tik8
پیگیری بلیط
 "رویای یک شب نیمه تابستان" به روایت کارگردان و بازیگران نمایش

"رویای یک شب نیمه تابستان" به روایت کارگردان و بازیگران نمایش

  • ۰۶ دی ۱۳۹۵
  • ساعت:۰۷:۰۶

شرح خبر

<p style="text-align: justify;"><em><strong>مصطفی کوشکی کارگردان نمایش &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; : اگر مدیر تئاتر شوم، ابتدا همه بودجه&zwnj;ام را صرف تبلیغات می&zwnj;کنم و سپس بخش نمایش قصه&zwnj;گو را فعال می&zwnj;کنم.&nbsp;</strong></em><br /> به گزارش تیکت به نقل از هنرآنلاین، آثار ویلیام شکسپیر به دلیل مضامین و نوع نگاه این نویسنده همواره زمینه&zwnj;ای برای شکل&zwnj;گیری آثار متفاوت و آزمودن خلاقیت و توانایی هنرمندان مختلف بوده است. گذر زمان با وجود تاثیری که بر بعضی از این متن&zwnj;ها گذاشته ماهیت این متون را مخدوش نکرده و همچنان آنقدر پویا هستند که بتوانند کارکردی تازه پیدا کنند. مصطفی کوشکی در &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; که این روزها در تئاتر مستقل تهران روی صحنه است، نگاهی خلاقانه و همراه با طنز به این اثر جادویی داشته و کوشیده با ضرباهنگی سریع و زبانی قابل فهم و جذاب این نمایش را به صحنه ببرد. نمایشی که با وجود شب&zwnj;های متمادی اجرایش مورد توجه مخاطبان قرار گرفته و به نظر می&zwnj;رسد همچنان به اجراهای عمومی خود ادامه دهد. به این بهانه گفت&zwnj;و&zwnj;گویی با مصطفی کوشکی کارگردان، شهروز دل&zwnj;افکار و علی کی&zwnj;منش دو تن از بازیگران این نمایش انجام شده است که در زیر می&zwnj;خوانید:<br /> &nbsp;<br /> <strong>&quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; به لحاظ ارتباط میان کاراکترها و خرده داستان&zwnj;هایش، جزو یکی از سخت&zwnj;ترین و بهترین کمدی&zwnj;های شکسپیر است که اکثر منتقدین هم به آن اذعان دارند. بازی در چنین اثری، زیبایی&zwnj;، ظرافت&zwnj; و سختی&zwnj;های خاص خودش را دارد. مخصوصاً آنکه شما در فرم اجرایی نمایش&zwnj;، شکل&zwnj;هایی از آکروبات و سیرک را هم به کارتان اضافه کرده&zwnj;اید. این شکل اجرایی از ابتدا در ذهن&zwnj;تان وجود داشت یا وقتی بازیگران نمایش&zwnj; را انتخاب کردید، بر اساس توانایی&zwnj; آن دست یافتید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: من قبل از آن که نمایشنامه را بنویسم، شیوه اجرائی آن را داشتم. در واقع این نمایش از یک شیوه اجرایی و صحنه &nbsp;آغاز شد. به این فکر می&zwnj;کردم که چطور می&zwnj;شود بازیگری از سقف صحنه به کف صحنه بیفتد و هیچ اتفاقی برایش نیفتد و در نهایت غیب شود. بنابراین به دنبال نمایشنامه&zwnj;ای بودم که بتوانم این ساختار را در آن پیاده کنم، از سوی دیگر میان ایده و نمایشنامه یک شباهت تماتیک وجود داشته باشد. نمایشنامه &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; حالت فانتزی دارد که اگر ساختار و فرم خاصی برای آن نداشته باشید، تبدیل به نمایشنامه دم&zwnj;دستی می&zwnj;شود. برای همین، خیلی&zwnj;ها سمت آن نمی&zwnj;روند و یا اگر می&zwnj;روند، حتماً برایش شیوه اجرایی خاص دارند. ما قبل از نوشتن نمایشنامه، زمانی که کار بدنی انجام می&zwnj;دادیم، می&zwnj;دانستیم قرار است چه&zwnj; کاری انجام دهیم چراکه نمی&zwnj;خواستیم بدن&zwnj;کار به این نمایش بیاوریم، بلکه می&zwnj;خواستیم بازیگرانی را به این نمایش بیاوریم که بتوانند کار بدنی انجام بدهند.<br /> شهروز دل افکار: استارت این نمایش از دو سال پیش زده شد به نوعی جریان سالن ساختن هم از همان&zwnj;جا شروع شد. مصطفی &nbsp;می&zwnj;گفت که این نمایش باید در سالنی با ابعاد و دکور خاص اجرا شود. ما چند سال پیش در سالنی کوچک اجرا داشتیم که آن زمان، با خودم فکر می&zwnj;کردم چرا مصطفی این&zwnj;قدر رویایی فکر می&zwnj;کند؟ به هر حال او باور داشت که اجرا باید در سالنی خاص اجرا شود و برای همین شروع به ساختن سالن تئاتر مستقل کرد. بعد از آن که سالن تئاتر مستقل و دکور نمایش ساخته شد، چند بازیگر به تمرینات نمایش آمدند که زمین خوردند و صدمه دیدند. سپس چند بازیگر دیگر از جمله علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش را انتخاب کرد که آمادگی بدنی خوبی داشتند. بنابراین در پاسخ به سوال شما باید بگویم که مصطفی همه چیز را از ابتدا در ذهنش داشت و آن&zwnj;قدر مصمم بود که حتی برای نمایشش سالن ساخت.<br /> علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: زمانی که مصطفی حضور در این نمایش را به من پیشنهاد کرد، ماکتی نشانم داد و گفت قرار است چنین نمایشی &nbsp;داشته باشیم، می&zwnj;توانی از بالا بپری؟ گفتم می&zwnj;توانم ولی باید تست کنیم ببینیم چطور می&zwnj;شود. به هر حال قبول کردم و کارمان را شروع کردیم. وقتی کارمان شروع شد، ابتدا با ترامپولین مشکل داشتیم چون به اندازه کافی پرت نمی&zwnj;کرد، مدتی بعد تیم بد&zwnj;ل&zwnj;کاری را آوردم تا آن را درست کنند و ما شروع کردیم به پریدن.