tik8
پیگیری بلیط
روز جهانی عصای سفید گرامی باد

روز جهانی عصای سفید گرامی باد

  • ۲۳ مهر ۱۳۹۷
  • ساعت:۰۸:۵۱

شرح خبر

<p>روز عصای سفید برای پاسداشت و گرامیداشت دستاوردهای افراد نابینا که چه به گونه مادرزادی نابینا متولد شده&zwnj;اند و چه با بروز رخدادهای ناگوار و بر سر حوادث نابینا شده&zwnj;اند، جشن گرفته می&zwnj;شود. به همین جهت روز بیست و سوم مهر، در ﺟﻬﺖ اﻫﻤﯿﺖ ﺑﻪ روﺷﻨﺪﻻن، ﺗﻮﺟﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﺸﮑﻼت آﻧﻬﺎ و اﯾﺠﺎد ﻣﺤﯿﻂ ﻫﺎی ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮای اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن از ﻋﺼﺎی ﺳﻔﯿﺪ ،روز عصای سفید نامیده&zwnj; می شود.&nbsp;<br /> ﻋﺼﺎی ﺳﻔﯿﺪ از زﻣﺎن ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ اول، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﺎدی ﺑﺮای ﻧﺎﺑﯿﻨﺎﯾﺎن ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ در ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﻮاﻧﯿﻦ و ﻧﻤﺎد ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺑﺮای اﺳﺘﻔﺎده و ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎﯾﺎن از اﯾﻦ ﻋﺼﺎ وﺟﻮد دارد، اﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ رﻧﮓ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺮای ﻫﻤﮕﺎن ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻗﺎﺑﻞ روﯾﺖ اﺳﺖ، ﺑﺮای ﭘﯿﺸﮕﯿﺮی از ﺧﻄﺮاﺗﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎﯾﺎن را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ، اﯾﻦ رﻧﮓ در ﺗﻤﺎم دﻧﯿﺎ ﺑﺮای ﻋﺼﺎی راﻫﻨﻤﺎی آﻧﻬﺎ ﺗﺼﻮﯾﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻋﺼﺎ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده اﻓﺮاد ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ و اﻓﺮادی ﺑﺎ اﺧﺘﻼﻻت ﺑﯿﻨﺎﯾﯽ ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﯿﺮد و ﻣﻌﻤﻮﻻً در اﻧﻮاع ﺗﺎﺷﻮ و ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻤﻞ ﻃﺮاﺣﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد.<br /> <br /> به بهانه گرامیداشت این روز مصاحبه ای داریم با غلامرضا عربی کارگردان نمایش شاباش خوان، نمایشی که 12 روشندل در آن با هنرمندی هر چه تمام به ایفای نقش می پردازند.</p> <p><br /> <strong>نمایش&zwnj;هایی که در آنها بازیگرانی با آسیب&zwnj;های اجتماعی فعالیت دارند چه شرایطی دارند؟ آیا وجود چنین آسیبی باعث نشده که این افراد نتوانند در بروز توانایی خود دچار مشکل شوند؟</strong><br /> باید درباره این موضوع اشاره داشته باشم تئاتر جایگاه و جهانی است برای تمام کسانی که می&zwnj;خواهند روحشان را زنده نگاه دارند. در واقع تئاتر می&zwnj;تواند برآورنده آرزوهایی باشد که به شکلی دست نیافتنی هستند و به نوعی در این جهان می&zwnj;توان تجربه لحظه&zwnj;های غیرممکن را میسر ساخت. لذا این خصوصیات سبب می&zwnj;شود هر بازیگری در زمان ایفای نقشی که برعهده دارد وارد دنیایی شود که دستیابی به آن در این کره خاکی برایش غیر ممکن باشد و یا در وضعیت دیگر از فاصله زیادی با او دارد. حال باتوجه به این مسئله می&zwnj;توان به اهمیت این موضوع یعنی نقش وادی هنر و به اختصار تئاتر در کیفیت روح و روان کسانی که دچار آسیب&zwnj;های جسمانی هستند اشاره داشت. بنابراین اشخاصی که آسیب&zwnj;های جسمانی را در وجودشان دارند نسبت به دیگر اشخاص جامعه کمتر به کارها و مسئولیت&zwnj;های اجتماعی مهم دعوت می&zwnj;شوند. لذا این موضوع در پیرامون آنها باعث به وجود آمدن آسیب&zwnj;های روحی در این اشخاص می&zwnj;شود. حال در این مجال است که هنر نمایش می&zwnj;تواند تاثیرگذاری، اندازه و جایگاه خود را با تعریفی مشخص معرفی کند. بنابراین باید گفت نمایش&zwnj;هایی که افراد فعال در آنها دچار آسیب&zwnj;های جسمانی هستند عموما برای بهبود وضعیت روحی افراد حاضر در آن گروه شکل می&zwnj;گیرد و کمتر در زمان تولید به فکر عرضه به مخاطب است.