tik8
پیگیری بلیط
آئیش و چالش مخاطبان با "چمدانی" پر از ماجرا

آئیش و چالش مخاطبان با "چمدانی" پر از ماجرا

  • ۲۸ بهمن ۱۳۹۴
  • ساعت:۰۶:۳۰

شرح خبر

<p dir="RTL" style="text-align: justify;">نشست خبری نمایش &quot;چمدان&quot; با حضور کارگردان و تعدادی از عوامل نمایش، در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار شد.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">فرهاد آئیش درباره این نمایش گفت: بعد از 22 سال که از اجرای نخست این نمایش می&zwnj;گذشت، &quot;چمدان&quot; چالشی برای من بود. چالشی که بتوانم در عین برخورد دموکراتیک با هنرمندان در این کار گروهی یک کل واحدی را با نام &quot;چمدان&quot; بسازم که متشکل از بخش&zwnj;های متضاد و مختلف باشد.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">آئیش در پاسخ به خبرنگار ایران تئاتر درباره دلیل اجرای دوباره &laquo;چمدان&raquo; پس از 22 سال و دغدغه&zwnj;ای که او را به سمت اجرای این نمایش برد، گفت: شاید سال 64 و فضای آن روزها دغدغه&zwnj;ام برای نوشتن چمدان بود. اما در کل در هر اثر هنری از نگاه من سه دغدغه وجود دارد، نگاه فلسفی به انسان، دغدغه&zwnj;های سیاسی و اجتماعی، و بُعد روان&zwnj;شناسانه اثر. وقتی این سه مورد در اثری باشد، از نظر من آن اثر کامل است. بعد فلسفی کار که من کیستم، از کجا آمده&zwnj;ام، به کجا می&zwnj;روم، اما باید بگویم دغدغه من برای اجرای &laquo;چمدان&raquo; امروز پس از 22 سال بیش&zwnj;تر از قبل است. این&zwnj;که خودم را به چالش بکشم و مخاطب را هم به چالش بکشانم<span dir="LTR">.</span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">او در ادامه گفت: برای من مهم است که مخاطب وقتی تالار را ترک می&zwnj;کند تجربه جدیدی به دست آورد و وارد چالش شود. من دغدغه سیاسی برای اجرای این نمایش نداشتم هر چند باورم این است که با شعار سیاسی بیش&zwnj;تر می&zwnj;توان مخاطب را جذب کرد که نه&zwnj;تنها گاهی ایراد نیست که لازمه جامعه است، اما سؤال من در این نمایش نقد خودم، جهان پیرامونم و ارتباط با خودم بود، دغدغه&zwnj;ای که در درون خودش هم نگاه جامعه&zwnj;شناختی و حتی سیاسی دارد، منتها خیلی خودش را در بیرون نشان نمی&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">این کارگردان درباره سبک نمایش&zwnj;اش گفت: ابزورد در معنای لغت&zwnj;نامه&zwnj;ای به معنی عجیب&zwnj;وغریب و کمی خنده&zwnj;دار است که به نظر به کار ما هم نزدیک می&zwnj;آید. من فکر می&zwnj;کنم خیلی وقت&zwnj;ها کار هنری کردن قدری ابزورد است.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">آئیش گفت: این نمایش به شکل دموکراتیک و با تجربه کار گروهی از هنرمندان شکل گرفت و من به&zwnj;عنوان کارگردان در بخش&zwnj;های مختلف با استفاده از ایده&zwnj;های گروهی، در بخش&zwnj;های ویدئواینستالیشن، طراحی صحنه، لباس و گریم کار را به صحنه بردم. باورم این بود که در هر عرصه هنرمند مستقل است که درباره موضوعی با نام &laquo;چمدان&raquo; کار کند و سعی کردم شرایطی ایجاد کنم که نقطه تماس و اشتراک این سلیقه&zwnj;ها درباره یک شیء را کنار هم جمع کنم.