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>آقای کوشکی دنیای جن و پری در نمایشنامه &quot;طوفان&quot; شکسپیر هم وجود دارد. چرا به دنبال آن نمایشنامه نرفتید و ترجیح دادید نمایشنامه &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; را به روی صحنه ببرید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: این نمایشنامه را دوست داشتم. نمایش &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; حسن معجونی را دیده بودم و فکر می&zwnj;کردم شاید برخورد رمانتیک با این متن جواب ندهد. نمایش آقای معجونی خیلی خوب و استخوان&zwnj;دار بود ولی من بیشتر دنیای جن و پری آن را به خاطر می&zwnj;آورم. در حالی که قصه اصلی این نمایش، قصه چهار جوان آتنی است که اگر آن بخش از قصه حذف شود، نمایش به هم می&zwnj;ریزد. از طرفی نمایش خیلی حال دوگانه&zwnj;ای دارد و اگر برخورد دیگری با آن شود، ممکن است تراژیک شود چون واقعاً تم تراژیکی دارد و بر اساس کمدی اشتباهات نوشته شده است. این اشتباهات خیلی خطرناک و تراژیک هستند. نمایشنامه&zwnj;ای که من کار کردم، آن زمان برای عروسی نوشته شده و پایان خوشی (Happy End) دارد ولی من پایان خوش آن را حذف کرده&zwnj;ام که همین مساله کار را برای&zwnj;مان سخت&zwnj;تر کرد. حس کردم که این نمایش نباید رمانتیک باشد و بیشتر باید شکل فانتزی به خود بگیرد.<br /> ریتم و سرعتی که برای ساختار خودم در نظر گرفته بودم، هم مرا از فضای رمانتیک دور می&zwnj;کرد و هم بیش از هر نمایشنامه دیگری در نمایشنامه &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; وجود داشت. کانسپت من بر اساس سیرکی بود که نمایشنامه داشت و فقط فرم اجرایی نبود. این نکته برایم مهم بود و به همین دلیل به نمایشنامه مقید شدم و روی زبان و موقعیت&zwnj;های آن کار کردم. نوشتن نمایشنامه یک سال به طول انجامید و در این مدت ده ورژن آن تغییر کرد. برایم بسیار مهم بود که در نمایشم قصه&zwnj;گویی وجود داشته باشد و فضای آکروبات و تصویری آن باعث نشود قصه&zwnj; از دست برود. من به قصه&zwnj;گویی مقید هستم و اعتقاد دارم که در تئاتر ما کمتر قصه&zwnj;گویی وجود دارد و برای همین تعداد تماشاگران تئاتر زیاد نیست. اگر در نمایش&zwnj;های&zwnj;مان قصه&zwnj;گویی بیشتری داشته باشیم و تعداد تماشاگران تئاتر را از 30 هزار به پانصد هزار یا یک میلیون برسانیم، آن&zwnj;وقت خیلی راحت&zwnj;تر می&zwnj;توانیم نمایش&zwnj;های مختلف تجربی و آموزشی را هم اجرا کنیم.<br /> <strong>گرایش کارگردان&zwnj;های جوان بیشتر به نمایش&zwnj;های ضد قصه است. شاید اینگونه تصور می&zwnj;کنند که کار کردن متن به ظاهر آوانگارد از تئاتر قصه&zwnj;گو راحت&zwnj;تر است چون در تئاتر قصه&zwnj;گو شما می&zwnj;توانید هر غلطی را درست و هر درستی را اشتباه جلوه دهید. در میان موج جدیدی که کارگردان&zwnj;های جوان را به سمت تئاتر آوانگارد می&zwnj;کشاند، چطور به تئاتر قصه&zwnj;گو علاقه&zwnj;مند شدید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: من از آن مدل&zwnj; تئاتر هم کار کرده&zwnj;ام که معمولاً جامعه خاص هنری برای چنین کارهایی به شما به به و چه چه &nbsp;می&zwnj;گویند. به نظرم گرایش به سمت آن نوع از تئاتر، از فضای جشنواره&zwnj;ای به ما رسیده است. معمولاً خیلی از کارگردان&zwnj;های جوان به صورت خواسته یا ناخواسته می&zwnj;خواهند که به داوران جشنواره فجر نشان دهند می&zwnj;توانند کار خاص انجام دهند. همیشه جوایز به نمایش&zwnj;هایی داده شده که عجیب و غریب&zwnj;تر بوده&zwnj;اند. نمی&zwnj;گویم تئاترهای غیر قصه&zwnj;گو اصلاً نباید باشند ولی معتقدم نمایش قصه&zwnj;گو بدنه اصلی تئاتر است و برای تئاتر تماشاگر به همراه می&zwnj;آورد. شاید این واقعیت که مخاطب تئاتر باید خرج مرا بدهد، از دلایل اصلی بوده که بیشتر به تئاتر قصه&zwnj;گو فکر کرده&zwnj;ام. تئاتر مستقل هم این مسئله را تشدید می&zwnj;کرد چون لازمه موفق بودن در این تماشاخانه، کشاندن تماشاگر به سالن است ولی قرار هم نیست که مخاطب بیاید و کار بی&zwnj;کیفیت یا بی&zwnj;ارزش ببیند.<br /> علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: مصطفی اعتقاد دارد مخاطب باید خرج کارش را بدهد ولی صرفاً به سمت خود مخاطب هم نمی&zwnj;رود و کیفیت &nbsp;کارش را پایین نمی&zwnj;آورد. او روند کاری&zwnj;اش را حفظ می&zwnj;کند و در عین حال مخاطب را هم تقویت می&zwnj;کند. در سالن مستقل یک سری مخاطب&zwnj;ها را می&zwnj;بینم که پیش&zwnj;تر اصلاً نبودند. آن&zwnj;ها اجراهای خوب سالن مستقل را با علاقه&zwnj;مندی می&zwnj;بینند و سپس اشتیاق پیدا می&zwnj;کنند که در جاهای دیگر هم تئاتر ببینند.</p> <p style="text-align: justify;">مصطفی کوشکی: اکنون شاید حدود 30 درصد از مخاطبانی که به تئاتر مستقل می&zwnj;آیند، مخاطبان تکراری این سالن شده&zwnj;اند. ما حتی وقتی کار آقای رضایی&zwnj;راد را هم به سالن مستقل می&zwnj;آوریم، می&zwnj;خواهیم که قصه&zwnj;گویی حرف اول را بزند. به نظرم مخاطب با تئاتر قصه&zwnj;گو جذب تئاتر می&zwnj;شود. البته کیفیت آثار نمایشی هم مهم است چون شبکه Gem هم مخاطب دارد و لزوماً یک کار پرمخاطب، یک کار خوب و قوی نیست.