tik8
پیگیری بلیط
حمیدرضا نعیمی از «جنایات و مکافات» نوشت

حمیدرضا نعیمی از «جنایات و مکافات» نوشت

  • ۱۶ تیر ۱۳۹۸
  • ساعت:۱۰:۴۹

شرح خبر

<p>&laquo;جنايت و مكافات&raquo; اثر جاودانه فئودور داستايفسکی، رمانی است برای چند بار خواندن. اثری هول&zwnj;انگيز كه به مفاهيمی ازلی، بی زمان، بی مكان و انسانی می پردازد: اوج نبوغ شخصيت&zwnj;پردازی و بررسی روانكاوانه آنها. به شخصه هيچ رمانی را تا اين حد موشكافانه به مباحث درونی و ذهنی شخصيت&zwnj;هايش نيافته&zwnj;ام. اين اثر برای من با &laquo;مكبث&raquo; اثر ويليام شكسپير، &laquo;فاوست&raquo; اثر گوته و &laquo;تراموايی به نام هوس&raquo; اثر تنسی ويليامز برابری می&zwnj;كند. آقای رضا ثروتی در آخرين تجربه صحنه&zwnj;ای خود به معنای واقعی خطر كرده &zwnj;است. اجرا در تالار وحدت با اجرايی تجربی در يک تالار بلک باكس كاملا متفاوت است. در اينجا بايد شهامت قصه&zwnj;گويی داشته باشی و بدانی كه تماشاگر متخصص و غيرمتخصص تالار وحدت حكم شمشير دو دمی را دارد كه اگر شما در مقام كارگردان آن را نبريد، او شما را خواهد بريد. پس قصه&zwnj;گويی برای تماشاگر اين تالار می&zwnj;تواند شما را در حاشيه&zwnj;&zwnj;ای امن قرار دهد. حال و هوای رمان جنايت و&zwnj; مكافات برای فيلم يا تئاتر شدن نياز به فضاسازی و استفاده خلاقانه از عناصری دارد كه در اختيار كارگردان است، مانند: نور، صدا، موسيقی، طراحی حركت، صحنه و لباس، ريتم و ضرباهنگ و... كه خوشبختانه &zwnj;تلاش نفس&zwnj;گير ثروتی به ثمر نشسته و سربلند از اين آزمون بيرون آمده است. ترجيح میدهم چشم بر بعضی از اشكالات طراحی صحنه كه نقاط كور آن موجب آزار تماشاگر می شود، ببندم.&nbsp; درختی كه از دل سازه هيولاوار ثروتی به بالا رفته گاهی بازيگران را از ديد بعضی از تماشاگران مخفی می&zwnj;كند، مثل سربازی كه تايپ می&zwnj;كند و يا بعضی از صحنه&zwnj;ها می&zwnj;توانند كوتاه و تاثيرگذارتر باشند، مانند: صحنه اسب و گاری و مردی كه شلاق می&zwnj;زند، صحنه مردن كاراكتر مادر (بهناز جعفری) صحنه پايانی كه راسكلنيكوف با مادر، خواهر و&zwnj; معشوقه&zwnj;اش برخورد می&zwnj;كند كه طراحی كارگردان برای اين صحنه زيبا اما كمی كشدار به نظر می&zwnj;رسد و اما از اين موارد چشم می&zwnj;پوشم و از اجرا لذت می&zwnj;برم: همه &zwnj;چيز پوياست... ديالوگ&zwnj;ها، حركت بازيگران، جابه&zwnj;جایی صحنه&zwnj;ها، تصويرسازی&zwnj;ها، درخت معلقی كه نه متعلق به آسمان است و نه متعلق به زمين و بازيی درخشان بازيگران كه البته در اين ميان آقای بابک حميديان در حد يک فوق ستاره می&zwnj;درخشد. او در اوج زيبایی ترسناک است. بازيگری برای نقش&zwnj;های بزرگ، برای صحنه&zwnj; و قاب&zwnj;های بزرگ... چه انعطاف حسی، بيانی و بدنی منحصر به فردی دارد. به او اعتماد ميكنم و اجازه می&zwnj;دهم مرا در گوشه رينگ تماشاگران گير انداخته و زير ضربات بی&zwnj;امان احساساتش كه در عين غريزی بودن كنترل شده، هستند له و لورده كند. از اينكه شكست خورده&zwnj;ام و در برابرش تسليم شده&zwnj;ام، خوشحالم. بابک، عرق&zwnj;ريز با تعصب خستگی ناپذير تكرار نشدنی مهيب مطمئن صحنه تئاتر ايران است. او حقيقتا برای من جزو چند بازيگر بزرگ دنياست كه نقش راسكلنيكوف را به زيباترين شكل ممكن بازی كرده&zwnj;اند. در برابر ايشان تعظيم می&zwnj;كنم كه هر شب تكه&zwnj;ای از وجودش را بر صحنه جا می&zwnj;گذارد. او خود را در برابر ديدگان تماشاگران قربانی می&zwnj;كند تا باورش كنند و&zwnj; كيست كه قدردان بزرگانی اين&zwnj;چنين نباشد؟<br />كارگردانی و اجرای نمايش جنايت و مكافات در تالار وحدت حقيقتا كار سختی &zwnj;است حتی اگر دوستش نداشته باشيم در يک امر با هم مشترک خواهيم بود: همه عوامل اين نمايش به شعور تماشاگران احترام گذاشته&zwnj;اند.<br />درود بر آنان كه لايق صحنه تئاتر هستند.</p>
منبع:روزنامه اعتماد