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">او درباره &laquo;چمدان&raquo; گفت: این نمایش کلاژی است از یک سری ایماژها، تصاویر و مفاهیم که با یک کمپوزیسیون خاص ارائه می&zwnj;شود و فضایی را می&zwnj;سازد به نام &quot;چمدان&quot;. وقتی تصمیم گرفتیم که این کار را باز هم اجرا کنیم دلم می&zwnj;خواست نگاه&zwnj;های دیگر را تجربه کنیم و &quot;چمدان&quot; تکرار کار قبل نباشد. اتفاق خوب ارتباط با پویا آریان&zwnj;پور بود و پرداختن به ویدئواینستالیشن&zwnj;هایی درباره چمدان. پیش از اجرای نمایش، مخاطب نگاه&zwnj;های تازه از مقوله چمدان را می&zwnj;بیند و با پیش&zwnj;زمینه&zwnj;هایی وارد سالن تئاتر می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">او با اشاره به این&zwnj;که کم&zwnj;ترین دخالت را در طراحی صحنه و لباس و گریم و ویدئوها داشته، گفت: در بخش نخست، چمدان نمایشنامه&zwnj;ای&zwnj;ست از کوبو آبه نویسنده سوررئالیست که در سال&zwnj;های 1950 نگاهی به کلمه چمدان داشته و نمایشنامه خودم که 22 سال پیش نوشته و اجرا شده بود. این دو نگاه از دو اقلیم مختلف و با دو نگاه متفاوت می&zwnj;توانست نقاط مشترک زیادی داشته باشد. ما در واقع ملغمه&zwnj;ای از مفاهیم را از طریق مدیاهای مختلف با مخاطب&zwnj;مان در میان گذاشتیم که هرکدام به شکلی مختلف بر مخاطب اثر بگذارد و این گونه بود که چالش ما رخ داد.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">&nbsp;</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;"><strong>طهماسبی: چالش من بازی در دو نقش متفاوت بود</strong></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">مائده طهماسبی درباره آغاز کار مشترک با آئیش گفت: من از 25 سال پیش با فرهاد آئیش کار کردم و این همکاری طولانی، همفکری بسیار و هم&zwnj;سلیقگی می&zwnj;آورد. در اروپا و آمریکا، کمپانی&zwnj;های تئاتر چون یک گروه تئاتری دارند که همه با هم رشد می&zwnj;کنند، اتفاقات بهتری در عرصه تئاتر می&zwnj;افتد، چون گروه به درک مشترکی از کار هنری می&zwnj;رسند. تجربه من و آئیش هم همکاری سالیان است که باعث شده نگاه&zwnj;هایمان به هم نزدیک شود.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">طهماسبی درباره بازی&zwnj;اش در دو نقش متفاوت گفت: برای من هم چالشی عجیب بود که در دو نقش یک زن نسبتاً امروزی بافرهنگ ژاپنی و یک زن خیاط و سنتی ایرانی ظاهر شوم و هنوز هم هر شب در اجرای این نمایش این چالش را تجربه می&zwnj;کنم.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">&nbsp;</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;"><strong>طراحی صحنه بی&zwnj;زمان و بی&zwnj;مکان را در نظر داشتیم</strong></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">منوچهر شجاع، طراح صحنه نمایش، در پاسخ به خبرنگار ایران تئاتر درباره مینیمال بودن طراحی صحنه و بی&zwnj;مکان و بی&zwnj;زمان نشان دادن جهان نمایش گفت: من از سال 73 با دیدن نمایش &quot;هفت شب با مهمانی ناخوانده&quot; با کارهای فرهاد آئیش و دغدغه&zwnj;های انسانی و دنیایی که در آن می&zwnj;زیست آشنا شدم. آن&zwnj;چه در نمایش است، اشاره به اتاقی بدون هیچ پنجره است و تمام تلاشم این بود که در این نمایش بدون اشاره به مکان و زمان خاص، فضایی را بازسازی کنم و در عین&zwnj; حال نگاهی داشته باشم به این&zwnj;که تماشاگر از طریق دیدن صحنه، چیزهای دیگری را ورای صحنه ببیند.