&nbsp; با این توضیح که چنین نمایش&zwnj;ها اکثرا در مدت کوتاه و تنها برای تغییر رویه روحی و روانی موجود تولید می&zwnj;شوند. لذا به این دلیل کمتر فرصت عرضه به بازار هنر را جهت معرفی پیدا می&zwnj;کنند و در این موقعیت بدیهی است که توانایی&zwnj;های گروه نمایشی کمتر توسط جامعه جدی گرفته می&zwnj;شود.&nbsp; &nbsp;<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>آیا این نگرش باتوجه به توضیحاتی که ارائه داده&zwnj;اید متوجه بازیگران نابینا هم وجود دارد؟ چگونه؟</strong><br /> اشخاصی که جزو نابینایان هستند در جامعه با مشکلات زیادی در حجمی وسیع روبرو هستند که روزانه با آن دست و پنجه نرم می&zwnj;کنند. با این توضیح که نبود امکانات سخت افزاری و نرم افزاری در سطح شهر باعث به وجود آمدن نقص&zwnj;های بسیاری است که جامعه نابینایان همیشه و به طور معمول در معرض خطر آنها هستند. اساسا این جامعه، جزو جامعه&zwnj;های با خطرات زیاد هستند اما در جوامع پیشرفته تمهیدات زیادی را برای رفاه نابینایان اندیشیده می&zwnj;شود که ما تاکنون از داشتن آنها محروم هستیم. لذا در نمایش&zwnj;هایی که از بازیگرانی با آسیب&zwnj;های بینایی استفاده می&zwnj;کنند هم متاسفانه این قاعده وجود دارد. حال با در نظر گرفتن این موضوع باید اشاره داشت در صحنه نمایش که این افراد حضور دارند هم نیازمندی درباره امکانات احساس می&zwnj;شود که در نمایش&zwnj;های معمول که تولید می&zwnj;شوند به آن نیازی نیست.&nbsp;<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>نقش نهادهای مربوطه در پیش آوردن شرایط لازم در زمینه امکانات و بروز خلاقیت این قشر از هنرمندان چیست؟ آیا شکل دادن چنین تصمیم&zwnj;هایی می&zwnj;تواند باعث شود آنها از توانایی خود به درستی استفاده کنند؟</strong><br /> در ابتدا باید مشخص شود هر کدام از نهادهای مربوط چه مسئولیتی دارند و سپس باتوجه به محدوده اختیارات آنها باید دید که تا چه اندازه این نهادها به تعهدهای خود در زمینه ایجاد ظرایط و امکانات عمل کرده&zwnj;اند. با توجه این موضوع کم نیستند نهادهایی که در تعریف&zwnj;ها و شرح وظایف خود به نظر کامل هستند اما در وادی عمل تاثیری بر روند زندگی این افراد ندارند. حال در زمینه هنر تئاتر باید بگویم تقریبا هیچ نهاد دولتی نمایش&zwnj;هایی که افراد آسیب دیده جسمانی در آن فعالیت دارند را به شکل حرفه&zwnj;ای و مستمر دنبال نمی&zwnj;کنند. لذا برای ایجاد فضایی مطبوع برای تئاتر این افراد باید تحقیق و پژوهش وسیعی صورت بگیرد و بعد از آن باتوجه به قابلیت&zwnj;های آنها موقعیت و امکانات لازم را برای فعالیت این افراد فراهم ساخت.<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>تاثیرات و کمبودهایی که از سوی جامعه و مردم متوجه این افراد می&zwnj;شود به طور حتم مشکلاتی را برای نابینایان پیش می&zwnj;آورد. آیا این موضوع به دلیل نبود آگاهی کافی مردم در مواجه شدن با چنین افرادی است؟