<br /> شما به نوعی برای تئاتر مستقل هویت&zwnj;بخشی داشته&zwnj;اید، یعنی تماشاگر وقتی می&zwnj;خواهد تئاتر قصه&zwnj;گو ببیند، می&zwnj;داند که بهتر است وارد این تماشاخانه بشود<br /> مصطفی کوشکی: دقیقاً. البته ما نمایش&zwnj;های تجربی و غیر قصه&zwnj;گو هم داشته&zwnj;ایم که بازخورد خوبی داشته&zwnj;اند ولی می&zwnj;دانیم که تماشاگران چنین نمایش&zwnj;هایی، اکثریت مخاطبان تئاتری را در بر نمی&zwnj;گیرند. در حالی&zwnj;که ما با نمایش&zwnj;های قصه&zwnj;گو ظرف شش ماه، &nbsp;60،70 هزار نفر را به سالن مستقل آورده&zwnj;ایم.<br /> تئاتر مستقل شرایطی را ایجاد کرده، که نمایش بعد از 30 شب نمی&zwnj;میرد و می&zwnj;تواند ادامه&zwnj;دار باشد. چنین رویکردی را همچنان می&zwnj;خواهید ادامه دهید؟<br /> مصطفی کوشکی: من به تعداد اجرا خیلی مقیدم. به نظرم اشتباه&zwnj;ترین اتفاقی که طی ده سال گذشته در تئاتر ما رخ داده این بوده که تعداد اجراها به 25 یا 300 اجرا کاهش پیدا کرده است. این اتفاق بزرگ&zwnj;ترین آسیب را به تئاتر زده است. تئاتر هیچ&zwnj;وقت فرصت تبلیغاتی خوبی نداشته و همیشه یکی یا دو هفته طول می&zwnj;کشد تا مخاطبینش را جمع کند. در 30 شب اجرا هیچ&zwnj;وقت اتفاق خوبی از حیث آمدن &nbsp;مخاطب نمی&zwnj;افتد. اعتقاد دارم که یک نمایش متوسط رو به بالا ظرفیت 90 شب اجرا را دارد. اگر چنین تئاتری ساز و کار تبلیغاتی خوب داشته باشد، به راحتی می&zwnj;تواند 90 شب اجرا را به روی صحنه ببرد تا بتواند دخل و خرج خودش را در آورده و دیده شود.<br /> متوسط تعداد مخاطبان نمایش&zwnj;هایی که در سالن&zwnj;های شهر تهران اجرا می&zwnj;شوند، بیشتر از 2 هزار نفر هم نیست، در حالی&zwnj;که سالن تئاتر مستقل، نمایش&zwnj;های &quot;دکلره&quot;، &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot;، &quot;دوشس ملفی&quot; و &quot;باد شیشه&zwnj;ها را می&zwnj;لرزاند&quot; به ترتیب 7،18،19 و5 هزار تماشاگر داشته&zwnj;اند. هر نمایشی که در این سالن اجرا شده، حداقل بالای 5 هزار نفر مخاطب داشته که رقم درستی است و می&zwnj;تواند هنر نمایش را زنده نگه دارد. اولین کاری که در تئاتر مستقل انجام دادم این بود که گفتم می&zwnj;خواهم دوره 30 شبه اجرا را حذف کنم. این کار را باید تئاترهای دولتی انجام می&zwnj;داند که انجام ندادند. ما می&zwnj;خواهیم دوره اجرایی 30 شب به بالا داشته باشیم، یعنی کف اجراهای&zwnj;مان 60 اجرا باشد. این اتفاق تقریباً برای همه نمایش&zwnj;های سالن تئاتر مستقل افتاده است.</p> <p style="text-align: justify;">با چنین رویکردی هم چرخه گروه نمایشی می&zwnj;چرخد و هم سالن؟<br /> مصطفی کوشکی: دقیقاً. ببینید نمایش باید وارد دل مردم شود تا آن&zwnj;ها از وجودش با خبر شوند و بیایند آن را ببینند. قبلاً این اتفاق با نمایش&zwnj;های &quot;دندون طلا&quot;، &quot;سیاها&quot; و... اتفاق افتاده است. آن زمان حتی مردم کمتر تئاتر می&zwnj;دیدند و فضای تئاتر به این شکل وسیع نبود. من اگر مدیر تئاتر شوم، ابتدا همه بودجه&zwnj;ام را صرف تبلیغات می&zwnj;کنم و سپس بخش نمایش قصه&zwnj;گو را فعال می&zwnj;کنم. آن&zwnj;وقت ببینید که چطور ظرف دو، سه سال تعداد تماشاگران تئاتر از 30،40 هزار نفر به 500 هزار نفر افزایش پیدا می&zwnj;کند.<br /> <strong>فکر نمی&zwnj;کنید که رفتن به سمت تئاتر غیر قصه&zwnj;گو یک سیاست بوده که تماشاگر را از سالن&zwnj;های تئاتر فراری بدهد؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: صد در صد این&zwnj;طور بوده، شک نکنید. وقتی در دوره&zwnj;های مختلف یک سری بولتن&zwnj;نویس بر ضد تئاتر آمدند و &nbsp;مسئولیت تئاتری گرفتند، مشخص بود که در پس ذهن&zwnj;شان چیز دیگری قرار دارد و آمده&zwnj;اند که در تئاتر کارشکنی کند. آن&zwnj;ها سیاست&zwnj;هایی را در پیش گرفتند که مخاطب تئاتر ریزش کند. مخاطب تئاتر هر چه کمتر باشد، دردسرش برای آنان کمتر است.<br /> علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: خیلی مواقع با تئاترهای غیر قصه&zwnj;گو موافق هستم ولی این&zwnj;که چنین تئاتری چطور انجام می&zwnj;شود خیلی مهم است. تئاتر هنر وارداتی به کشور بوده ولی هیچ&zwnj;وقت سنت آوانگارد آن به کشور ما وارد نشده است. ما هیچ&zwnj;وقت اساتیدی نداشته&zwnj;ایم که از خارج از کشور بیایند و این نوع از تئاتر را به ما یاد بدهد. ما در محتوای تئاتر خیلی قوی ولی در فرم ضعیف هستیم چون کمتر استادی داریم که بتواند فرم را به صورت آکادمیک آموزش بدهد. به همین دلیل ترجیح دادم که فرم را در خارج از کشور یاد بگیرم یا در کارگاه&zwnj;هایی شرکت کردم که استادش از کشور دیگری آمده بود.<br /> شهروز دل افکار: کسی که در روسیه به دنیا می&zwnj;آید، پایش را روی شانه &quot;کنستانتین استانیسلاوسکی&quot; می&zwnj;گذارد بلند می&zwnj;شود و حرف می&zwnj;زند ولی ما در ایران نمی&zwnj;توانیم پای&zwnj;مان را روی شانه کسی بگذاریم. افرادی هستند که در سینما و تئاتر جهت&zwnj;دهی می&zwnj;کنند که این جهت بعد از مدتی افت می&zwnj;کند و دوباره فرد دیگر می&zwnj;آید و جهت می&zwnj;دهد. تئاتر ما نسبت به تئاتر روسیه چندان صاحب ریشه عجیب و غریبی در تاریخ هنر نمایش نیست. من هم به مانند علی با تئاتر تجربی مخالفتی ندارم ولی به نظرم باید بفهمیم که چه&zwnj;کار انجام می&zwnj;دهیم. با این وجود دغدغه اصلی گروه&zwnj; ما تئاتر قصه&zwnj;گو است. تماشاگران تئاتری بیشتر به خاطر تعدادی چهره سینمایی به دیدن نمایش&zwnj;ها می&zwnj;آیند، اگر بتوانیم آن&zwnj;ها را به تئاتر علاقه&zwnj;مند نگه داریم و کاری کنیم که در نبود چهره&zwnj;های سینمایی هم به دیدن تئاتر بیایند، آن&zwnj;وقت هنر کرده&zwnj;ایم. من عاشق تئاتر شدم چون همیشه عاشق بازیگرهای روی صحنه بودم. همچنان علاقه دارم که در تئاتری قدم بزنم و عاشق بازیگری کسی شوم که او را نمی&zwnj;شناسم.