tik8
پیگیری بلیط
علیرضا نراقی به نقد هملت و رومئو و ژولیت می نشیند

علیرضا نراقی به نقد هملت و رومئو و ژولیت می نشیند

  • ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۶
  • ساعت:۱۱:۱۵

شرح خبر

<p><span style="font-size:12px;">تیکت به نقل از خبرگزاری هنرآنلاین:</span><span style="font-size:14px;"> </span>در نگاه هفته، این بار نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; به کارگردانی هستی حسینی و &quot;هملت&quot; به کارگردانی آرش دادگر مورد بررسی قرار می&zwnj;گیرند. این دو نمایش جز سه نمایش اقتباسی از آثار مهم نمایشی محسوب می&zwnj;شوند.<br /> &nbsp;<br /> <span style="font-size:14px;"><em><strong>رومئو و ژولیت</strong></em></span><br /> <em><strong>علیرضا نراقی</strong></em>: نمایش &quot;رومئو و ژولیت&quot; به نویسندگی باقر سروش و کارگردانی هستی حسینی و طراحی مصطفی کوشکی بنا به هر انگیزه&zwnj;ای که شکل گرفته باشد، اینک یک اسکلت است. یک سازه عظیم که رومئو و ژولیت را در خود هضم کرده است. بازخوانی ساده&zwnj;ای از متن رخ داده، یک بازخوانی مینیمالیستی و بدون تکلف و اضافات، اما آنچه اتفاق افتاده کوچکی درام، بازیگری، میزانسن و حرکت در بزرگی صحنه و نشانه&zwnj;های بصری کار است. البته این نسبت، زمانی که متن همراه این شیوه اجرایی باشد اصلاً بد نیست و در نهایت نوعی تجربه از یک متن کلاسیک محسوب می&zwnj;شود، اما آن چیزی که رومئو و ژولیت را بی&zwnj;روح کرده ناهمگونی بازخوانی و متن با اجرا و صحنه است، که در نهایت بازیگری و ارتباط بازیگران را هم تقلیل داده و متن را در اجرا به یک امر تزئینی بدل کرده است؛ چیزی که در نهایت به ارتباط حسی مخاطب ضربه می&zwnj;زند و این رابطه را در سطح شگفتی نگه می&zwnj;دارد.<br /> ما فراروی از احساس را در این نمایش برای رسیدن به امری معقول نمی&zwnj;بینیم، این در ادعای اجرا هم نیست، اما از ارتباط حسی هم خبری نیست. درست است که یک عشق جوانانه مدرن ساخته می&zwnj;شود در شمایل&zwnj;هایی خیال انگیز، درست است که رومئوی این نمایش شمایل یک راک استار را دارد و ژولیت&zwnj;اش با بازی دختری سرکش و عصیان&zwnj;گر می&zwnj;نمایاند، اما اینها تبدیل به روندی دراماتیک نمی&zwnj;شود تا مخاطب را به درون احساسات آدم&zwnj;ها بکشاند. فارغ از این شمایل&zwnj;سازی در شخصیت&zwnj;پردازی حتی حضور خیال&zwnj;انگیز و چشم&zwnj;نواز ماسک&zwnj;ها و جادو و آدم&zwnj;های گویی مسخ شده هم از دل این سازه عظیم اجرایی، حسی را به مخاطب منتقل نمی&zwnj;کند. تولید مشترک باقر سروش به عنوان نویسنده، مصطفی کوشکی طراح صحنه و مشاور کارگردان و هستی حسینی کارگردان نمایش اثری متفاوت اما ناماندگار در ذهنیت و روح را سبب شده است، اثری که به سبب تصویر و شرایط مشقت بار اجرایی برای بازیگران در ذهن می&zwnj;ماند.<br /> &quot;رومئو و ژولیت&quot; در تئاتر مستقل تهران هر شب ساعت 20:30&nbsp; روی صحنه می رود و اجرای پایانی آن 30 اردیبهشت&zwnj;ماه است.<br /> &nbsp;<br /> <em><strong>هملت</strong></em><br /> <em><strong>علیرضا نراقی</strong></em>: &quot;هملت&quot; نوشته شهرام احمدزاده و به کارگردانی آرش دادگر، شمایلی است متخیل و با متنی آشکارا برگرفته از عناصر ساختارشکنانه یک درام پست مدرن. پراکندگی، تکیه کردن بر خرده روابط و روایت&zwnj;های درون متن، پارودی و به استهزا کشیدن امور در ظاهر جدی و تراژیک از تمهیدات برسازنده این سبک در نمایش هملت است. اثر مشهوری در جهان وجود دارد به نام &quot;هملت ماشین&quot; - که به فارسی هم دو ترجمه از آن موجود است که توسط ناصر حسینی مهر و مرحوم ایرج زهری انجام شده است- که یک بازخوانی پست مدرن و به شدت سیاسی از نمایشنامه &quot;هملت&quot; است. هاینر مولر نویسنده &quot;هملت ماشین&quot; در این نمایشنامه تا توانسته بنیان&zwnj;های متنی هملت را فروریخته و از این طریق جهانی تازه را از آشفتگی و جنایت و تباهی برساخته است. به نظر می&zwnj;رسد قرابت&zwnj;های زیادی از همین زاویه می&zwnj;توان بین &quot;هملت&quot; شهرام احمدزاده و آرش دادگر، با &quot;هملت ماشین&quot; هاینر مولر پیدا کرد.<br /> &quot;هملت&quot; آرش دادگر، برون&zwnj;ریزی تصویری آن فضای آشفته&zwnj;ای است که در نمایشنامه نهفته است. گویی که این فضای نابسامان به صورت و لباس و کلمات نفوذ کرده است. از این جهت اگر &quot;هملت&quot; آرش دادگر این آشفتگی یا کائوس را به امری معاصر و سیاسی نه به طریقی کلامی، بلکه در قالبی اساساً نزدیک به امروز و رادیکال بازنمایی می&zwnj;کرد آنگاه می&zwnj;توانست اثری باشد که بیش از الان ما را به یاد بازخوانی غریب و تکان&zwnj;دهنده هاینر مولر از نمایشنامه هملت بیاندازد. بازخوانی هاینر مولر از نمایشنامه شکسپیر اثری است که درون متن و آشفتگی آن را به فجایع قرن بیستم و جنونی که از فرسودگی ایدئولوژی&zwnj;ها در انسان معاصر مستولی شده است، پیوند می&zwnj;دهد. اما &quot;هملت&quot; دادگر معلوم نیست با چه امر کلی خاصی پیوند می&zwnj;خورد.<br /> اثر دادگر نمایش ساده&zwnj;ای نیست، تأثیرگذار است، اجرایی منسجم و گرمی است، اما به اندازه&zwnj;ای که نشان می&zwnj;دهد از درون ملتهب نیست. التهابش را به بیرون و به امری انضمامی گره نمی&zwnj;زند، با این وجود تئاتری جدی با شیوه اجرایی توجیه&zwnj;پذیر است. در این میان هم&zwnj;خوانی بازی&zwnj;ها با صحنه و درماتورژی کار از نکات مهم نمایش است. &quot;هملت&quot; نمایشی با کیفیت و اجرایی دلچسب است چون این انسجام را در عین آشفتگی حفظ کرده است.<br /> &quot;هملت&quot; نیز در سالن اصلی تئاتر شهر هر شب ساعت&nbsp; 19:30 اجرا می&zwnj;شود و تا 20 اردیبهشت&zwnj;ماه ادامه دارد.</p>
منبع:هنرآنلاین