</strong><br /> بله. اولیت اتفاق که باید به آن اشاره داشته باشم متوجه اطلاع رسانی و آموزش&zwnj;های کافی به افراد جامعه است. معرفی افرادی که بر حسب اتفاق و نه از روی انتخاب در زندگی دچار آسیب&zwnj;های جسمانی هستند به جامعه جزو وظایف دولت&zwnj;ها است. البته بسیاری از این عدم شناخت مربوط به به عدم اطلاع رسانی و فرهنگ سازی است در غیر این صورت تجربه ثابت کرده که مردم همیشه آماده هستند تا دست یاری به سوی هم نوع خود دراز کنند. اما اطلاع رسانی بخش اول این اتفاق بوده و در ادامه این ماجرا ایجاد شرایط مناسب و پیش آوردن فضای لازم برای افرادی که آسیب جسمانی دارند ارتباطشان با جامعه قطع نشود.<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>نمایش&zwnj;هایی که این افراد بعنوان بازیگر و یا هر عنوان دیگری در آنها حضور دارند بیشتر به چه چیزهایی اشاره می&zwnj;شود؟ آیا آگاهی داشتن از موضوعات نمایشی این افراد می&zwnj;تواند باعث شود که آنها فضای لازم را برای بهتر دیده شدن درک کنند؟</strong><br /> باید اشاره داشته باشم که این موضوع کاملا تخصصی است. شرح اینکه چه نمایشی با چه کیفیتی در کدام فضا و برای چه افرادی با در نظر گرفتن چه هدفی انتخاب و اجرا شود را باید با دقت مورد بررسی قرار داد.&nbsp; ما امروز در تئاتر افراد متخصصی داریم که در این زمینه تحصیل و پژوهش کرده&zwnj;اند و امروز مشغول خدمت رسانی به جامعه هستند که در نمایش &laquo;شاباش خوان&raquo; که آن را اجرا می&zwnj;کنیم یکی از این متخصصان حضور دارد. دکتر محمد محمدپور که بنده افتخار دوستی دیرینه با ایشان را دارم. لذا لازم است بگویم اساس هدف اجرای این گونه نمایش&zwnj;ها بهبود وضعیت روحی و روانی افراد آن گروه است. پس مهم است که بدانیم افراد چه توانایی&zwnj;هایی دارند تا بر اساس همان توانایی&zwnj;ها بتوان وارد دنیای نمایش شد. قابل ذکر است یکی از قوی&zwnj;ترین حس&zwnj;های افرادی که به دچار آسیب&zwnj;های بینایی هستند، حس لامسه است که ما در نمایشمان از آن بهره گرفته&zwnj;ایم.&nbsp;<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>نظارت مسئولان فرهنگی هنری تا چه اندازه توانسته است بعنوان اهرم حمایت شما را در راستای نیل به هدفتان یاری برساند؟ آیا این موضوع اصلا وجود دارد؟</strong><br /> نظارت بدون کمک و یاری به کار نمی&zwnj;آید. اینکه نهادی خودش را تنها ناظر بداند کارگشا نیست. لذا اگر نهادهای فرهنگی تعریف درستی از تولیتشان داشته باشند هیچ گاه افراد دارای آسیب&zwnj;های جسمانی را از حمایت&zwnj;های خود محروم نمی&zwnj;کنند. چه بسا این افراد را در اولویت برنامه&zwnj;های خود قرار می&zwnj;دهند که این لازمه&zwnj;&lrm;ای است برای رسیدن به هدف که موجب ارتقا سطح کیفی جامعه خواهد شد. در واقع این نیازی برای رسیدن به یک جامعه مدنی است، پس اولویت با کسانی است که از این فرآیند عقب&zwnj;تر بوده و عقب&zwnj;تر نگاه داشته شده&zwnj;اند. بنابراین باید اذعان کنم حمایت وهمراهی با جامعه افراد آسیب جسمانی بسیار کم است. در تعریف دیگری باید اشاره داشت که این مقدار حمایت کارا نیست و صرفا چیزی شبیه رفع مسئولیت است.<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>تصور می&zwnj;کنید نحوه حمایت از بازیگران نابینا در عرصه فرهنگ و هنر چه تفاوت&zwnj;هایی با عدم حمایت دارد؟</strong><br /> تفاوتش در این است که جامعه با شناخت توانایی این افراد هزینه&zwnj;های خودش را کاهش می&zwnj;دهد. افراد دارای آسیب&zwnj;های جسمانی ناتوان نیستند، بلکه توانایی&zwnj;هایشان نیاز به باز تعریف دارند. حال اگر این بازتعریف صورت بگیرد بعد از آن نیاز به امکاناتی است که این فاراد توانایی&zwnj;هایشان را بروز دهند. بروز این توانایی&zwnj;ها سطح کیفی جامعه را بالا می&zwnj;برد و در نتیجه جامعه با کمک این افراد چند قدم به جلو حرکت می&zwnj;کند.