<br /> &nbsp;اکنون وقتی تماشاگر نمایش &quot;رویای یک شب نیمه تابستان&quot; را می&zwnj;بیند، با بعضی از بازیگران ارتباط می&zwnj;گیرد و با بعضی&zwnj;ها نه، بنابراین زمان لازم است که مخاطب با بازی بازیگرهای جدید روی صحنه خو بگیرد. دو ماه پیش در سالن قشقایی برای یک نمایش فقط 15 شب به روی صحنه رفتم. برایم سوال است که آن سالن با 15 اجرا برای یک نمایش رونق پیدا می&zwnj;کند؟ سالن قشقایی زمانی اجر و قرب داشت ولی از رونق افتاده و تماشاگرش را از دست داده است. زمانی پشت درب این سالن صف بسته می&zwnj;شد، الان نمی&zwnj;دانم که چرا به این وضعیت افتاده است! البته مدیران آن&zwnj;جا هم ایده خوبی داشتند و می&zwnj;خواستند کاری کنند که به همه فرصت اجرا برسد ولی سیاست&zwnj;های این سالن به سمت دیگری کشانده شد و در حال حاضر از رونق افتاده است.</p> <p style="text-align: justify;">دوره&zwnj;ای که وارد تئاتر شدم، دولت به نمایش&zwnj;ها بودجه می&zwnj;داد و ما بازیگر باقرارداد تیپ شده بودیم ولی الان نه بازیگر نسل جوان قرارداد تیپ می&zwnj;بیند و نه تئاترها جرأت می&zwnj;کنند که از دولت پول بگیرند. از زمانی که دولت دیگر به تئاتر بودجه نداد، بازیگر سینما آمد و گیشه تئاتر را پر کرد. در حال حاضر نمایش&zwnj;های امروزی ما خیلی مریض هستند و تئاترمان دارد نابود می&zwnj;شود. دولت&zwnj; خودش را کنار کشیده و همه فشارها را روی سالن&zwnj;های غیر دولتی انداخته است. دولت نه سالن می&zwnj;سازد و نه بودجه&zwnj;ای به تئاتر می&zwnj;دهد. .<br /> <strong>آقای کوشکی از چه زمانی به این نتیجه رسیدید که متن نمایش را برای بازنویسی به باقر سروش بسپارید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: آقای سروش از اعضای اصلی گروه ما است. ما گروه 7،8 نفره&zwnj;ای هستیم که یک تعدادمان از 10 سال پیش عضو این گروهیم و یک تعداد دیگر نیز از 5،66 سال پیش به&zwnj;ما اضافه شدند و پس از آن تقریباً اعضای گروه&zwnj;مان همان افراد باقی ماندند. هر کاری را که شروع می&zwnj;کنیم، سعی می&zwnj;کنیم در آن از همه عناصر گروه استفاده کنیم. نمایشنامه &quot;رویای شب یک نیمه تابستان&quot; مثل همه نمایشنامه&zwnj;های شکسپیر پر از توصیف و وراجی است و در مورد آن می&zwnj;شود ساعت&zwnj;ها حرف زد، بنابراین با کانسپتی که من داشتم و می&zwnj;خواستم کمدی را با سرعت پیش ببرم، نمایش باید حتماً دست&zwnj;خوش تغییراتی قرار می&zwnj;گرفت. به همین دلیل به باقر سروش گفتم که نمی&zwnj;خواهم نمایشنامه دیگر برای این متن نوشته شود، بلکه می&zwnj;خواهم نمایشنامه همان نمایشنامه &quot;رویای شب یک نیمه تابستان&quot; باقی بماند و اکت&zwnj;های هر صحنه آن گرفته شود. در واقع دوباره آن را بنویسم و زبان، سرعت، مدل و... آن را خودمان مشخص کنیم. بنابراین روی نمایشنامه تمرین کردیم و اتود زدیم تا این&zwnj;که به نمایشنامه&zwnj;ای رسیدیم که تحت عنوان &quot;رویای شب یک نیمه تابستان&quot; به روی صحنه رفت.<br /> <strong>بیشتر قصه دراماتورژی &zwnj;شده شما در جنگل اتفاق می&zwnj;افتد و علاوه&zwnj;بر آن یک سری اصلاحات دیگر نیز در نمایشنامه به وجود آمده است. این اصلاحات در متن را به نفع اجرا انجام داده&zwnj;اید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: این نمایشنامه برای همین اجرا نوشته شده است. البته همه صحنه&zwnj;های قبل از ورود به جنگل همچنان در نمایش وجود دارند ولی کوتاه&zwnj;تر شده&zwnj;اند. در بخش دیگری هم تعدادی از گروه بازیگران حذف شده&zwnj; و گروه موسیقی به آن اضافه شده که در عروسی پادشاه نوازندگی می&zwnj;کنند. پایان نمایشنامه را هم تغییر دادیم که این تصمیم در یک روز مانده به اجرای عمومی اتخاذ شد.<br /> <strong>در این نمایش چند تن از بازیگران&zwnj;تان دچار صدمه شدند و دست و پای&zwnj;شان در رفت و شکست. مسبب این آسیب&zwnj;دیدگی&zwnj;ها چیست؟ آیا بازیگران&zwnj;مان آمادگی بدنی ندارند و روی بدن&zwnj;شان کار نمی&zwnj;کنند یا این&zwnj;که نمایش شما اثری نامتعارف و سخت بود و باعث شد که آسیب ببینند؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: برای بازیگران این نمایش به غیر از علی&zwnj;رضا که کار بدنی هم انجام می&zwnj;دهد، کار نامتعارف و سختی &nbsp;بود. من به &nbsp;بازیگرانی احتیاج داشتم و باید آنها را به مرز آمادگی بدنی می&zwnj;رساندم، بنابراین چنین مشکلاتی به وجود آمد. ما کمتر بازیگری را به عنوان بازیگر بدن، حس و یا بیان انتخاب کرده و رویش تمرین کرده بودیم مگر به صورت موردی. مثلاً شهروز در بیان قوی است یا یک شخص دیگر در بدن. ولی به طور کلی کسی همه را با هم پکیج نمی&zwnj;کند. من این پکیج را در نمایش &quot;رویای شب یک نیمه تابستان&quot; می&zwnj;خواستم. ما برای رسیدن به چنین پکیجی، یک سال تمرین کردیم. شاید علی&zwnj;رضا و یک یا دو نفر دیگر در 2،3 ماه آخر به ما اضافه شدند ولی کانسپت نمایش، جنس بازی&zwnj;ها و لحن کاراکترها همه ظرف یک سال تمرین درآمده است. همین الان هم مشغول کار کردن بر روی یک نمایشنامه دیگر هستیم و نمایشنامه&zwnj;ای که 15،16 کاراکتر دارد را با 3 نفر تمرین می&zwnj;کنیم چون اول می&zwnj;خواهیم لحن، راه رفتن، حرف&zwnj;زدن، حس، صدا و بیان را کشف کنیم و بعد آدم&zwnj;های دیگر را به کارمان اضافه کنیم.<br /> علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: بازیگری ما هنوز آکادمیک نشده و اصول در آن رعایت نمی&zwnj;شود. این ضعف زمانی که به کار فیزیکال می&zwnj;رسیم، خود را به شدت نشان می&zwnj;دهد. بخشی از کار فیزیکال مثل ورزش است یعنی بازیگر باید قبل از اجرا به مقدار کافی آب بخورد، شب قبل از اجرا یک سری کارها را نکند و از دو ماه قبل آماده اجرا شود. همچنین در حین اجرا باید نکاتی را رعایت کند و هر چیزی را نخورد تا استرسش کنترل شود. علاوه&zwnj;بر آن هر بازیگری در کار فیزیکال باید نکات ایمنی را رعایت کند که من بارها دیده&zwnj;ام که خیلی از بازیگران حرفه&zwnj;ای هم این نکات را رعایت نمی&zwnj;کنند. برای مثال خیلی از آسیب&zwnj;های نمایش ما به خاطر عدم رعایت نکات ایمنی و سهل&zwnj;انگاری خود بچه&zwnj;ها بوده است.</p> <p style="text-align: justify;">در دانشگاه&zwnj;ها هیچوقت به دانشجویان بازیگری کار بدن یاد داده نشده است و برای همین همیشه بازیگرها می&zwnj;خواهند کارهای بدنی را به زور انجام دهند. آن&zwnj;وقت در چنین شرایطی تعدادی از کارگردان&zwnj;های دیکتاتور هم هستند که به بازیگر می&zwnj;گویند باید حتماً این کار را انجام بدهی. در صورتی که وقتی بدن بازیگر برای انجام حرکت بدنی نمی&zwnj;کشد و ظرفیت آن را ندارد، بایدی وجود ندارد. بازیگر برای انجام آن حرکات احتیاج به زمان دارد، در این شرایط کارگردان یا می&zwnj;تواند این زمان را به او بدهد و یا برود بازیگر دیگری بیاورد. من به خود مصطفی هم این ایراد را می&zwnj;گیرم که گاهاً بازیگرانی را برای کار فیزیکال انتخاب می&zwnj;کند که فیزیک&zwnj;شان مناسب این کار نیست و در نتیجه صدمه می&zwnj;بینند.<br /> در کار فیزیکال مواقعی صدمه&zwnj;ها به خاطر عدم رعایت نکات ایمنی &nbsp;است مثلاً برای همین نمایش مصطفی به من گفت که روی ترامپولین بپر. دو روز روی ترامپولین پریدم ولی روز سوم به او گفتم که ترامپولین باید عوض شود و نمی&zwnj;پرم؛ مگر این&zwnj;که متخصصی بیاید و بگوید که ترامپولین ایرادی ندارد. همان روز متخصصی آمد و گفت باید عوض شود. مصطفی چنین شرایطی را درک کرد و پذیرفت ولی بعضی کارگردان&zwnj;ها هستند که بازیگران را شکنجه می&zwnj;کنند و می&zwnj;گویند حتماً باید کاری که آنها می&zwnj;خواهند را انجام بدهید. بازیگر هم شهوت&zwnj; دیده&zwnj;شدن دارد و هر کاری را انجام می&zwnj;دهد و در نهایت آسیب می&zwnj;بینند.<br /> امروزه خیلی از بازیگران نمایش&zwnj;های فیزیکال آسیب می&zwnj;بینند چون اصول کار را نمی&zwnj;دانند. کارگردان باید آناتومی و تغذیه بداند و اگر نمی&zwnj;داند باید متخصص این کار را بیاورد. کار فیزیکال شوخی ندارد و باید آن را جدی گرفت. به نظرم نمایشی که فیزیکال است، دیگر آن را صرفاً نمی&zwnj;شود به عنوان یک اثر هنری دید، بلکه احتیاج به یک پزشک دارد که لحظه به لحظه سر تمرین و اجرا باشد و سلامت بازیگران را تأیید و تشدید کند. گاهاً دیده&zwnj;ام که بعضی از بازیگران آسیب دیده&zwnj;اند و نمی&zwnj;گویند که درد دارند، بنابراین می&zwnj;آیند کار می&zwnj;کنند و آسیب&zwnj;شان تشدید می&zwnj;شود. الان نه گفتن در میان بازیگران سخت شده و &nbsp;نمی&zwnj;توانند بگویند که این کار در توانایی و اندازه&zwnj;شان نیست و از پسش بر نمی&zwnj;آیند. در مورد نمایش &quot;رویای شب یک نیمه تابستان&quot;، به نظرم 80 درصد آسیب&zwnj;ها به خاطر سهل&zwnj;انگاری بوده است. من هم آن&zwnj;جا کار می&zwnj;کنم، پس چرا آسیب نمی&zwnj;بینم؟<br /> مصطفی کوشکی: کسانی که آسیب دیدند، 6 دانگ نبودند. خیلی وقت&zwnj;ها بازیگران در نمایش&zwnj;های فیزیکال به خاطر حواس&zwnj;پرتی صدمه دیده&zwnj;اند و از روی لبه صحنه به پایین افتاده&zwnj;اند یا پای&zwnj;شان داخل سوراخ رفته است. بازیگری که سه ماه تمرین می&zwnj;کند چرا باید چنین اتفاقاتی برایش رخ بدهد؟<br /> <strong>آقای دل افکار یکی از افرادی که آسیب دید شما بودید. چه اتفاقی رخ داد؟</strong><br /> شهروز دل افکار: در تمرینات اولیه آسیب دیدم و برای یکی از پاهایم شکستگی خفیفی به وجود آمد. در مورد بحث قبلی هم این را بگویم که الان خیلی از تئاترهای ما دکور ندارد، در چنین شرایطی بازیگر اصلاً بدن نمی&zwnj;فهمد. ما در تئاتر دست و پا می&zwnj;زنیم و اگر به این تئاتر بودجه نرسد، جوان&zwnj;های با استعداد تئاتری حذف می&zwnj;شوند و یک سری جوان بی&zwnj;استعداد سینما به تئاتر اضافه می&zwnj;شوند.