسفم برای خبرگزاری&zwnj;هایی که بدون ذکر منبع، اخبار این دوستان را منتشر می&zwnj;کنند.&raquo;<br /> او در ادامه توضیحاتش گفت: &laquo;در مورد اخبار نمایشنامه&zwnj;خوانی &laquo;روز واقعه&raquo; خودم شاهد بودم که بیش از 50 سایت و خبرگزاری اخبار را منتشر کرده بودند، درحالی&zwnj;که در نشست خبری تنها پنج&zwnj; شش نفر حضور داشتند! من متأسفم برای خبرگزاری&zwnj;هایی که اخلاق حرفه&zwnj;ای را رعایت نمی&zwnj;کنند و بار وظیفه&zwnj;ی خود را به دوش عده&zwnj;ی اندکی از اصحاب رسانه می&zwnj;اندازد.&raquo;<br /> این نمایشنامه نویس و کارگردان درباره&zwnj;ی این تئاتز نیز توضیح داد: &laquo;بزرگترین حُسن این اجرا استفاده&zwnj;ی درخشان از محیط است. داستان در چند سلول زندان اتفاق می&zwnj;افتد و تماشاگران با بازیگران حرکت می&zwnj;کنند. این نمایش به دلیل هولناک بودن موضوع، فضا و اتفاقی که برای تماشاگران می&zwnj;افتد بسیار تأثیرگذار است.&raquo;<br /> در خصوص فرم اجرای این نمایش رحمانیان اعلام کرد: &laquo;این نمایشنامه پر از گفت&zwnj;وگوست و شاید کسل&zwnj;کننده به نظر برسد اما این چالش را برای سازنده دارد که بتواند با کمترین حرکات روی صحنه حس یک تئاتر و موقعیت تئاتری را به تماشاگر منتقل کند. خوشحالم که خانم میرفصیحی این متن را به همان شکل اصلی اجرا کرده است.&raquo;<br /> این کارگردان در پایان اظهار کرد: &zwnj;&laquo;فکر می&zwnj;کنم تماشاگران از این نمایش استقبال خواهند کرد چون در دورانی اتفاق می&zwnj;افتد که پیکر زن به مثابه میدان نبرد واقع شده است. کسی فکر نمی&zwnj;کرد، چند سال پس از نوشته شدن این نمایشنامه بازارهای فروش کنیز جنسی و تجاوزهای گروهی در خاورمیانه به وجود بیاید. این به خودی خود نشان می&zwnj;دهد که هنر و تئاتر هم هرگز نمی&zwnj;تواند از پس این فاجعه بربیاید. در 100 سال اخیر چندین متن و آثار هنری دیگر در این حوزه تولید شده&zwnj;اند اما انگار ما دور خودمان می&zwnj;چرخیم و همه کارهایی که جهانیان می&zwnj;کنند اوضاع را بهتر نکرده است.&raquo;</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;</p>
منبع:سایت خبرگزاری ایسنا