<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>درباره امکاناتی که این افراد و گروه&zwnj;های نمایشی باید در اختیار داشته باشند بگویید.</strong><br /> در مورد نمایش باید بگویم آنچه مورد نیاز است در ابتدا سخت افزار است. ساخت و تجهیر فضاهایی که باتوجه به خصوصیت&zwnj;های این افراد طراحی شده باشند برای تمرین و اجرا. لذا معتقد هستم اختصاص دادن سالنی معتبر و در حد و اندازه این عزیزان در نقاط قابل دسترسی در مرکز شهر از اهمیت بالایی برخوردار است.<br /> &nbsp;<br /> <br /> <strong>جهان بینی افراد نابینا که در عرصه تئاتر، سینما و سایر هنرها فعالیت می&zwnj;کنند را چگونه ارزیابی می&zwnj;کنید؟ آیا این کنش می&zwnj;تواند در آینده شان موثر باشد؟ چگونه؟</strong><br /> زمانی که می&zwnj;خواهیم درباره جهان بینی و ایدئولوژی صحبت کنیم باید ببینیم که داده&zwnj;های جامعه به افراد چگونه بوده که حال مطالبه جهان بینی می&zwnj;شود.&nbsp; در واقع مطلب این است که آنچه را بکاری درو خواهی کرد و اما بعد...&nbsp; جامعه نابینایان یکی از شریف&zwnj;ترین و متفکرترین افراد جامعه را در خود جای داده است، آنچه در دنیای افراد نابینا وجود دارد فراتر از تصویر است که به نوعی گویای این معنا بوده که تصویر برای رسیدن به ادراک و فهم است. لذا در جامعه نابینایان تصاویر بدیع، دل فریب هستند با این توضیح که در جهان نبینایی ساخت هیچ فضای تصویری غیر ممکن نیست. شخصا از جهان بینی بازیگرانم در نمایش &laquo;شاباش خوان&raquo; بهره برده&zwnj;ام که در تولید این نمایش آنها را جاری ساخته&zwnj;ام. اساسا فضای اجرای نمایش &laquo;شاباش خوان&raquo; دنیای ذهنی بازیگران آن است که ما در زمینه تولید تنها آنها را تصویر کرده&zwnj;ایم. زمانی که اثری نام هنر را با خود یدک می&zwnj;کشد اگر در زمان و مکان تاثیرگذار نباشد و اگر بر تفکرات و نگرش&zwnj;ها اثر نداشته باشد آن محصول را نمی&zwnj;توان بعنوان یک اثر هنری قبول کرد. حال باید یادآور شوم مخاطب در بازخورد آثار هنری افراد دارای آسیب&zwnj;های جسمانی به راحتی می&zwnj;تواند حضور اندیشه را حس کند.<br /> &nbsp;<br /> <strong>روز جهانی نابینایان از نگاه شما که تجربه همکاری با این افراد را داشته&zwnj;اید چه روزی است؟</strong><br /> روز جهانی نابینایان هیچ تفاوتی با روزهای دیگر ندارد اگر تلاش در درک این عزیزان نداشته باشیم. از نگاهی همدلی پیشتر است از هم زبانی. باید بدانیم جامعه نابینایان نیازمند یاری است، بچه&zwnj;های نابینا شاداب، متفکر، و مسئولیت پذیر هستند که در مقابل این امتیازها باید شرایط را برای بروز استعدادهایشان فراهم ساخت. در واقع نابینایی یک اتفاق انتخابی نیست و هیچ عضویاز جامعه نمی&zwnj;تواند به قطعیت خود را از بروز چنین اتفاقی مبرا بداند. احترام به عصای سفید احترام به شخصیت وجودی انسان است. تکریم عصای سفید رسیدن به بلوغ اجتماعی یک جامعه است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در انتها باید اضافه کرد مقصود از این روایت نه برانگیختن حس ترحم نسبت به یک نابیناست و نه ایجاد خراش بر احساسات، مقصود این است که اگر کاسب هستیم، راه کم&zwnj;توان یا نابینایی را در پیاده&zwnj;رو سد نکنیم؛ اگر مسئول قسمتی هستیم در نهاد زیر نظرمان به مناسب&zwnj;سازی دقت کنیم؛ اگر سوار بر خودرویی هستیم مواظب عصاهای سفید باشیم. هر جای دیگری که هستیم بدانیم هر کسی با هر شرایطی برای حضور در این جامعه حقی دارد و رفتار ما نباید باعث طرد کسی شود.</p>
منبع:تیکت / ایران تئاتر