<br /> قبول دارم دولت وظیفه ندارد به تئاتر بودجه بدهد. ولی این واقعیت هم وجود دارد که در تمام دنیا دولت&zwnj;ها و شهرداری&zwnj;ها به تئاتر سوبسید می&zwnj;دهند و برای آن هزینه می&zwnj;کنند اما بخشی از بحث ما به تربیت بازیگران&zwnj;مان بر می&zwnj;گردد. شما وقتی نمایش &quot;سیاه&zwnj;ها&quot; را به عنوان نمایش فیزیکال مثال می&zwnj;زنید، فراموش نکنید که الان 90 درصد بازیگران آن نمایش مشکلات جسمی و روحی دارند. از میان بازیگران آن نمایش فقط 2،3 نفر همچنان بازی می&zwnj;کنند. بنابراین صحبت ما در مورد تربیت بازیگران نسل جدید تئاتر است. وقتی که قرار است یک اجرا از رأس ساعت 7 آغاز شود و بازیگر ساعت 7 و بیست دقیقه تازه به محل اجرای نمایش می&zwnj;رسد، با کدام تمرین بدنی و کدام حس می&zwnj;خواهد به روی صحنه برود؟ گاهاً ما با بازیگرانی مواجهیم که قبل از اجرا سر فیلمبرداری بوده&zwnj;اند و به همین خاطر دیر به اجرا می&zwnj;رسند ولی بعضی از مواقع همین بهانه هم برای بازیگران وجود ندارد و تربیت غلط باعث می&zwnj;شود که تأخیر کنند.</p> <p style="text-align: justify;">علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: به نظرم تعداد کار، پول و همه این&zwnj;ها بهانه است. وقتی بازیگر به یک نمایش متعهد می&zwnj;شود، دیگر نمی&zwnj;تواند 5 دقیقه مانده به ورود به محل نمایش برود. بازیگر باید 3 تا 3 و نیم ساعت برای اجرا وقت بگذارد، یعنی باید خودش را رأس ساعت &nbsp;7 به اجرایی برساند که از ساعت 8 شب آغاز می&zwnj;شود و در ساعت 10 یا 10 نیم شب هم می&zwnj;تواند برود.<br /> شهروز دل افکار: نگاه علی به این قضیه ایده&zwnj;آل است و همیشه چنین اتفاقی رخ نمی&zwnj;دهد چون خیلی از بازیگران مجبورند کارهای دیگری انجام دهند و تمام وقت شب&zwnj;شان را برای اجرا نگذارند.<br /> علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: من از ده سال پیش این کار را می&zwnj;کردم و دیدم که ایراد صدمه&zwnj;های بازیگران تئاتر فیزیکال به اساتید بدن وارد است. &nbsp;الان به اکثر استادهای بدن ایراد می&zwnj;گیرم. اکثر آن&zwnj;ها به من بد درس دادند. آن&zwnj;ها آناتومی و رهایی&zwnj;سازی ماهیچه را نمی&zwnj;دانستند. متودهایی که آن&zwnj;ها کار می&zwnj;کردند اکثراً برای قدیم بود. تعریف بدن در تئاتر معاصر خیلی متفاوت از 10 سال پیش است. ایراد از آموزش در دانشگاه است که این نکات را به دانشجویان منتقل نمی&zwnj;کند. وقتی در دانشگاه&zwnj; از اساتیدی استفاده می&zwnj;شود که متودهای قدیمی را به دانشجویان یاد می&zwnj;دهند، طبیعی است که بازیگران ما در کار فیزیکال آسیب ببینند.<br /> <strong>آقای کوشکی شما مرکز مشاوره آموزشی باز کرده&zwnj;اید و آقای دل افکار هم در آن تدریس می&zwnj;کند. سوال پیش می&zwnj;آید که بخش تربیت بازیگر را چه کسی باید انجام دهد؟ اگر زمانی در ایران فقط دو دانشگاه هنرهای دراماتیک و هنرهای زیبا به هنر تئاتر می&zwnj;پرداختند، اکنون 30،40 دانشگاه و چندین و چند آموزشگاه بازیگری وجود دارد. در این دانشگاه&zwnj;ها و آموزشگاه&zwnj;ها خیلی از تئاتری&zwnj;هایی که ما آن&zwnj;ها را روی صحنه می&zwnj;بینیم مشغول تدریس هستند. دیده&zwnj;ام وقتی دانشجو وارد کلاس بدن می&zwnj;شود، می&zwnj;بیند خود استادش هیچ موردی را رعایت نمی&zwnj;کند. آن&zwnj;وقت شاگردی که قرار است جا پای آن استاد بگذارد، چه آموزشی می&zwnj;بیند؟ شما ببینید آقای نصیریان که یکی از بهترین&zwnj;های تئاتر ما بوده است، همچنان هم در سن 80 سالگی حدود نیم ساعت یا یک ساعت قبل از اجرا می&zwnj;آید و تمرین حس و بدن می&zwnj;کند.</strong><br /> شهروز دل افزار: ولی ما دغدغه داریم.<br /> آقای نصیریان هم دغدغه زندگی را دارد.<br /> مصطفی کوشکی: شهروز تو خودت هم با وجود دغدغه&zwnj;هایی که داری، سر موقع و قبل از اجرا به سالن می&zwnj;رسی، این نشان می&zwnj;دهد که &nbsp;درست تربیت شده&zwnj;ای. تئاتر برایت مهم است که یک سال برای یک نمایش تمرین می&zwnj;کنی.<br /> شهروز دل افزار: ولی من تا چه زمانی می&zwnj;توانم دوام بیاورم؟<br /> مصطفی کوشکی: تا آخرش دوام می&zwnj;آوری.<br /> شهروز دل افزار: به شرط آن&zwnj;که قید خیلی چیزها را بزنم.<br /> <strong>ما بازیگران حرفه&zwnj;ای زیادی را در تئاتر، تلویزیون و سینما داریم که مسافرکشی می&zwnj;کنند ولی آن&zwnj;قدر به کارشان مقید هستند که مسافرکشی را دو ساعت قبل از اجرا قطع می&zwnj;کنند و می&zwnj;روند سر تمرین یا اجرای&zwnj;شان. می&zwnj;دانیم که زندگی این آدم&zwnj;ها با مسافرکشی، کارمندی در اداره، کارگری در کارخانه یا فروشندگی در فروشگاه می&zwnj;گذرد. آنها با تمامی مشکلاتی که دارند، به گونه&zwnj;ای تربیت شده&zwnj;اند که خودشان را به تئاتر مقید بدانند و یکی دو ساعت قبل از اجرا به سالن نمایش بروند. آن&zwnj;ها با چنین کاری ابتدا به خودشان و سپس به گروه، تئاتر و تماشاگران&zwnj;شان احترام می&zwnj;گذارند. با این وجود ما بازیگرانی هم داریم که چندان دغدغه مالی ندارند ولی با رفتار و بی مسئولیتی&zwnj;شان به همه بی احترامی می&zwnj;کنند. شما در مرکز