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">شجاع درباره طراحی صحنه بخش دوم نمایش گفت: می&zwnj;خواستم فضایی بسازم که اشاره به نکات متن داشته باشد و بر صحنه همبسته&zwnj;هایی می&zwnj;بینیم، شاید چمدان&zwnj;هایی یا بسته&zwnj;هایی که هیچ&zwnj;وقت باز نمی&zwnj;شوند یا شاید قرار است کسی دیگر در زمانی دیگر آن&zwnj;ها را باز کند. اما استفاده از یک در، در انتهای صحنه که گویی در خانه&zwnj;ای ایرانی است شاید به این دلیل بود که می&zwnj;خواستم فضایی ملموس و ایرانی در طراحی صحنه باشد. این در طوری طراحی شده که معلوم نیست این آدم&zwnj;ها درون جایی&zwnj;اند، یا از بیرون به داخل آن می&zwnj;آیند و می&zwnj;روند، که این در راستای به&zwnj;هم&zwnj;ریختگی مکان در طراحی صحنه ارائه شد.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">شجاع درباره نورپردازی این نمایش هم گفت: نورها هم به همین شکل&zwnj;اند. نورهایی با زاویه&zwnj;های از کنار صحنه&nbsp; و از منبع غیرمستقیم بر صحنه نمایش تابانده می&zwnj;شوند.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">نگار نعمتی، طراح لباس این نمایش هم گفت: در این نمایش یک تاش رنگی بر نقش&zwnj;های نمایش اول داریم. در بخش اول با این&zwnj;که فضای نمایش سیاه است، لباس&zwnj;ها پر از رنگ و نقش&zwnj;اند و در نمایش دوم که قدری به کمدی نزدیک می&zwnj;شود، لباس&zwnj;ها همه سیاه&zwnj;وسفید و ساده&zwnj;اند که این تضاد در راستای متن &laquo;چمدان&raquo; اجرا شد.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">ماریا حاجیها، طراح گریم &laquo;چمدان&raquo; هم از دموکرات بودن آئیش تشکر کرد و گفت: ایشان فضای کار را باز گذاشتند که شخصیت&zwnj;پردازی لازم با توجه به طراحی صحنه و لباس را خودمان طراحی کنیم، برخلاف بسیاری کارگردان&zwnj;ها که فقط چیزی را که می&zwnj;خواهند به ما دیکته می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">&nbsp;</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;"><strong>نگاهی به اثر هنرمند ژاپنی</strong></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">پویا آریان&zwnj;پور، طراح ویدئواینستالیشن&zwnj;های چمدان گفت: ما در طراحی اینستالیشن&zwnj;ها با نگاهی به مجموعه کار هنرمند ژاپنی، چیهارو چیهاتا که روی سوژه خاطره کار می&zwnj;کند و مجموعه&zwnj;ای با نام چمدان هم دارد و با ارجاع به کارهای او، کار کردیم. کار ما بر اساس چمدان&zwnj;هایی است که روی هم گذاشته شده و یک چمدان بزرگ را به ما ارائه می&zwnj;دهد که با رنگ سفید پوشانده شده. هرکدام از همکاران من که در این پروژه کار کرده&zwnj;اند، به فراخور نگاه&zwnj;شان، ایده&zwnj;ای را بر این چمدان&zwnj;ها پیاده کرده&zwnj;اند. 12 ویدئو اینستالیشن با درک&zwnj; و نگاه&zwnj;های مختلف از چمدان که البته برخی ویدئوها فضاهای گنگ دارند تا بتوانند تخیل تماشاگر را بیش&zwnj;تر فعال کنند.</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">&nbsp;</p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;">&nbsp;آئیش در پایان گفت: باید بگویم این نگاه دموکرات به &laquo;چمدان&raquo; اگر چه سختی&zwnj;هایی داشت و گاهی مجبور به تغییرات جدی می&zwnj;شدیم اما چالشی بود که در آن معجزه&zwnj;هایی رخ داد، معجزه&zwnj;ای که رشد همه ما در این نمایش بود، 12 نگاه مختلف در ویدئواینستالیشن، طراحی صحنه، لباس، انیمیشن و دو نمایش از دو اقلیم چالش بزرگی برای گروه بود.</p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;</p>
منبع:ایران تئاتر