مشاوره آموزشی&zwnj;تان با چنین افرادی چه&zwnj;کار می&zwnj;کنید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: البته در این مرکز کار دیگری انجام می&zwnj;شود و تمرکز آن روی تربیت بازیگر نیست و به جای بخش بازیگری، بخش &nbsp;کارگردانی وجود دارد. این مرکز روی کیفیت آثاری که تولید می&zwnj;شود تمرکز می&zwnj;کند. به نظرم تربیت بازیگر باید در دانشگاه و آموزشگاه اتفاق بیفتد و بعد در تمرینات و اجراها. کارگردان باید به عنوان لیدر آن مفاهیم را به بازیگر بفهماند و بگوید که مدل تمرین چطور است. در همه دنیا برای ماندگاری و بقا باید مبارزه کرد. ما باید با همه ارگان&zwnj;ها، حس&zwnj;ها و حرف&zwnj;ها مبارزه کنیم تا بتوانیم خودمان را ارتقاء دهیم. ماندن در هنر سخت است و بقا در آن شکل عجیب و غریبی دارد. یکی از رمزهای ماندگاری در تئاتر همین تربیت بازیگری است که به نظرم باید در دانشگاه&zwnj;ها آموزش داده شود، گرچه این بحث خیلی گسترده است و نیاز به آسیب&zwnj;شناسی دارد.</p> <p style="text-align: justify;">شهروز دل افراز: اگر من، علی و مصطفی به جایی می&zwnj;رسیدیدم که پول در جیب&zwnj;مان بود، یادمان باشد که تازه واردهای تئاتر به راحتی نمی&zwnj;توانند بنیان مالی زندگی&zwnj;شان را روی تئاتر بگذارند و باید کارهای دیگر هم انجام دهند. خیلی&zwnj;ها را می&zwnj;شناسم که به خاطر وضعیت نچندان مناسب مالی، نتوانستند در تئاتر بمانند. خود من هم در این سال&zwnj;ها با بدبختی کار کرده&zwnj;ام و هنوز هم شرایطم چندان تغییر نکرده است. الان مصطفی استرس اجاره دارد بنابراین من هم استرس دارم که او می&zwnj;تواند اجاره&zwnj;اش را بدهد یا خیر؟ شرایط من تغییری نکرده ولی هنوز هم به آدم&zwnj;های پشت سری&zwnj;ام فکر می&zwnj;کنم که درمانده هستند و آرزو دارند که روی صحنه فلان سالن برود. من از کارگذاران تئاتری می&zwnj;خواهم که به جوانان تئاتری کمک کنند تا کمکی به تئاتر ما شود و در آینده سینمای خوبی هم داشته باشند.<br /> &nbsp;علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: بخشی از این تربیت غلط هم به آموزشگاه&zwnj;ها بر می&zwnj;گردد. آموزشگاه&zwnj;ها می&zwnj;خواهند پول در بیاورند، بنابراین مجبورند &nbsp;به جای انتقال تربیت صحیح، به حرف دانشجویی که به آن&zwnj;جا وارد می&zwnj;شود گوش دهند. در نتیجه زمان کلاس&zwnj;شان را کمتر می&zwnj;کنند و از نظم و انضباط&zwnj;های آموزشگاهی می&zwnj;زنند. من به همین دلیل هیچوقت برای تدریس به آموزشگاه&zwnj;ها نرفتم. الان یک سری از اساتید که به صورت مستقل تدریس می&zwnj;کنند، آموزش را بهتر از دانشگاه&zwnj;ها و آموزشگاه&zwnj;های رسمی منتقل می&zwnj;کنند.<br /> طراحی گریم و لباس و همچنین طراحی صوت و موسیقی از نکات برجسته اجرای &quot;رویای شب یک نیمه تابستان&quot; هستند. شما از پیش به این طراحی&zwnj;ها فکر کرده بودید یا این&zwnj;که با مشاوره&zwnj; با دوستان، طراح&zwnj;تان به این ایده&zwnj;ها رسیدید؟<br /> مصطفی کوشکی: این اثر از جمله نمایش&zwnj;هایی بود که همه طراحی&zwnj;های آن برایم مهم بود. می&zwnj;خواستم که این نمایش همه چیز اعم از &nbsp;نور، گریم، لباس، موسیقی، صحنه و... را داشته باشد. حتی در ابتدا به ویدئو تکنیک هم فکر می&zwnj;کردم ولی دیدم جاهایی سرعت&zwnj; کارمان را کند می&zwnj;کند. شاید اگر دو سه ماه زمان بیشتری داشتیم، الان ویدئو تکنیک هم در نمایش&zwnj;مان وجود داشت. از روز اول به سبک و سیاق طراحی&zwnj;ها فکر کردم. در ابتدا حتی به این فکر کردم که جن&zwnj;های نمایش شبیه به آدم باشند ولی در ادامه تصمیم گرفتیم که خیلی فانتزی&zwnj;تر برخورد کنیم. در این زمینه با سارا اسکندری صحبت کردیم و شرایط دیگری پیش آمد.<br /> من برای اولین بار بود که با سارا اسکندری و شیما میراحمدی کار می&zwnj;کردم. آن&zwnj;ها خیلی خوب فهمیدند که چه می&zwnj;خواهم و من هم بابت انتخاب&zwnj;های درستم خوشحالم. این دو نفر هر ایده&zwnj;ای که داشتند ارائه و به کار اضافه کردند. معمولاً به گروهم نمی&zwnj;گویم که چه&zwnj;کار کنید، بلکه می&zwnj;گویم که چه&zwnj;کار نکنید. سیستم کار من این شکلی است. مثلاً شیما می&zwnj;گفت که چه جنس لباسی می&zwnj;خواهی؟ می&zwnj;دانستم چه جنسی می&zwnj;خواهم ولی می&zwnj;گفتم که اول تو ایده&zwnj;ات را مطرح کن تا ذهن و عقل تو هم به کار کمک کند.<br /> به جای گروه بازیگرانی که حذف کردم، خواستم که موسیقی اضافه کنم. ابتدا با بهزاد عمرانی و گروه موسیقی &quot;بمرانی&quot; صحبت کردم و خواستم که به تئاتر ما بپیوندند ولی ضمن اجرای موسیقی، بازی هم کنند. یعنی آن&zwnj;ها یک گروه موزیسین باشند که قرار است در عروسی پادشاه نوازندگی کنند. به هر حال این گروه مشغول فعالیت روی آلبومش بود و سفر خارجی هم داشت که همه این موارد باعث شد که همکاری&zwnj;مان شکل نگیرد. بنابراین تصمیم گرفتم که بُعد آمازونی قصه را پررنگ کنم که این بعد در نمایشنامه شکسپیر وجود ندارد و فقط یک کلمه در مورد آن گفته می&zwnj;شود. با این وجود به سراغ فضای بدوی رفتم و موزیسین&zwnj;های بندرعباسی را با مشکلات زیادی که برای اقامت&zwnj;شان وجود داشت، از بندرعباس به تهران آوردم. خیلی اصرار داشتم که موسیقی ضبط شده نباشد و آن&zwnj;ها به صورت زنده نوازندگی کنند. به هر حال تم بندری و فضای بدوی موسیقی باعث شد که بُعد آمازونی قصه پررنگ&zwnj;تر شود.&nbsp;<br /> <strong>استفاده از موسیقی زنده بر روی صحنه کار دشواری است و هزینه&zwnj;های هنگفتی هم می&zwnj;طلبد. چگونه توانستید که هزینه دستمزد و اقامت&zwnj; آن&zwnj;ها را بپردازید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: همان&zwnj;طور که گفتید استفاده از موسیقی زنده بر روی صحنه، سختی&zwnj;های خیلی زیادی دارد. نوازندگان استیجی گران هستند و تعداد نوازندگان تئاتری هم کم است. بنابراین ما گروهی را از بندرعباس به تهران آوردیم که اقامت&zwnj;شان دشوار بود و آن&zwnj;ها مدام در حال تغییر محل اقامت بودند. ما برای نگه&zwnj;داشتن آن گروه همه کار کردیم و در نهایت هم با همه مشکلات توانستیم نگه&zwnj;شان داریم.<br /> <strong>حضور آن گروه بندرعباسی و استفاده از موسیقی زنده آن&zwnj;ها بر روی صحنه بر تحمل همه این مشکلات می&zwnj;ارزید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: صد در صد. ما برای موسیقی زنده اجرای قبلی&zwnj;مان خیلی اذیت شده بودیم ولی این&zwnj;بار هم من تأکید داشتم که &nbsp;موسیقی حتماً باید زنده اجرا شود.<br /> <strong>علت تعویض برخی از بازیگران&zwnj;تان چه بود؟</strong><br /> مهدی کوشکی: 50 درصد از بازیگران اجرای قبلی، به دور جدید اجراها نمی&zwnj;رسیدند چون سر کار بودند.<br /> <strong>غزل شجاعی هم در این اجرا و هم در اجرای قبلی&zwnj;تان در دو نقش متفاوت بازی می&zwnj;کرد. استفاده از او در دو نقش متفاوت چه لزومی داشت؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: غزل در نمایش قبلی یک نقش داشت ولی به خاطر مصدومیت روشنک گرامی، نقش او را هم بازی کرد. ما برای &nbsp;دور جدید اجراهای&zwnj;مان فرصت خیلی زیادی نداشتم و از آن&zwnj;جایی که روشنک به این اجرا نمی&zwnj;رسید، لازم بود بازیگری را جایگزین او کنیم که به سرعت در نقشش جا بیفتد که به همین خاطر قرار شد غزل در این دور هم به جای روشنک بازی کند چون او قبلاً هم تجربه بازی&zwnj;کردن در نقش روشنک را داشت و به آن کاراکتر هم می&zwnj;خورد.<br /> <strong>نمایش&zwnj;تان به شدت به ریتم و تمپوی درونی اجرا وابسته است. چطور این ریتم و تمپوی درونی را هر شب با بازیگران و موسیقی حفظ می&zwnj;کنید؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: همواره با دقت نکاتی که نمایش را از ریتم می&zwnj;اندازند به بازیگران منتقل می&zwnj;کنم و می&zwnj;گویم که آن کارها را انجام &nbsp;ندهند چون یک ثانیه تأخیر در گفتن یک دیالوگ باعث می&zwnj;شود که نمایش به شکل دیگری اجرا شود. نمایش ما کمدی کلام نیست که کسی بخواهد با طنازی کاری را انجام دهد، بلکه در این کمدی ریتم و لحظه خیلی اهمیت دارد.<br /> <strong>نمایش&zwnj;تان شرایط رفتن به سمت ابتذال را داشت چون این پتانسیل هم در خود نمایشنامه دیده می&zwnj;شد و هم مرسوم است که نمایش&zwnj;های امروزی برای جذب مخاطب به سمت ابتذال حرکت کنند. یکی از حسن&zwnj;های کار شما این است که روی این لبه حرکت می&zwnj;کند ولی به سمت کمدی مبتذل سقوط نمی&zwnj;کند و سعی می&zwnj;کند که خارج از ادب و عرف تئاتری پیش نرود.</strong><br /> مصطفی کوشکی: من گاهاً در پشت صحنه التماس می&zwnj;کنم که بچه&zwnj;ها از برخی از کلمات یا حرکات استفاده نکنند.<br /> علی&zwnj;رضا کی&zwnj;منش: این گفته&zwnj;های مصطفی به قدری تکرار می&zwnj;شود که همه می&zwnj;گویند مصطفی کمدی دوست ندارد.<br /> مصطفی کوشکی: بعضی وقت&zwnj;ها هم می&zwnj;گویم که اگر تماشاگران دست بزنند از قراردادتان کم می&zwnj;شود (با خنده). کمدی کار کردن خیلی &nbsp;ترسناک است، مخصوصاً با شرایطی که قصه &quot;رویای شب یک نیمه تابستان&quot; دارد. من چه با غضب و چه با تمنا سعی می&zwnj;کنم که از لبه کمدی مبتذل و غیر مبتذل به سمت کمدی مبتذل نیفتیم. اگر این دقت وجود نداشته باشد، خیلی راحت به سمت کمدی مبتذل می&zwnj;رویم.<br /> <strong>البته ما یک اجرای دیگر در سالن شما دیده بودیم که لغزیده بود و رگه&zwnj;هایی از ابتذال در آن وجود داشت.</strong><br /> مصطفی کوشکی: بله متأسفانه. اگر توجه کرده باشید من اسم آن نمایش را در آمارهایم نمی&zwnj;آورم.<br /> <strong>آقای کوشکی شما برای تئاتر مستقل خیلی تلاش کرده&zwnj;اید و آن را با سختی به عنوان سالنی آبرومند روی پا نگه داشته&zwnj;اید ولی برای مستحکم&zwnj;تر شدن بنیان تئاتر مستقل قرار نیست جایی شما را حمایت کند؟</strong><br /> مصطفی کوشکی: حقیقتاً بدم نمی&zwnj;آید به&zwnj;ما کمک شود ولی هنوز طعم آن زیر دندانم نرفته و سمتش نمی&zwnj;روم. در واقع من جوری بار &nbsp;آمده&zwnj;ام که احساس می&zwnj;کنم که خودم باید برای خودم کاری انجام دهم. اگر الان لازم باشد ماشینم را می&zwnj;فروشم تا سر پا بمانم. قبلاً هم این کار را کرده&zwnj;ام و برای پرداخت دستمزد عوامل فیلمم، ماشینم را فروخته&zwnj;ام. فعلاً سعی نکرده&zwnj;ام پولی از نهاد یا سازمانی بگیرم.&nbsp;</p>
منبع:هنر آنلاین